Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. sp. z o.o. (...) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4090/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.n sp. z o.o. (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 października 2024 r., nr BP.702.3798.2024.E.0747.BKOE.7273 w sprawie kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 stycznia 2025 r. (sygn. akt VI SA/Wa 4090/24) odmówił wstrzymania wykonania H. sp. z o.o. (...) (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 października 2024 r., nr BP.702.3798.2024.E.0747.BKOE.7273 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Uzasadniając oddalenie wniosku Sąd I instancji wskazał, że Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia i wskazała, że w przypadku jego nieuwzględnienia będzie zmuszona do uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej w znacznej dla niej wysokości. Podniosła, że znajduje się obecnie w bardzo trudnej sytuacji finansowej, zaś nieuwzględnienie złożonego wniosku prowadzić będzie nie tylko do całkowitej utraty płynności finansowej, lecz także do konieczności ograniczenia liczby zatrudnianych pracowników.

W ocenie Sądu I instancji, Skarżąca nie wykazała, że na skutek wykonania decyzji zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu tak skonstruowany wniosek uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji.

2. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Skarżąca spółka, zaskarżając to postanowienie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1). przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zm., dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podczas gdy w sprawie zachodzą przesłanki do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca spółka rozwinęła powyższe zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

3. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. akt I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11).

4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w celu wykazania zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędne jest podniesienie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jednocześnie podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, 9 września 2011 r., sygn. akt II OZ 751/11, 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11).

Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na finanse Skarżącej, jednak bez wykazania jaka jest jej rzeczywista sytuacja majątkowa w zestawieniu z wysokością nałożonej kary, nie można dokonać pełnej oceny, czy w sprawie zaistnieje niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd I instancji prawidłowo zatem uznał, że złożony wniosek nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano, wnioskodawca jest zobowiązany uprawdopodobnić, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkował niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca nie uprawdopodobniła podniesionych we wniosku okoliczności.

Wskazać również należy, że dla wykazania wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony lub sam wniosek złożony w skardze. Wniosek ten musi zostać uzasadniony, a jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności stanowiących podstawę oceny, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności – z uwagi właśnie na te okoliczności – jest uzasadnione (zob. np. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09; postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GZ 76/22; zob. również postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2023 r., sygn. akt I FZ 198/23 oraz przywołane tam orzecznictwo i postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II GZ 6/23).

5. W świetle przedstawionych argumentów, nie było podstaw, aby zaskarżone postanowienie Sądu I instancji uznać za nieprawidłowe.

6. Naczelny Sąd Administracyjny nie miał jednocześnie podstaw do przeprowadzenia dowodu z załączonych do zażalenia dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując wniesione zażalenie kontroluje prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Powołanie się na okoliczności mające w ocenie Skarżącej znaczenie dla rozstrzygnięcia o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dopiero na etapie zażalenia, nie mogło mieć zatem znaczenia dla oceny prawidłowości wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że jakkolwiek braki wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie mogą być uzupełnione w zażaleniu, to z uwagi na treść art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Gdyby zatem taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, strona może wówczas przedstawić stosowną dokumentację wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji.

7. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w treści uzasadnienia pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl