Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant starszy sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Zakopanem na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 16 października 2023 r., nr SKO-UP-4121-19/23 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza nieważność decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 8 lutego 2019 r. nr KT-II.5432.3458.2018.KA.

Decyzją z dnia 16 października 2023 r. znak: SKO-UP-4121-19/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia 8 lutego 2019 r. nr 246/2019 wydanej przez Starostę Tatrzańskiego orzekającej o cofnięciu A. S., uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi nr dokumentu [...], nr druku: [...] wydanego przez Starostę Tatrzańskiego w dniu 29 września 2009 r. na okres od 3.11.2018 r., zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 25.10.2018 r. sygn. akt. [...] – odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 127, dalej: k.k.w.), art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341, z późn. zm., dalej: u.k.p.) w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231).

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że decyzją z dnia 8 lutego 2019 r. znak: KT-11.5432.3458.2018.KA Starosta Tatrzański orzekł o cofnięciu A. S. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał na orzeczony ww. wyrokiem Sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres czterech lat licząc od dnia 3 listopada 2018 r. do dnia 3 listopada 2022 r.

W dniu 20 kwietnia 2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu wpłynął sprzeciw Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zakopanem od ostatecznej decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 8 lutego 2019 r. nr 246/2019. Prokurator zarzucił, że w decyzji nie oznaczono w osnowie w sposób ścisły okresu na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami mechanicznymi, bowiem wskazano jedynie datę początkową, a według orzecznictwa sądów administracyjnych należy w osnowie decyzji wskazać konkretne daty odpowiadające orzeczonemu w wyroku zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wszczęło z urzędu postępowanie w celu ustalenia, czy istnieją przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji z dnia 8 lutego 2019 r.

W dniu 6 czerwca 2023 r. organ I instancji nadesłał do akt sprawy pismo, w którym poinformował, że decyzja z dnia 8 lutego 2019 r. została wydana zgodnie z § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Starosta wydając decyzję o cofnięciu uprawnienia na okres przekraczający rok wskazał jedynie datę początkową biegu okresu cofnięcia uprawnienia, gdyż koniec okresu zakazu prowadzenia pojazdów wskazany przez Sąd nie jest tożsamy z możliwością przywrócenia kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Przywrócenie uprawnienia jest bowiem możliwe po spełnieniu wymogów, tj. m.in. uzyskaniu pozytywnego wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami oraz dostarczenia orzeczeń z badania lekarskiego i psychologicznego, jak też zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 8 lutego 2019 r. nr 246/2019.

Na wstępie Kolegium wyjaśniło, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją procesową tworzącą możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami o charakterze materialnoprawnym, tj. takich, które powodują, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Przy czym konstrukcja ta odnosi się do wad tkwiących w samej decyzji i godzących w elementy stosunku prawnego: podmiotowe, przedmiotowe lub też w podstawę prawną. Nie są to zatem wady o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Z kolei o tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" uznać należy mianowicie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

Następnie organ wyjaśnił, że podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 182 § 2 ustawy Kodeks karny wykonawczy, art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 styczni8a 2011 r. o kierujących pojazdami oraz § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodnie z art. 182 k.k.w. § 2 organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.

Z akt sprawy wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt [...], orzeczono wobec A. S. środek karny w postaci czterech lat zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2019 r. Sąd Rejonowy w Zakopanem wskazał, że orzeczony ww. wyrokiem środek karny rozpoczął swój bieg z chwilą prawomocności wyroku, tj. z dniem 3 listopada 2018 r. Starosta Tatrzański wydając zaskarżoną decyzję wskazał w jej osnowie początek biegu terminu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych za okres od dnia 3 listopada 2018 r. zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt. [...], czyli na okres czterech lat. W uzasadnieniu tejże decyzji, kierując się brzmieniem przepisu § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami określił ramy czasowe cofnięcia A. S. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, tj. od dnia 3 listopada 2018 r. do 3 listopada 2022 r.

