II GSK 986/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2015-06-10	
Data wpływu	2014-04-11	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Kuba /przewodniczący sprawozdawca/
Cezary Pryca
Wojciech Kręcisz	
Symbol z opisem	6173 Biegli sądowi i tłumacze przysięgli	
Hasła tematyczne	Uprawnienia do wykonywania zawodu	
Sygn. powiązane	VI SA/Wa 1192/13	
Skarżony organ	Minister Sprawiedliwości	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2005 nr 15 poz 133; § 6 ust. 1 pkt 2), § 12 ust. 1 pkt 4;  Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant asystent sędziego Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1192/13 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego oddala skargę kasacyjną	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. oddalił skargę M. T. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:S

Skarżąca w dniu 9 marca 2012r. została ustanowiona biegłym sądowym z zakresu psychologii i seksuologii przy Sądzie Okręgowym w W. na okres do dnia 31 grudnia 2012r. W dniu 22 lutego 2012 r. Skarżąca złożyła wniosek o ustanowienie jej biegłym sądowym w dziedzinie psychologii i seksuologii. Do wniosku dołączyła m. in. zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego i oświadczenie, że nie była karana.

Prezes Sądu Rejonowego [...] w dniu 27 marca 2012r. poinformował Prezesa Sądu Okręgowego, że Skarżąca była oskarżoną w sprawie [...] - z art. 157 § 2 i oraz art. 190 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz.U. z 1997r. Nr 88, poz. 553 ze zm., zwany dalej "K.k."). Załączono kopię zapadłego [...] grudnia 2011r. wyroku w ww. zakresie, w którym Sąd uznał Skarżącą winną popełnienia zarzucanych czynów, ale odstąpił od wymierzenia kary z uwagi na znacznie ograniczony stopień zdolności do rozpoznania czynu i pokierowania swoim postępowaniem w chwili czynu. W dniu 1 lutego 2012r. Skarżąca odwołała się od wyroku do Sądu Okręgowego w W., który w dniu [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy powyższy wyrok.

Prezes Sądu Okręgowego wystosował w dniu 28 marca 2012r. pismo do Skarżącej z zapytaniem czy prowadzone jest przeciwko niej postępowanie karne, na które odpowiedziała przecząco w dniu 23 kwietnia 2012r. W celu uzupełnienia zebranego materiału Wiceprezes Sądu Okręgowego w W. przeprowadził ponadto w dniu 24 września 2012 r. rozmowę ze Skarżącą, która wyjaśniła, iż otrzymała poradę od swojego adwokata, że może zgłosić się na listę biegłych sądowych, ponieważ w wyroku z dnia [...] grudnia 2011 r. nie orzeczono kary, dlatego też jej działanie nie było celowe.

Uzasadniając decyzję z dnia [...] października 2012r. Prezes Sądu Okręgowego, odwołując się do wyroku Sądu Rejonowego [...] i po zapoznaniu się z aktami sprawy [...], stwierdził, że Skarżąca, składając w dniu 22 lutego 2012r. wniosek o ustanowienie biegłym sądowym oraz nadsyłając w dniu 23 kwietnia 2012r. informację, oświadczyła nieprawdę twierdząc, że nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne. W związku z powyższym Skarżąca w chwili ustanowienia nie odpowiadała warunkom do pełnienia funkcji biegłego sądowego i stan ten nie uległ zmianie.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego z dnia [...] października 2012r.

Minister stwierdził, że biegły sądowy jest organem pomocniczym sądu w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych, a sporządzona przez niego opinia stanowi dowód w postępowaniu przed sądami oraz organami prowadzącymi postępowanie przygotowawcze w sprawach karnych. Z tych względów od biegłego sądowego wymagane jest posiadanie nie tylko niekwestionowanej wiedzy i najwyższych kwalifikacji zawodowych, ale także zaufania publicznego, sumienności i bezstronności, a ponadto zaufania sądu do osoby biegłego, co razem składa się na jego wizerunek jako osoby zaufania publicznego. Wizerunek ten potwierdza swoim autorytetem prezes sądu okręgowego, przy którym biegły jest ustanowiony. Zatem osoba biegłego nie może być dotknięta żadną skazą, która podważałaby zaufanie do niej. Powyższe stanowisko ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Według Ministra okolicznością bezsporną było, iż ubiegając się o ustanowienie biegłym sądowym Skarżąca nie powiadomiła Prezesa Sądu Okręgowego w W. o wydaniu przeciwko niej wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] grudnia 2011r. o sygn. akt [...], na mocy którego została uznana za winną popełnienia przestępstw z art. 157 § 2 K.k. oraz art. 190 § 1 K.k. w związku z art. 31 § 2 K.k. Z uwagi na znaczny stopień ograniczenia zdolności do rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem przez Skarżącą w chwili popełniania czynów Sąd przy zastosowaniu art. 60 § 7 K.k. odstąpił od wymierzenia kary. Wyrok ten jest prawomocny.

