Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r., wydaną na podstawie art. 245 ust. 1, art. 248 w zw. z art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.) - Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej po rozpatrzeniu wniosku O. Sp. z o.o. z siedzibą w N. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] maja 2012 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy SLIM EXPRESS, zgłoszony w dniu [...] stycznia 2011 r. przez ww. spółkę, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] stycznia 2010 r. O. Sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej: strona skarżąca) wniosła podanie o udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny SLIM EXPRESS przeznaczony do oznaczania towarów zawartych w klasie: 03, tj. środki perfumeryjne, olejki eteryczne, kosmetyki, płyny do pielęgnacji włosów, kosmetyki, kosmetyki do odchudzania, kosmetyki upiększające, preparaty kosmetyczne do pielęgnacji skóry, włosów i paznokci.

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. Urząd Patentowy RP poinformował stronę skarżącą, że zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 w związku z art. 145 ust. 2 p.w.p. na zgłoszony znak towarowy nie może być udzielone prawo ochronne. Wskazał, iż przedmiotowe oznaczenie SLIM EXPRESS nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, wskazuje na przeznaczenie, funkcje oraz przydatność towaru. Słowo slim w połączeniu ze słowem express może wskazywać na ekspersowe odchudzanie. Ponadto oznaczenie pozbawione jest grafiki, która pozwalałaby przeciętnemu odbiorcy na kojarzenie tego oznaczenia w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego.

Strona skarżąca udzielając odpowiedzi na powyższe nie zgodziła się z przedstawionym przez organ stanowiskiem. Stwierdziła, iż warunkiem posiadania przez dane oznaczenie zdolności odróżniającej nie jest jakieś specyficzne, oryginalne ujęcie znaku towarowego, a fakt, że treść wyrażona w języku angielskim jest zrozumiała dla przeciętnego odbiorcy nie oznacza, że jest to nazwa powszechna czy rodzajowa, pozwalająca na jednoznaczne skojarzenie z tym oznaczeniem określonej kategorii produktów. Ponadto znajomość języka angielskiego w różnych grupach społecznych jest różna. W kręgach naukowych, medycznych znajomość języka angielskiego jest większa, jednakże preparat może być kierowany w zasadzie do każdej grupy społecznej, wtedy znajomość języka angielskiego jest mniejsza, uzależniona od specyfiki odbiorców. Fakt, to że znak pozbawiony jest oryginalnej grafiki absolutnie nie pozbawia go zdolności odróżniającej, na którą przede wszystkim składa się warstwa słowna. Skarżąca zauważyła, że organ zarejestrowała już takie znaki towarowe jak Slim ultra Slim-Fast, Slim Fast, Ultra Slim, Slim life, Slim body, więc wykazuje się bardzo dużą niekonsekwencją swoich rozstrzygnięć, naruszając prawa uczestników obrotu gospodarczego.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] maja 2012 r., działając na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz z art. 145 ust. 1 p.w.p., odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy SLIM EXPRESS.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wyliczenie przesłanek uniemożliwiających udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy w art. 129 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. ma charakter przykładowy. Jednakże wyraźnie z niego wynika, że nie ma dostatecznych znamion odróżniających oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów dla jakich zostało zgłoszone, wskazuje rodzaj towaru lub informuje jedynie o przeznaczeniu, składzie jakości i pochodzeniu towaru. Przedmiotowy znak, zdaniem organu, wskazuje na przeznaczenie, funkcje oraz przydatność towaru dla jakich zostało zgłoszone. Wiele towarów (kosmetyki), związane z nimi usługi w zakresie reklamy czy też obsługi mogą być potencjalnie oznaczane na rynku zwrotem SLIM EXPRESS. Słowo slim – w tłumaczeniu na język polski oznacza szczupły, towary oznaczone tym słowem wskazują na preparaty przeznaczone do odchudzania. Słowo slim w połączeniu ze słowem express wskazuje na expresowe odchudzanie. Wobec powyższego, zdaniem organu, oznaczenie SLIM EXPRESS jest znakiem niedystynktywnym i nie ma wystarczającej zdolności odróżniającej, aby odróżniać na rynku towary/usługi pochodzące od jednego przedsiębiorcy od tych pochodzących z innego źródła komercyjnego pochodzenia. Odbiorcy znaku niniejsze oznaczenie mogą postrzegać jako zachętę do skorzystania z towaru o charakterze kosmetycznym. W ocenie organu, zawłaszczenie zwrotu SLIM EXPRESS przez jeden podmiot w sposób znaczący ograniczałoby konstytucyjną zasadę swobody działalności gospodarczej. Przeciętny nabywca nie będzie widział w przedmiotowym znaku towarowym oznaczenia komercyjnego pochodzenia, a jedynie ogólnoinformacyjny komunikat językowy, wskazujący na towary związane z kosmetyką. Ponadto przedmiotowe oznaczenie pozbawione jest charakterystycznej grafiki, co uniemożliwia zidentyfikowanie wskazanych towarów jako pochodzących wyłącznie od zgłaszającego.

