III SAB/Gd 80/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-06-13	
Data wpływu	2024-04-17	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Alina Dominiak
Janina Guść /przewodniczący sprawozdawca/
Maja Pietrasik	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Zobowiązano do dokonania czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1-2, art. 4 ust 1 pkt 1, art. 13 ust. 1-2, art. 16 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1 pkt 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku do rozpoznania wniosku W. D. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 marca 2024 r. w zakresie żądania udostępnienia sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, zarejestrowane w Rejestrze Skarg i Wniosków, prowadzonym przez Wydział Kontroli Komedy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku, w roku 2024 pod pozycją 5, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu wskazana w punkcie 1 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku na rzecz W. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W. D. (dalej także jako "wnioskodawca" albo "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku (dalej także jako "organ" albo "Komendant") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych:

Wnioskiem z 4 marca 2024 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, W. D. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku o udostępnienie informacji w następującym zakresie:

- kserokopii (skanu) sprawozdania kończącego postępowanie skargowe znajdującego się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków prowadzonego przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku pod pozycją nr 1, 2, 3, 4, 5 w roku 2024;

- jeżeli pod wymieniona pozycją rejestru nie sporządzono sprawozdania, to dlaczego?

Odpowiadając na powyższy wniosek Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku w piśmie z dnia 15 marca 2024 r. poinformował wnioskodawcę, że dostęp do wnioskowanych dokumentów wchodzących w skład akt postępowania skargowego uregulowany został w odrębnych aktach prawnych, tj. ustawie o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 171 ze zm.) oraz Kodeksie postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 737 ze zm.), gdzie wskazano precyzyjnie zakres uprawnień przysługujących określonej grupie osób. Zatem przyjąć należy, iż w omawianym przypadku, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), powoływana dalej jako "u.d.i.p.", nie znajduje zastosowania.

W skardze z dnia 26 marca 2024 r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, W. D. zarzucił naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

2. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek;

3. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej, polegające na udzieleniu na prawidłowo złożony wniosek niejasnej oraz wymijającej odpowiedzi.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 4 marca 2024 r. oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący przytoczył przepisy u.d.i.p., które w jego ocenie znajdują zastosowanie w sprawie, a także wskazał na wyroki sądów administracyjnych w sprawach udostępnienia sprawozdania z postępowania skargowego. Zdaniem skarżącego, wnioskowane informacje podlegają udostępnieniu w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie.

Organ w pierwszej kolejności podkreślił, że zgodnie z zakresem żądania rozpoznał wniosek skarżącego w oparciu o przepisy u.d.i.p., odpowiedź została udzielona w ustawowym terminie.

Następnie organ zwrócił uwagę na regulację z ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145), w rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Obowiązująca w tym zakresie procedura wskazuje zakres uprawnień przysługujących określonej i wskazanej grupie osób. Ustawa ta nie przewiduje możliwości udostępniania kopii sprawozdań kończących czynności wyjaśniających, o których mowa w art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, a które zostało sporządzone zgodnie z istniejącymi w tym zakresie przepisami. Dlatego też zasady dostępu do wskazanego przez wnioskodawcę sprawozdania z czynności wyjaśniających nie podlegają regulacji wskazanej w u.d.i.p. Do tych zagadnień mają bowiem zastosowanie wskazane przepisy ustawy o Policji, a nie przepisy, o które oparł wniosek skarżący. Organ podkreślił, że ewentualny dostęp do akt zakończonych postępowań dyscyplinarnych odbywa się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego. Orzeczenie dyscyplinarne stanowi część składową akt sprawy. W tym zakresie nie znajdą zastosowania przepisy u.d.i.p.

Ponadto, zdaniem organu, udostępnienie treści wnioskowanych sprawozdań kończonych postępowanie skargowe, nawet zanonimizowanych w zakresie danych osobowych policjantów, jest przekroczeniem zakresu informacji publicznej. Mimo przeprowadzenia anonimizacji możliwe jest zidentyfikowanie danych osobowych policjanta, którego dotyczy sprawa, poprzez wskazanie w postępowaniu dyscyplinarnym okoliczności dotyczących zdarzenia, czy zdarzeń opisanych w postępowaniu dyscyplinarnym. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Potencjalna wiedza na temat takich orzeczeń może niekorzystnie wpływać na bezpieczeństwo w zakresie danych osobowych policjantów oraz ładu i porządku publicznego w zakresie ich wykorzystania.