Istotną okolicznością dodatkowo obciążającą Skarżącą jest zdaniem Ministra fakt, iż o prowadzeniu przeciw niej postępowania karnego w powyższej sprawie oraz wydaniu wyroku karnego nie powiadomiła Prezesa Sądu Okręgowego. Jakkolwiek obowiązek taki nie jest wprost wyrażony w przepisach prawa dotyczącego biegłych sądowych, to była to w ocenie organu na tyle ważna okoliczność, że jej zatajenie dodatkowo przemawia przeciwko Skarżącej i o utracie przez nią warunku rękojmi należytego pełnienia funkcji biegłego sądowego już w momencie ustanowienia biegłym sądowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2012r.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że przedmiotowa decyzja Ministra Sprawiedliwości oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 7, art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, w sposób mogący mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Podstawę prawną kwestionowanych decyzji stanowiły przepisy § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia.

Zgodnie z dyspozycją przepisu § 6 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia prezes zwalnia z funkcji biegłego, jeżeli biegły utracił warunki do pełnienia tej funkcji albo, gdy zostanie stwierdzone, że w chwili ustanowienia warunkom tym nie odpowiadał i nadal im nie odpowiada.

Natomiast przepis § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia stanowi, iż biegłym sądowym może być ustanowiona osoba, która daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego.

Sąd I instancji podniósł, iż pojęcie "rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego" było wielokrotnie definiowane i określane w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego jako całość cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących osoby biegłego sądowego, składających się na jego wizerunek jako osoby zaufania publicznego. Na wizerunek osoby zaufania publicznego składają się takie cechy charakteru, jak: szlachetność, prawość, sumienność i bezstronność łącznie (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.01.1993 r., sygn. akt II SA 390/92). Osoba biegłego sądowego nie może więc nasuwać jakichkolwiek podejrzeń, co do stronniczości, nierzetelności czy braku obiektywizmu. Nie może również być dotknięta żadną skazą, która podważałaby zaufanie do niej (tak m.in. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. akt II SA 115/00).

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż skazanie biegłego prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa uprawnia do przyjęcia, że nie spełnia on podstawowego warunku do wykonywania tej funkcji - rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Nie może być bowiem obojętne dla oceny rękojmi należytego wykonywania obowiązków popełnienie z jego winy przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności.

Pogląd ten znajduje w pełni uzasadnienie w wyroku NSA z dnia 25 października 1999 r., sygn. II SA 1680/99, zawierającym w uzasadnieniu tezę, iż sam fakt uznania winnym popełnienia przestępstwa był wystarczający do uznania, że skarżący w chwili obecnej nie spełnia warunku z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych.

Okolicznością dodatkowo obciążającą Skarżącą był fakt nie powiadomienia Prezesa Sądu Okręgowego w W. o prowadzeniu przeciwko Skarżącej postępowania karnego oraz o wydaniu wyroku karnego. Zgodzić się należy z Ministrem, iż jakkolwiek – biorąc pod uwagę okoliczności tej sprawy - obowiązek taki nie był wprost wyrażony w przepisach prawa dotyczących biegłych sądowych, to jednak nie powiadomienie dodatkowo przemawiało za utratą przez Skarżącą warunku rękojmi należytego pełnienia funkcji biegłego sądowego.

Sąd podniósł, że okoliczność wydania wobec Skarżącej prawomocnego wyroku karnego nie miała wpływu na ocenę posiadanych przez Skarżącą kwalifikacji zawodowych. Podstawą prawną wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć był § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych, a nie pkt 3 tego przepisu, który odnosi się do kwalifikacji biegłego.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji, ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów rozporządzenia nie budzi zastrzeżeń.