Skarżąca, nie zgadzając się z wspomnianą decyzją, złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Wskazał, że ocena zdolności odróżniającej jest wypadkową dwóch elementów, tzn. forma przedstawienia znaku musi być sama w sobie na tyle charakterystyczna aby mogła identyfikować towar lub usługę, ponadto musi zapewniać odbiorcom możliwość dokonania wyboru towaru lub usługi wg niej, bez konieczności ustalania pochodzenia usługi/towaru drogą okrężną. Pozbawione są znamion odróżniających wszelkie oznaczenia, które nie pozwalają na zindywidualizowanie towarów/usług na rynku pod względem źródła ich pochodzenia.

Organ stwierdził, że słowo slim, tłumacząc z języka angielskiego, znaczy szczupły, smukły, cienki, odchudzać się, schudnąć, wyszczuplać. Natomiast express oznacza szybki, expresowy. Zestawiając te słowa możemy otrzymać tłumaczenie: odchudzać się schudnąć, wyszczupleć – szybko, ekspersowo. Wskazane tłumaczenie nie wykracza poza obszar sfery związanej ze sferą osiągania szczupłej sylwetki. Organ zwrócił uwagę, że pochodzące z języka angielskiego słowo slim od wielu lat jest używane w obrocie gospodarczym w odniesieniu do produktów kosmetycznych. Niemalże w każdym sklepie kosmetycznym, supermarkecie, drogeriach, aptekach napotkamy towary zawierające słowo slim, często w zestawieniu z grafiką kojarzącą się ze szczupłą sylwetką. Towary te są przeznaczone do pielęgnacji lub utrzymania szczupłej sylwetki i występują zwykle w postaci różnego rodzaju kremów, serum. Powiązanie słowa slim z odchudzaniem, zdaniem organu, zdołało utrwalić się w świadomości polskich konsumentów. Produkty sygnowane słowem SLIM (podobnie jak FIT) są bardzo popularne, od wielu lat w społeczeństwie promowana jest dbałość o własne zdrowie i wygląd, zwłaszcza o smukłą sylwetkę. Przejawem tego są usługi i produkty mające służyć temu celowi, np. kluby zdrowia, kluby SPA, wczasy odchudzające, specjalne kosmetyki, zdrowa żywność, suplementy diety, czy też preparaty w postaci tabletek, pastylek. Dlatego też, zdaniem organu, krąg odbiorców takich towarów będzie bardzo szeroki, będą to zarówno osoby młode, jak i starsze. Organ zauważył, że po nałożeniu znaku towarowego na konkretny towar będzie znana jego postać (np. krem).