Niezależnie od powyższego, organ wskazał, że Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku nie posiada sprawozdań zawartych pod pozycjami 1-4 Rejestru Skarg i Wniosków, gdyż akta ww. spraw przekazane zostały, zgodnie z właściwością, do jednostek podległych Komedzie Wojewódzkiej Policji w Gdańsku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.", orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych

w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności. Jednakże w piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie zachodzi, a w konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie.

W. D. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w zakresie udostępnienia mu informacji publicznej w postaci kserokopii (skanu) sprawozdania kończącego postępowanie skargowe znajdującego się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków prowadzonego przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku pod pozycją nr 1, 2, 3, 4, 5 w roku 2024.

Wyjaśnić należy, że istotną kwestią z punktu widzenia oceny bezczynności jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania

w zakresie zgłoszonego żądania. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu i jest uprawniony do jej udostępnienia. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej. Stosownie do przepisów art. 1 ust. 1 ustawy o Policji (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 145) Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach: a) wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń; b) wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią - o czym stanowi art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji - jest organem administracji rządowej na obszarze województwa.

Kwestią sporną pozostaje natomiast ocena, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej.

Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy jest każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 u.d.i.p., który w formie przykładowego (tj. otwartego) katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym.

Reguły wykładni prawa dotyczące dostępu do informacji publicznej wyznacza natomiast art. 61 Konstytucji RP. Z tego też względu przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężania obowiązku informacyjnego.

Uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone - dotyczące sfery faktów.

O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje treść i charakter żądanej informacji. Zgodnie też z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. za informację publiczną bez wątpienia uznać należy wszelkie informacje: o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, oraz o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, lit. d, lit. e i lit. f u.d.i.p.), a także o danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego oraz treści wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, lit. b i lit. c u.d.i.p.). Na podstawie art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie wglądu do dokumentów urzędowych. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Mając na względzie przytoczony zakres pojęcia informacji publicznej, zdaniem Sądu, zgodzić należy się ze skarżącym, że żądane przez niego dokumenty, tj. dokumenty w postaci sprawozdań z postępowań skargowych, stanowią informację publiczną rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie zostały one wytworzone przez organy Policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, w tym czynnościami podjętymi na skutek złożonych skarg, co oznacza że mieszczą się w zakresie art. 6 u.d.i.p., a w konsekwencji podlegają udostępnieniu.

Nawiązując do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę odnotować należy, że istnieje różnica pomiędzy dokumentami, które stanowią informację publiczną i ich przeciwieństwem, tj. dokumentami wewnętrznymi. W orzecznictwie przyjmuje się, że dokumentami wewnętrznymi są dokumenty o charakterze roboczym, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. Stanowią one pewien etap na drodze do wytworzenia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego

2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14). Dokumentem urzędowym, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., jak wcześniej wspomniano, jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Tę definicję wyczerpuje sprawozdanie z czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawie skargowej. Sprawozdanie stanowi swoistego rodzaju streszczenie tego, jakie czynności były podejmowane w ramach postępowania skargowego prowadzonego na podstawie przepisów Działu VIII Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, analizę dokonanych ustaleń pod kątem stwierdzenia zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez pracowników organu administracji publicznej, naruszenia praworządności lub interesu skarżącego, przewlekłego lub biurokratycznego załatwiania sprawy oraz wnioski z tej analizy płynące. Stanowi zatem oficjalny dokument z postępowania w sprawie, podpisany przez funkcjonariusza i złożony do akt sprawy (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Ol 9/24).