W ocenie Kolegium, z zaskarżonej decyzji w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynikają ramy czasowe okresu, na jaki zostało cofnięte A. S. uprawnienie do kierowania pojazdami mechanicznymi. Użyte w osnowie decyzji określenie, że uprawnienie zostaje cofnięte od dnia 3 listopada 2018 r., zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt [...], bez wskazania daty końcowej, stanowić może uchybienie, jednakże nie jest to wada uniemożliwiająca przyjęcie daty końcowej okresu cofnięcia uprawnienia, skoro ww. wyrokiem orzeczono czteroletni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, a zatem nie nastręcza żadnych trudności przy wskazaniu daty początkowej jako dzień 3 listopada 2018 r., określenie daty końcowej, która upływa po czterech latach od tego dnia, zgodnie z ww. wyrokiem, tj. 3 listopada 2014 r.

Organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych brak wskazania daty początkowej i końcowej w sentencji decyzji orzekającej o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami stanowi o jej wadliwości, jednakże na uwadze należy mieć, iż w niniejszej sprawie brak wskazania daty końcowej w sentencji zaskarżonej decyzji w kontekście użytego określenia dotyczącego okresu cofnięcia cyt.: "od dnia 03.11.2018r. zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 25.10.2018r. sygn. akt. [...]" nie prowadzi do uznania, że naruszenie prawa w tym zakresie miało charakter rażący, skoro została wskazana początkowa data rozpoczęcia tego okresu, a końcowa wynika z okresu, na jaki ww. wyrokiem orzeczony został zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Organ podkreślił, że nie każde uchybienie popełnione przez organ może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji, a zatem prowadzone postępowanie ogranicza się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W żadnym wypadku organ nadzoru nie może w tym trybie orzekać tak, jak organ odwoławczy, który jest zobowiązany do rozpatrzenia sprawy od początku i pod każdym możliwym względem.

Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja Starosty Tatrzańskiego z dnia 8 lutego 2019 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

Podsumowując, w ocenie Kolegium w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Prokurator Rejonowy w Zakopanem zarzucając naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks kamy wykonawczy i art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie skutkujące niezasadną odmową stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 8 lutego 2019 r. nr 246/2019 oraz błędne uznanie, że decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy należyta ocena prawna prowadzi do odmiennego wniosku, albowiem data początkowa i końcowa cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych została zawarta w uzasadnieniu, a nie w osnowie kwestionowanej decyzji, tymczasem o uprawnieniach lub obowiązkach strony, nie można rozstrzygać w uzasadnieniu decyzji administracyjnej, która jest innym niż osnowa składnikiem decyzji, co w konsekwencji powoduje, że skutki, które wywołuje taka decyzja są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, gdyż niekorzystnie kształtują sytuację prawną jej adresata tworząc brak pewności, na jaki okres faktycznie cofnięto uprawnienia.

W oparciu o powyższe Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 8 lutego 2019 r. nr 246/2019.

W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że rażące naruszenie prawa w omawianym przypadku polega na funkcjonowaniu w obrocie prawnym decyzji, której osnowa nie zawiera elementów koniecznych z perspektywy wymogów zawartych w treści art. 182 § 2 k.k.w. i art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzja taka tworzy złudne wrażenie, iż cofnięcie uprawnień ma charakter bezterminowy, co kolei może prowadzić do daleko idących konsekwencji, nieakceptowalnych z punktu widzenia wymagań praworządności i zasad demokratycznego państwa prawa. Dla adresatów tak wadliwie skonstruowanych decyzji, stan ten kształtuje się niekorzystnie zarówno gdy okres obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów już upłynął oraz gdy nadal trwa. W sytuacji, gdy okres cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami uległ zdezaktualizowaniu, organ eliminując z obrotu decyzję, skutecznie może zapobiec sytuacjom, w którym osoba prowadząca pojazd błędnie może być postrzegana (przez np. organ kontroli ruchu), jako niestosująca się do decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, a więc realizująca znamiona czynu zabronionego. Wadliwa konstrukcja osnowy decyzji godzi w zasady pewności obrotu prawnego, zaś dla jej adresata może rodzić poważne konsekwencje sprowadzające się niejednokrotnie do ponoszenia odpowiedzialności za czyn zabroniony pod groźbą kary. Prokurator zwrócił także uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym czym innym jest kwestia określenia terminu ważności decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, a czym innym, wynikający z art. 182 § 2 k.k.w., obowiązek oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. Tym samym, nałożony na organ obowiązek wydawania decyzji bez określenia terminu jej ważności - nie wyłącza obowiązku oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami, czego niewątpliwie organ w tej sprawie nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę podjęcia decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 8 lutego 2019 r. nr 246/2019, stanowiły przepisy art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów oraz art. 182 § 2 k.k.w., w myśl którego organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.

Decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego. Zatem w następstwie otrzymania zawiadomienia o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów, odpowiedni organ – w świetle dyspozycji art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. - jest zobowiązany cofnąć, w formie decyzji administracyjnej, wskazane uprawnienia do kierowania pojazdami i nie może wydawać osobie, względem której taki zakaz orzeczono tych uprawnień w okresie obowiązywania orzeczonego zakazu.

Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie czy orzeczenie organu administracji publicznej o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania decyzji z zakresem na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu, było aktem prawidłowym, a jeżeli nie, to czy zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Prawidłowo Kolegium w niniejszej sprawie przyjęło, że organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są związane jego treścią. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień powinna określać nie tylko kategorie objęte zakazem kierowania, ale również okres, na jaki następuje przedmiotowe cofnięcie uprawnień, który musi być tożsamy z okresem, na jaki sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów danej kategorii. Zakres przedmiotowy wyroku karnego obejmuje dwie okoliczności, tj. zakaz prowadzenia określonych w nim kategorii pojazdów oraz czas, na jaki orzeczono ten środek karny. Stąd też rozstrzygnięcie decyzji winno obejmować oba te elementy (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. I OSK 140/20, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W świetle art. 182 § 2 k.k.w. organ administracji publicznej, któremu w trybie art. 182 § 1 k.k.w., przesłany został odpis wyroku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów, jest zobowiązany cofnąć uprawnienie do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Z przepisu art. 182 § 2 k.k.w. wynika zatem obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego. Nie wystarczy zatem tylko cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami, musi ono nastąpić w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Wykładnia językowa pojęcia "orzeczonego przez sąd karny zakresu", odnosi się z jednej strony do zakresu przedmiotowego, w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, a z drugiej do okresu na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, co oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle wyznaczony okres, tożsamy z orzeczonym przez sąd zakazem prowadzenia pojazdu (zob. m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 698/09; wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Gl 1219/19 i z dnia 19 lutego 2020 r.; sygn. II SA/Gl 1396/19, w Gdańsku z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. III SA/Gd 348/09, z dnia 25 marca 2021 r., sygn. III SA/Gd 1078/20 i z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. III SA/Gd 514/21, w Białymstoku z dnia 20 października 2022 r., sygn. II SA/Bk 351/22, w Krakowie z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. III SA/Kr 1006/22, opubl. w CBOSA).

Orzeczenie organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania decyzji z zakresem przedmiotowym, w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, jest aktem wadliwym. Organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są bowiem związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na okres ściśle wskazany w danym wyroku. To rodzaju rozstrzygnięcie powinno zatem zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji). Nie powinno się rozstrzygać o uprawnieniach lub obowiązkach strony w uzasadnieniu decyzji. To z osnowy decyzji jej adresat ma czerpać wiedzę na temat treści uprawnień lub obowiązków zindywidualizowanych wobec niego poprzez wydanie danej decyzji administracyjnej. Rolą uzasadnienia jest wyjaśnienie adresatowi decyzji z jakich powodów ta indywidualizacja uprawnień lub obowiązków nastąpiła.