Oznaczenie SLIM EXPRESS jest oznaczeniem informacyjnym, ponieważ wyraz SLIM użyty na tego rodzaju preparatach wskazuje na ich przeznaczenie informując, że zawarte w nich substancje mają działanie odchudzające (slim - szczupły, schudnąć) natomiast wyraz EXPRESS określa w tym zestawieniu szybkość działania tych preparatów. Drugi człon podkreśla wysoką skuteczność towaru - sugeruje, że substancje te działają bardzo szybko, co wyróżnia cały produkt. Wyraz EXPRESS w powszechnym odbiorze wzbudza pozytywne skojarzenia i odbierany jest przez odbiorców z potwierdzeniem wysokiego stopnia znajomości branży, której dotyczy. Zdaniem organu, wyrażenie SLIM EXPRESS wykazuje pewne cechy właściwe sloganom reklamowym, których zadaniem jest promocja określonego wyrobu, poprzez wyeksponowanie i zwrócenie uwagi na pozytywne cechy, właściwości, jakość i przeznaczenie promowanego produktu.

Organ zauważył, że zgłoszone oznaczenie SLIM EXPRESS jest wyłącznie słowne, samoistnie nie wzbudza wśród potencjalnych odbiorców towarów dla których zostało zgłoszone, jednoznacznego skojarzenia z konkretnym producentem. Oznaczenie to posiada bowiem cechy, które wskazują na przeznaczenie, właściwości i jakość towaru a nie identyfikują ich pochodzenia. Oznaczenie tego rodzaju (oznaczenie informacyjne) może występować obok znaku towarowego, ale samo w sobie nie może być znakiem towarowym.

Organ, analizując przedmiotowe oznaczenie przez pryzmat wytycznych ETS (ze sprawy "Postkantoor" nr C-363/99 z dnia 12.02.2004), uznał że kombinacja wyrazów SLIM EXPRESS nie wykazuje cech oryginalności czy fantazyjności. Zwykłe ich zestawienie ze sobą dalej skutkuje opisowością całego oznaczenia wobec cech i właściwości w ten sposób sygnowanych towarów. Natomiast, by znak towarowy mógł prawidłowo pełnić swoją funkcję w obrocie, powinien być jak najbardziej abstrakcyjny lub fantazyjny, tj. nie powinien się bezpośrednio kojarzyć z towarem lub usługą. Musi to być nazwa, do używania której można przyznać wyłączność tylko jednemu podmiotowi.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych (art. 77 § 1 K.p.a.) Urząd Patentowy stwierdził, że dokładnie przeanalizował wszystkie materiały dostarczone przez wnioskodawcę. Podkreślił, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży przede wszystkim na stronie postępowania, a organ nie może sugerować za pomocą jakich konkretnie dowodów powinna strona wykazać zdolność odróżniająca zgłoszonego znaku. Organ zaznaczył, że każda sprawa jest uwarunkowana indywidualnymi okolicznościami i fakt udzielenia ochrony na znak towarowy nie może stanowić podstawy do wydania pozytywnej decyzji dla innego znaku, chociażby ich człony pokrywały się ze sobą. Nadto jako organ administracji publicznej orzeka w sprawach udzielenia praw ochronnych na podstawie ustawy p.w.p., a nie wyroków sądów czy Komisji Odwoławczej. Postępowanie dowodowe może dotyczyć wyłącznie okoliczności faktycznych, a nie ustosunkowania się organu w postępowaniu dowodowym do wyroków sądów, Komisji Odwoławczej, orzeczeń ETS i OHIM.

W ocenie organu, oznaczenie SLIM EXPRESS pozbawione jest cech szczególnych właściwych do uzyskania przez nie miana znaku towarowego i jako takie w postaci słownej nie posiada samoistnej zdolności odróżniającej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Urzędu Patentowego RP złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca postawiła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez niedokonanie całościowej oceny znaku towarowego SLIM EXPRESS i niezasadne przyjęcie, że znak ten nie posiada odróżniającego charakteru wskutek nieustalenia poziomu znajomości języka angielskiego przeciętnego konsumenta celem ustalenia, czy przedmiotowy znak posiada jednoznaczny, bezpośredni opisowy charakter. Nadto zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że znak SLIM EXPRESS ma charakter opisowy i wskazuje na właściwość oznaczonych nim towarów, podczas gdy znak ten nie wskazuje bezpośrednio na kategorię, rodzaj towarów nim oznaczonych.

