Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 264/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną

Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił skargę R. M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 czerwca 2009 roku, skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że skarżący odebrał wezwanie Sądu w dniu 29 czerwca 2009 r., a wyznaczony przez Sąd 7 - dniowy termin do usunięcia braków skargi upłynął w dniu 6 lipca 2009 r. Skarżący w wyznaczonym terminie nie uiścił wpisu sądowego.

W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. na podstawie art. 220 § 3 w zw. art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę.

Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył skargą kasacyjną wnosząc o: "...rozpatrzenie niniejszej sprawy zgodnie z wnioskiem złożonym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna sprostać określonym wymaganiom formalnym i materialnym. Oznacza to, że należy zaliczyć wymagania ogólne przewidziane dla wszystkich pism w postępowaniu sądowym, wymienione w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a., tzn.:

1) oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników,

2) oznaczyć rodzaj sądu,

3) zamieścić osnowę skargi kasacyjnej,

4) zamieścić podpis autora skargi,

5) wymienić załączniki,

6) oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń.

Ponadto, poza wymienionymi wyżej wymogami formalnymi, skarga kasacyjna powinna zadośćuczynić warunkom szczególnym stanowiącym o jej istocie, które jak podkreśla się w doktrynie, mają charakter materialny (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, str. 466-467).

Do szczególnych wymagań skargi kasacyjnej należy:

1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,

2) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,

3) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia,

4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., to niespełnienie wymogów szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej nie podlega sanacji. W konsekwencji obarczona nieusuwalnymi brakami w zakresie elementów konstrukcyjnych skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 302/04. Prz. Podat. 2005/2/60, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 1/04 Lex nr 158083 i wiele innych).

Wymienionym wyżej istotnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstawy kasacyjnej wraz z jej uzasadnieniem.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazując podstawę kasacyjną, składający skargę powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz wyjaśnić, jaka, jego zdaniem, powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. W wyroku z dnia 30 marca 2004 r. (GSK 10/04 Monitor Prawniczy 2004, nr 9, poz.392), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "...przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art.. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny sądu ograniczony jest do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym naruszenie to polegało. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować."

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna R. M. nie odpowiada warunkom określonym w art. 176 p.p.s.a.

Spośród wymagań materialnych wymienionych w art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie zawiera jedynie oznaczenie zaskarżonego orzeczenia. Brak jest natomiast przytoczenia jakichkolwiek podstaw kasacyjnych oraz pozostałych elementów skargi kasacyjnej.

Przywołanie konkretnej podstawy kasacyjnej wraz z uzasadnieniem jest kluczowym i decydującym o skardze kasacyjnej elementem. Prawidłowe wskazanie wymienionej podstawy kasacyjnej polega na określeniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone przez sąd, jak również sposobu ich naruszenia, to znaczy wskazaniu, czy naruszenie nastąpiło przez błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2004 r. FSK 355/04 niepublikowane).

Autor skargi kasacyjnej nie powołał żadnego przepisu prawa – nie wskazał przyczyn dla których orzeczenie prawnie jest wadliwe.

Skoro w skardze kasacyjnej nie ma żadnego elementu umożliwiającego Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu określenie jej granic – należało ją odrzucić na podstawie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 193 i art. 182 § 2 p.p.s.a.