Tymczasem Starosta Tatrzański w osnowie decyzji zawarł wyłącznie rozstrzygnięcie o cofnięciu A. S. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił natomiast, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt. [...] orzeczony został wobec kierowcy środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres czterech lat, "licząc od dnia 03.11.2018 roku do dnia 03.11.2022 roku". W żadnej natomiast części decyzji Starosty Tatrzańskiego (także w jej uzasadnieniu), nie ma natomiast wskazania na jaki okres następuje cofnięcie uprawnień, a zatem czy okres ten jest tożsamy z okresem zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonym przez sąd karny.

Starosta Tatrzański w piśmie z dnia 6 czerwca 2023 r. przytoczył treść § 17 rozporządzenia w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, którego ust. 1 stanowi, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok, organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Zgodnie natomiast w ust. 2 tego przepisu w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. Jak słusznie jednak podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym czym innym jest kwestia określenia terminu ważności decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, a czym innym, wynikający z art. 182 § 2 k.k.w., obowiązek oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Lublinie z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. III SA/Lu 1080/16, w Gdańsku z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. III SA/Gd 514/21, w Białymstoku z dnia 20 października 2022 r., sygn. II SA/Bk 351/22, w Krakowie z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. III SA/Kr 1006/22, opubl. w CBOSA). W konsekwencji nałożony na organ obowiązek wydawania decyzji bez określenia terminu jej ważności, nie wyłącza obowiązku oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami, czego niewątpliwie Starosta Tatrzański nie uczynił.

Sąd natomiast, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie podziela stanowiska Kolegium, które uznało, że decyzja Starosty Tatrańskiego nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Postawienie zarzutu rażącego naruszenia prawa musi być związane z konkretnym przepisem, którego interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgnięcia po inne metody wykładni poza językową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2006 r., sygn. II FSK 1204/05, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. IV SA/Po 760/17, w Krakowie z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. III SA/Kr 1006/22, opubl. w CBOSA). Rażące naruszenie prawa to takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności (por. A. Zieliński, O "rażącym" naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 k.p.a., PiP 1986/2, s. 104 i n.). Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. II OSK 824/09, opubl. w CBOSA). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, są takie, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011 r., sygn. II OSK 1522/10, opubl. w CBOSA). Przesłanką uznania naruszenia prawa za rażące, jest ocena społeczno-gospodarczych skutków decyzji wydanej z obrazą prawa, polegającą na tym, że decyzji takiej nie można zaakceptować jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. I OSK 2010/13, opubl. w CBOSA).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

W świetle powyższego stanowiska, stosownie do treści art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł w pkt II wyroku o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 8 lutego 2019 r. znak: KT-11.5432.3458.2018.KA, bowiem "zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze na ogół zgodnie przyjmuje się, że zakres orzekania "w głąb" wyznacza kryterium sprawy w ujęciu materialnoprawnym. Expressis verbis wyraził to NSA w uchwale składu 7 sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7), stwierdzając, że w art. 29 ustawy o NSA z 1995 r. (obecnie w art. 135 p.s.a.) chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym ... Rozpatrując skargę na decyzję wydaną w postępowaniu w sprawie uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji (art. 154, 155 i 161 k.p.a.), w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i we wznowionym postępowaniu na podstawie art. 151 k.p.a. czy też stwierdzenia jej wygaśnięcia, sąd zakresem orzekania powinien objąć decyzje wydane w zwykłym toku instancji. Wszystkie bowiem te postępowania toczą się w tej samej, z punktu widzenia materialnoprawnego, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i stanowią jedynie jego powtórzenie czy też przedłużenie (por. również uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7, i wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r., III SA 2512/02, LEX nr 113596, oraz wyroki NSA: z dnia 11 lutego 2009 r., II GSK 767/08, LEX nr 515974; z dnia 23 września 2010 r., II OSK 1410/09, LEX nr 746518; z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1937/12, LEX nr 1234184; z dnia 10 stycznia 2013 r., II OSK 1656/11, LEX nr 1361579, i z dnia 9 stycznia 2014 r., II GSK 1668/12, LEX nr 1457672)" (T. Woś w: H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016, komentarz do art. 135).