Strona skarżąca stwierdziła, że organ nie rozpatrzył całego zebranego w sprawie materiału dowodowego celem wyjaśnienia, czy znak SLIM EXPRESS ma charakter opisowy, czy informuje wprost o cechach (właściwościach) towaru. Sporne oznaczenie można uznać za znak tzw. sugerujący czy aluzyjny, który wywołuje pewne skojarzenia odnośnie właściwości produktu, jednakże nie jest to wystarczające do uznania tego oznaczenia za nazwę rodzajową produktu. Ponadto wiele dostępnych na rynku preparatów zawiera w sobie słowo slim czy fit, co jest podyktowane specyfiką tych środków.

Zarzuciła ponadto, że organ nie dokonał ustalenia właściwego kręgu odbiorców towarów z punktu widzenia znajomości języka angielskiego. Preparaty wspomagające odchudzanie skierowane są do osób młodych, jak i pań w starszym wieku do ok. 50-55 lat. Osoby starsze równie często sięgają po tego typu środki co osoby młode. Oczywistym jest, że osoby starsze nie potrafią skojarzyć nazwy znaku i odczytać jej w taki sposób, że wiedzą od razu na jaką właściwość, cechę towaru wskazuje jego nazwa, ich zdolność kojarzenia jest zdecydowanie mniejsza niż u młodszego pokolenia. Analiza znaku w obcym języku powinna zostać uzależniona od stopnia znajomości tego języka, ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki kręgu odbiorców – różny będzie stopień tej znajomości w różnych grupach społecznych – inna w środowisku naukowym, medycznym, u osób młodych, aktywnych, u osób starszych. Skarżąca stwierdziła, że organ ogólnie odniósł się do stopnia znajomości języka angielskiego, podając, że jest to język powszechnie znany. Natomiast w przypadku tak określonego kręgu odbiorców nie dla każdego znaczenie znaku będzie łatwe do wyinterpretowania. Dla takich odbiorców znak będzie fantazyjny i odróżniający. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ niezasadnie przyjął, że dla przeciętnego odbiorcy nazwa SLIM EXPRESS wskazuje, że towar nią opatrzony wspomaga odchudzanie. Oznaczenie SLIM EXPRESS nie wskazuje konkretnego towaru ani konkretnej cechy, sugeruje jedynie pewne cechy świadczące o nieokreślonym bliżej wpływie na zmniejszenie wagi. Nie wskazuje postaci produktu, czasu po jakim można oczekiwać redukcji masy ciała, czy jest to środek doustny, czy krem do ciała, płyn do kąpieli, czy inny towar z klasy 03. Gdy do odkrycia opisowego charakteru znaku wymagany jest choćby minimalny wysiłek umysłowy odbiorców, znak nie podlega zakazowi rejestracji, gdyż jest fantazyjny. Oznaczenie SLIM EXPRESS nie ma jednoznacznego brzmienia i znaczenia. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ pominął fakt, że jeden z członów spornego znaku – słowo slim jest chronione prawem ochronnym z uwagi na udzielenie ochrony dla znaków SLIM FAST (nr [...]), ULTRA SLIM (nr [...]), ULTRA SLIM-FAST (nr [...]), w tych samej co strona skarżąca klasie, tj.. 03, przez co dopuścił się naruszenia art. 77 § 1 K.p.a.

Ponadto strona skarżąca podała, że Urząd Patentowy jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazał art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zgodnie z powołaną regulacją, jako pozbawione praw ochronnych ze względu na brak dostatecznych znamion odróżniających traktować należy oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Z powyższego przepisu wynika jednak, zdaniem skarżącej, że wymienione wyżej oznaczenia mogą być zarejestrowane jako znaki towarowe, jeżeli nie będą wyłącznie (jedynie) stanowić nazwy rodzajowej towaru lub informacji o jego właściwościach. Powołany przepis dotyczy oznaczeń składających się wyłącznie z określonych elementów informacyjnych i nie wyłącza możliwości udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, który jest nazwą fantazyjną. Jak wskazała skarżąca, Naczelny Sąd Administracyjny pogląd, zgodnie z którym na opisowy charakter znaku wskazuje okoliczność, że jedyną i bezpośrednio przekazywaną informacją jest ta, która wskazuje na cechę towaru. Nie mają natomiast opisowego charakteru te znaki, które dopiero drogą pośredniego wnioskowania mogą stanowić oznaczanie takich cech. Tylko zatem przy przyjęciu tzw. bezpośredniej opisowości można powiedzieć ze znak nie ma znamion odróżniających. Nie można powiedzieć, zdaniem skarżącej, że dla każdego odbiorcy znak SLIM EXPRESS jest znakiem bezpośrednio opisowym, co oznacza, że każdy odbiorca bez najmniejszego wysiłku potrafi odczytać jego znaczenie, a w szczególności właściwość towaru nim oznaczonym. Skarżąca stwierdziła, że teza o stricte informacyjnym charakterze spornego znaku towarowego nie znajduje potwierdzenia. Wskazała, że w orzecznictwie prawnowspólnotowym, jak również orzecznictwie NSA, prezentowany jest pogląd, iż oznaczenie nie może być uznane za niedystynktywne tylko dlatego, że sugeruje określone cechy zgłoszonych towarów czy usług. Wskazując na dotychczasowe orzecznictwo, skarżąca podała, że sam fakt połączenia w ramach znaku elementów, jakie mogą czynić aluzje do pewnych właściwości usług wskazanych w zgłoszeniu oraz to, że połączenie to zgodne jest z ogólnymi regułami języka, nie jest wystarczające do uzasadnienia odmowy rejestracji na podstawie bezwzględnej przeszkody rejestracji wynikającej z opisowości oznaczenia. Podstawową kwestią do rozpatrzenia jest, aby znak ten mógł odróżniać towary, dla których został zgłoszony. Zdaniem skarżącej, wyrażenie SLIM EXPRESS jest neologizmem i nie występuje w języku potocznym, stąd nie ma ryzyka, że jego zastosowanie wprowadzi w błąd co do charakteru towarów. Człony tego oznaczenia mogą sugerować na ich znaczenie aluzyjne wywołujące pewne skojarzenia z konkretnym towarem zdefiniowanym bardzo szeroko w klasie 03. Jednakże z pewnością nie stanowią przykładu oznaczeń opisowych towaru wymienionego w tej klasie. Ponadto skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądowe, w tym sądów wspólnotowych, wskazała na znaki towarowe składające się z oznaczeń w języku angielskim, które nie zostały uznane za opisowe.