Zdaniem Sądu organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Minister Sprawiedliwości, a wcześniej Prezes Sądu Okręgowego w W., nie dopuścili się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem rozstrzygnięcia oparto na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez Skarżącą, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz dokonując oceny dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze kasacyjnej M. T. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie i oddalenie skargi, pomimo tego, że decyzja organu administracji nie zawierała pełnego faktycznego i prawnego uzasadnienia w zakresie przyczyn zwolnienia skarżącej z funkcji biegłej sądowej;

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i 8 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej wyroku, ograniczenie się do przytoczenia brzmienia przepisów prawa oraz stwierdzenia, iż stanowisko organów administracji nie narusza prawa, bez wnikliwego rozważenia stanowiska skarżącej, w sytuacji gdy Sąd rozstrzyga sprawę w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Nadto, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucam wyrokowi obrazę prawa materialnego, a to:

a) § 6 ust. 1 pkt 2) w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dn. 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz.U. Nr 15, poz. 133) poprzez jego niezasadne przyjęcie, że w skarżąca nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania funkcji biegłego, a w konsekwencji wydanie decyzji o zwolnieniu skarżącej z funkcji biegłego sądowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przytoczyła argumentację na poparcie zarzutów wskazanych w petutim skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjna Ministra Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu.

Skarga kasacyjna powinna odpowiadać wymogom określonym w art. 176 p.p.s.a. przy czym poza przytoczeniem podstaw, koniecznym elementem jest ich uzasadnienie. Skarżący zobowiązany jest wskazać konkretny artykuł, paragraf, ustęp, którego zarzut naruszenia dotyczy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy wskazać sposób naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa, jak w ocenie skarżącego dany przepis powinien być stosowany i rozumiany. Natomiast w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) należy wskazać, które przepisy (artykuł, paragraf, ustęp) naruszył Sąd pierwszej instancji, na czym to naruszenie polega i jaki mogło mieć wpływ w na wynik sprawy. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, że zarzucane naruszenia przepisów postępowania miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej musi być skierowany do wyroku Sądu pierwszej instancji, a nie decyzji organów orzekających w danej sprawie i zarzuty naruszenia przepisów prawa powinny odnosić się do postępowania sądowego.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. tj. zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W pierwszym rzędzie należy rozważyć zarzuty procesowe, bowiem dopiero przesądzenie o prawidłowości ustaleń faktycznych pozwala na ocenę subsumpcji tegoż stanu faktycznego pod znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy materialnoprawne (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005 nr 6, poz. 120).

Chybiony i niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i 8 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w zdaniu pierwszym stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie skarżonego wyroku spełnia powyższe wymogi, a w szczególności wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnia motywy, jakimi kierował się Sąd, oddalając skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości. Brak jest jednocześnie przesłanek przemawiających za uznaniem, że sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten pozwala sądowi na rozstrzygnięcie sprawy niezależnie od treści zarzutów i wniosków sformułowanych w skardze oraz od powołanej podstawy prawnej. Z treści skargi kasacyjnej nie sposób wywieść, na czym - w ocenie skarżącej - miałoby polegać uchybienie przez sąd wskazanej normie.

Art. 6 p.p.s.a. stanowi że sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. W niniejszej sprawie stronie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienia kosztów sądowych w całości, w związku z powyższym zarzut ten jest nieuzasadniony. Natomiast art. 8 p.p.s.a. wskazuje na inne podmioty poza stronami postępowania, które mogą wstąpić do toczącego się postępowania, taka sytuacja w tej sprawie nie miała w miejsca, co powoduje że Sąd I instancji nie mógł naruszyć tego przepisu.

Za nietrafny uznać należało uznać zarzut oddalenia przez sąd I instancji skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości pomimo braku pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. odpowiadało wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., pozwalając stronie na poznanie toku rozumowania, które legło u podstaw rozstrzygnięcia. Organ szczegółowo wyjaśnił przyczyny, dla których okoliczność odstąpienia od wymierzenia kary w postępowaniu karnym uznał za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazał również, dlaczego - mimo braku normatywnego obowiązku powiadomienia prezesa o toczącym się przeciwko biegłemu postępowaniu karnym - zaniechanie takiego powiadomienia przemawia przeciwko uznaniu, że pani M. T. daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego. Sad i instancji w sposób prawidłowy przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji nie dopatrując się uchybień przy jej wydawaniu, a Naczelny Sąd Administracyjny tę ocenę podziela.

Ustosunkowując się do zarzutu obrazy prawa materialnego, stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a wcześniej - organy administracji dokonały prawidłowej interpretacji § 6 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych, uznając, że pani M. T. nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego.

W słowniku Języka Polskiego PWN pod redakcją M. Szymczaka (Warszawa 2002 r., s. 58) pojęcie rękojmi zdefiniowano jako "poręczenie, zagwarantowanie czegoś, gwarancja, zabezpieczenie, pewność, zapewnienie o czymś, przyrzeczenie czegoś". Kryterium "rękojmi należytego wykonywania obowiązków" ma zatem służyć zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu moralnego i zawodowego biegowego sądowego. Jego spełnienie wymagane jest od kandydata niezależnie od spełnienia przez niego pozostałych warunków dotyczących kwalifikacji zawodowych (§ 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości).

Ocena spełnienia warunku rękojmi dotyczy prognozowania przyszłych zachowań kandydata do wykonywania obowiązków biegłego, a tych zaś nie sposób wnioskować inaczej niż z prezentowanej przez kandydata na biegłego postawy etycznej i moralnej, a także sposobu jego postępowania, zwłaszcza oceny wykonywania dotychczasowej pracy. Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wielokrotnie wskazywał, że rękojmia należytego wykonywania zawodu wynika z dotychczasowego zachowania kandydata oraz z danych o nim (por. np. wyrok NSA z dnia 5.04.2001 r., sygn. akt II SA 725/00, Lex nr 53476).

Podnieść także należy, że z uwagi na szczególną rolę biegłego jako organu pomocniczego sądu, jego działania i zaniechania często są postrzegane przez opinię publiczną jako działania i zaniechania szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości, a więc postawa biegłego wpływa na społeczną ocenę działalności sądów i organów ścigania. Z tego też względu osoba biegłego nie może być dotknięta jakąkolwiek skazą, a taką niewątpliwie stanowi uznanie biegłego prawomocnym wyrokiem za winnego popełnienia przestępstw określonych w art. 157 § 2 i 190 § 1 Kodeksu karnego. Fakt ten, mimo odstąpienia przez sąd od wymierzenia biegłemu kary, godzi w wizerunek wymiaru sprawiedliwości i nie może pozostać bez wpływu na ocenę osoby biegłego w świetle przesłanki z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Niezależnie bowiem od okoliczności towarzyszących popełnieniu czynu, ujawnienie informacji o dopuszczeniu się przez biegłego sądowego przestępstwa podważa publiczne zaufanie, jakim powinien być obdarzony, narażając autorytet prezesa sądu okręgowego, przy którym został ustanowiony, a także organów procesowych, dla których opiniuje.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślenia wymaga, że o utracie rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego przesądza sam fakt wydania przez sąd prawomocnego wyroku, potwierdzającego winę skarżącej. Samodzielne badanie przez organ administracji słuszności wyroku nie jest ani celowe, ani dopuszczalne. Podważanie prawomocnych rozstrzygnięć sądu oznaczałoby bowiem ingerencję w sferę wymiaru sprawiedliwości, poddaną wyłącznej kognicji niezawisłych sądów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla dokonania oceny, czy biegły sądowy daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków, nie jest również obojętny fakt niepowiadomienia prezesa sądu okręgowego o prowadzonym przeciwko biegłemu postępowaniu karnym oraz o wydanym w tym postępowaniu prawomocnym wyroku, stwierdzającym winę biegłego. Wprawdzie przepisy rozporządzenia nie nakładają wprost na biegłego sądowego obowiązku powiadomienia prezesa o toczącym się postępowaniu karnym oraz o wyroku ustalającym winę biegłego, jednak od osoby zaufania publicznego, którą powinna charakteryzować nieskazitelna postawa etyczno - moralna, należy oczekiwać, że zawiadomi prezesa o wystąpieniu okoliczności mogących w tak istotny sposób rzutować na wizerunek wymiaru sprawiedliwości. Nieudzielenie takich informacji uzasadnia utratę zaufania do biegłego sądowego, a w efekcie - przesądza o konieczności zwolnienia biegłego z funkcji.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.