Nie może zmieniać tej oceny okoliczność, że objęte wnioskiem dokumenty dotyczą indywidualnej sprawy skargowej, co uniemożliwia jego ujawnienie w domenie publicznej. Indywidualny charakter rozpoznawanej sprawy nie przesądza bowiem o potraktowaniu jej, bądź nie, jako informacji publicznej. Oczywiście treści w dokumentach zawarte, istotne z punktu widzenia interesów obywatela (np. dane osobowe, dane wrażliwe, itp.) podlegają ochronie prawnej poprzez ograniczenie dostępu do takiej informacji (art. 5 u.d.i.p.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że sam wniosek (tutaj skarga) wszczynający postępowanie nie stanowi informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5148/21). W dużym uproszczeniu należy wskazać, że wniosek wszczynający postępowanie w sprawie indywidualnej jest dokumentem prywatnym. Natomiast czynności podejmowane na skutek wszczęcia postępowania z tego wniosku mają wyłącznie charakter publicznoprawny, a dokumenty wytworzone przez funkcjonariusza publicznego i złożone do akt sprawy są dokumentami urzędowymi, a zatem zawierają informację publiczną. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, akta prowadzonych przez organ Policji spraw, bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego, czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17).

Nadto wskazać należy, że nawet jeśli żądana informacja zawiera dane chronione ze względu na prywatność osoby fizycznej, to nie oznacza to, że informacja taka traci charakter informacji publicznej. Nadal jest informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia danej informacji, ale stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p zobligowany jest wydać decyzję w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6665/21).

Konkludując, skoro sprawozdanie - będące efektem podjętych przez organ Policji czynności na skutek złożonej przez określony podmiot skargi unormowanej w przepisach działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego - zostało wytworzone w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań Policji, to mieści się ono w zakresie art. 6 u.d.i.p. i jako takie podlega udostępnieniu.

W tej sytuacji, organ winien załatwić wniosek skarżącego w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Przypomnieć należy, że w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy jedynie wówczas, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Prawo dostępu do informacji publicznej posiada charakter otwarty i powinno być jak najszersze, zaś podmioty zobowiązane, poza przypadkiem określonym w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (tj. uzyskania informacji przetworzonej), nie mogą żądać od wnioskodawcy przedstawienia intencji, dla których żąda określonych informacji publicznych (zob. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21).

Wskazać należy, że stanowisko, iż sprawozdanie kończące postępowanie skargowe w organach Policji stanowi informację publiczna wyraziły Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17, Wojewódzkie Sądy Administracyjne w Warszawie w wyroku z dnia 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 393/23, w Szczecinie z dnia 17 maja 2023 r. sygn. akt II SAB/Sz 33/23, w Olsztynie z dnia 12 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Ol 9/24.

Wbrew stanowisku organu, udostępnienie informacji dotyczącej treści sprawozdania kończącego postępowanie skargowe nie następuje w odrębnym uregulowanym trybie, wyłączającym zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. możliwość skutecznego dochodzenia udostępnienia informacji publicznej. W szczególności do sprawozdań tych nie znajdują zastosowania regulacje kodeksu postępowania karnego, także ustawa o Policji nie zawiera szczególnych regulacji iw tym zakresie, a wskazywany przez organ przepis art. 134i ust. 4 ustawy o Policji dotyczy postępowania dyscyplinarnego a nie postępowania skargowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego z 4 marca 2024 r. nie został rozpoznany zgodnie z przepisami u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, w punkcie pierwszym sentencji wyroku zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku do rozpoznania wniosku skarżącego z 4 marca 2024 r. w zakresie żądania udostępnienia sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, zarejestrowane w Rejestrze Skarg i Wniosków, prowadzonym przez Wydział Kontroli Komedy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku, w roku 2024 pod pozycją 5, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Orzekając w powyższym zakresie Sąd miał na względzie, że organ, aby udzielić wnioskowanej informacji publicznej musi być w jej posiadaniu. Jak wynika ze znajdującej się w aktach organu informacji z dnia 13 marca 2024 r. oraz odpowiedzi na skargę, Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku nie posiadał sprawozdań zawartych pod pozycjami 1-4 Rejestru Skarg i Wniosków, gdyż akta ww. spraw przekazane zostały, zgodnie z właściwością, do jednostek podległych Komedzie Wojewódzkiej Policji w Gdańsku. Udostępnienie żądanej informacji w tym zakresie nie jest zatem możliwe.

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 107/20). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ. Organ nie zlekceważył bowiem wniosku skarżącego, odpowiadając na niego w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., doszedł jednakże do nieuzasadnionego wniosku, że żądane informacje nie są informacją publiczną.

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku na rzecz skarżącego 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).