W świetle powyższego skarżąca uznała, iż znak SLIM EXPRESS nie ma charakteru ściśle ogólnoinformacyjnego oraz nie jest oznaczeniem stricte opisowym, bowiem posiada znamiona pozwalające zindywidualizować dany towar na rynku wśród towarów tego samego rodzaju, ale pochodzących z różnych przedsiębiorstw. Jej zdaniem, znak ten dla przeciętnego odbiorcy nie będzie w sposób bezpośredni wskazywał na właściwości opatrzonego nim towaru.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do rejestracji znaków towarowych Ultra Slim, Ultra Slim Fast i Slim Fast, organ podał, że wspomniane znaki towarowe zostały zarejestrowane na początku lat 90-tych ubiegłego wieku, czyli niemalże 20 lat temu. Okoliczność ta wywiera istotny wpływ na stopień znajomości języka angielskiego wśród przeciętnych polskich odbiorców, co pośrednio również wpływa na ocenę ich pierwotnej zdolności odróżniającej. Z badań CBOS wynika, iż znajomość języka angielskiego w listopadzie 1997 r. deklarowało jedynie 9 % badanych, natomiast w 2009 r. już 24 % badanych. W chwili rejestracji wspomnianych znaków towarowych oznaczenie SLIM ULTRA i FAST dla większości odbiorców nie było znane, czyli było niezrozumiałe, a zarazem fantazyjne. Tak więc, na skutek długotrwałego i intensywnego używania w obrocie przez różnych producentów spowodowało, że stały się one znane i prawidłowo identyfikowane również wśród polskich konsumentów i niezależnie od stopnia znajomości przez nich języka.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2013 r., którą , po rozpatrzeniu wniosku O. Sp. z o.o. z siedzibą w N. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tegoż organu z dnia [...] maja 2012 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy SLIM EXPRESS, utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p

Zgodnie z przepisem art. 120 ust. 1 p.w.p. znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa.

Powyższy przepis jest wyrazem funkcji znaku towarowego jako właściwego gospodarce instrumentu komunikacji między przedsiębiorcą a konsumentem towarów lub usług. Znak towarowy, pozostając w fizycznym lub jedynie pojęciowym związku z konkretnym egzemplarzem towaru, przekazuje bowiem nabywcom informację, że wszystkie towary tak oznaczone pochodzą z jednego i tego samego źródła podporządkowanego przedsiębiorcy, który jest uprawniony do używania znaku towarowego. Z przepisu art. 120 ust. 1 p.w.p. wynika także, że wskazaną funkcję wyróżniania towarów i usług na podstawie ich pochodzenia może realizować tylko taki znak, który ma zdolność odróżniającą w odniesieniu do konkretnych towarów lub usług. Wyróżniający charakter znaku polega na wyposażeniu znaku w takie cechy, które w świadomości uczestników obrotu gospodarczego w sposób niebudzący wątpliwości wskazując, że towar w ten sposób oznaczony pochodzi od określonego, tego samego przedsiębiorstwa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2002 r., sygn. akt II SA 3847/01, Monitor Prawniczy z 2002, nr 10, poz. 436).

Na gruncie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości przyjmuje się, że zdolność odróżniająca znaku towarowego to zdatność znaku do odróżniania towarów (usług) jednego przedsiębiorcy od rodzajowo podobnych towarów (usług) innych przedsiębiorców na podstawie ich pochodzenia (tak m.in. wyrok ETS z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawach połączonych C-53/01, C-54/01 i C-55/01, Linde AG, Winward Industries i Rado Uren AG, Zb. Orz. 2003, s. I-3161, pkt 40).

Powyższą zdolnością odróżniania dostatecznymi znamionami odróżniającymi znak towarowy powinien legitymować się w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Należy przyjąć, że zdolnością odróżniania w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo własności przemysłowej jest zdolność danego oznaczenia do przekazywania informacji o pochodzeniu towaru z określonego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających.

Przepis art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 cyt. ustawy przewiduje, że – z zastrzeżeniem art. 130 p.w.p. - nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które:

- nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostały zgłoszone, a także

- składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności.

W wyroku z dnia 10 grudnia 1996 r., III RN 50/96 (OSNAPiUS 1997 nr 15, poz. 263), Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że przepis art. 7 ust. 2 ustawy o znakach towarowych (odpowiednik obecnie obowiązującego przepisu art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p.) nie przesądza, czy wszystkie lub tylko niektóre z wymienionych w tym przepisie oznaczeń mogą nabyć zdolność odróżniania wskutek używania w obrocie gospodarczym. Przy ocenie, czy oznaczenie posiada zdolność odróżniania należy jednak uwzględniać interes uczestników obrotu gospodarczego, który wyraża się w swobodnym dostępie do wszystkich oznaczeń informujących o nazwie lub cechach towarów lub usług. Taki interes można potwierdzić tak długo, jak długo dany znak jest odbierany jako nazwa produktu lub informacja o właściwościach towaru lub usługi. W przypadku wielu takich oznaczeń, nawet długotrwałe używanie w charakterze znaku towarowego w celu wskazania na pochodzenie towaru z przedsiębiorstwa, nie może doprowadzić do zmiany pierwotnej informacji odnoszącej się do produktu jako takiego w nośnik informacji właściwej znakowi towarowemu. Dlatego też takie oznaczenia nie mogą być rejestrowane jako znaki towarowe. Interes uczestników obrotu gospodarczego nakazuje wyłączenie od rejestracji takich oznaczeń, ponieważ ich rejestracja prowadziłaby do monopolizacji używania tych oznaczeń przez poszczególnych przedsiębiorców, co w rezultacie stanowiłoby bardzo poważne i nieuzasadnione ograniczenie działalności innych przedsiębiorców (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r., III RN 218/01, OSNP z 2004 nr 2, poz. 23). Pogląd ten jest aktualny również w rozpoznawanej sprawie.

Przedstawione wyżej stanowisko wyraźnie wskazuje, iż podstawową przesłanką udzielenia praw ochronnych jest zdolność odróżniająca danego oznaczenia. Ocena zdolności odróżniającej jest wypadkową dwóch elementów. Z jednej strony, forma przedstawieniowa znaku musi być sama w sobie na tyle charakterystyczna, aby mogła identyfikować towar lub usługę. Z drugiej strony, musi zapewniać ich odbiorcom możliwość dokonania wyboru towaru lub usługi według niej, bez konieczności ustalania pochodzenia usługi/towaru drogą okrężną (np. poprzez poszukiwanie producenta określonych towarów czy też świadczeniodawcy danych usług). Pozbawione są znamion odróżniających wszelkie oznaczenia, które nie pozwalają na zindywidualizowanie towarów/usług na rynku pod względem źródła ich pochodzenia, tzn. oznaczenia składające się tylko i wyłącznie z elementów, które wskazują na rodzaj, czy właściwości towarów i/lub usług, ich przeznaczenie, skład czy sposób wytworzenia. Oznaczenie o charakterze informacyjnym, nie posiadające znamion indywidualizujących, ma charakter znaku opisowego. których bezpośrednią i jedyną funkcją jest przekazywanie informacji o towarze, a nie o jego pochodzeniu.

Podkreślić należy, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest znak towarowy słowny. Każdy znak powinien być przedstawiony w sposób graficzny, co w orzecznictwie rozumiane jest jako postrzegalność wzrokową znaku, czyli musi być on możliwy do zauważenia, nawet jeśli jest to tylko znak słowny, który przedstawia się jako zapis liter (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt III CSK 300/06). W orzecznictwie przyjmuje się również, że kwestię posiadania przez znak dostatecznych znamion odróżniających należy rozpatrywać in concreto, a nie in abstracto. Oznacza to, że zgłoszone oznaczenie musi odnosić się do konkretnych towarów wskazanych we wniosku rejestracyjnym (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 65/05).

Jak wyżej wskazano, przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie było oznaczenie słowne SLIM EXPRESS, przeznaczone do oznaczania towarów zawartych klasach: 03 klasyfikacji nicejskiej, w których zawierają się m.in. środki perfumeryjne, olejki eteryczne, kosmetyki, płyny do pielęgnacji włosów, kosmetyki, kosmetyki do odchudzania, kosmetyki upiększające, preparaty kosmetyczne do pielęgnacji skóry, włosów i paznokci. Oznaczenie zostało zgłoszone jako znak słowny w postaci zestawienia dwóch słów: SLIM i EXPRESS. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że dla wszystkich zgłoszonych w tej sprawie towarów oznaczenie to ma charakter opisowy, wskazujący na skutki jego zastosowania. Słowo "slim" z języka angielskiego znaczy szczupły, smukły, cienki, odchudzać się, schudnąć, wyszczupleć. Słowo "express" natomiast oznacza ekspres, ekspresowy, wyraźny, poważny, wyrażać, okazywać. Zestawiając ze sobą te dwa słowa powstaje wyrażenie: chudnąć, szczupleć szybko, chudnij ekspresowo. Należy zgodzić się z organem, iż jest to jedyna logiczna i sensowna interpretacja tego wyrażenia. Interpretacja ta nie wykracza poza obszar sfery związanej ze sferą osiągania szczupłej sylwetki. Słusznie organ podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że słowo "slim" od wielu lat jest używane w obrocie gospodarczym w odniesieniu do spożywczych środków dietetycznych. Niemalże w każdym sklepie spożywczym czy w aptece napotkamy towary zawierające słowo "slim" zwykle w zestawieniu z grafiką kojarzącą się ze szczupłą sylwetką. Towary te są przeznaczone do odchudzania lub utrzymywania szczupłej sylwetki. Są to produkty dostępne w różnorodnych punktach sprzedaży w tym zwłaszcza w aptekach, ale również w zwykłych sklepach spożywczych czy marketach wielkopowierzchniowych. Związanie słowa "slim" z odchudzaniem zdołało utrwalić się w świadomości polskich konsumentów. Produkty sygnowane słowem "slim" (podobnie jak "fit") są bardzo popularne również dlatego, że od wielu lat w społeczeństwie promowana jest dbałość o własne zdrowie i wygląd, w tym zwłaszcza o smukłą sylwetkę. Przejawem tego są usługi i produkty mające służyć temu celowi, np. kluby zdrowia, kluby SPA, wczasy odchudzające, specjalne kosmetyki, zdrowa żywność i właśnie suplementy diety, m. in. w postaci herbat czy napojów odchudzających, czy też preparatów w postaci tabletek, kapsułek i pastylek. Tym bardziej można z całą pewnością uznać, że znaczenie słowa "slim" znane jest szerokiemu kręgowi odbiorców i jednoznacznie kojarzone z odchudzaniem. Natomiast wyraz "express" będzie przez polskiego odbiorcę tego rodzaju. towarów jednoznacznie odbierane jako synonim wyrażający ekspresowe i bardzo szybkie działanie takiego preparatu odchudzającego. Wynika to z faktu, że angielskie słowo "express" jest identyczne w warstwie fonetycznej i znaczeniowej jak polski wyraz ekspres i jest kojarzone z czymś szybkim - ekspresowym. Zdaniem Sądu, przeciętny polski konsument nie będzie się doszukiwał innych możliwych tłumaczeń wyrażenia SLIM EXPRESS, lecz odczyta je w sposób prosty i naturalny jako: schudnąć, szczupleć ekspresowo. Tym samym umieszczenie wyrażenia SLIM EXPRESS w formie słownego znaku towarowego na towarach, do oznaczenia których zgłoszony znak towarowy został przeznaczony, będzie stanowić jednoznaczną informację dla odbiorców tych towarów o ich przeznaczeniu i/lub właściwościach. Umieszczenie oznaczenia SLIM EXPRESS na opakowaniu z preparatem dietetycznym o właściwościach leczniczych, bądź opakowaniu z batonikiem, odżywką, jogurtem, napojem, czy na którymkolwiek innym produkcie wymienionym w wykazie towarów, informować będzie przeciętnego odbiorcę o tym, że jest to towar wyprodukowany z myślą o szybkim osiągnięciu lub utrzymaniu szczupłej sylwetki. Taką deklarację o właściwościach wspomagających odchudzanie potwierdza również skład towarów wskazanych zwłaszcza w klasach 29 i 30, gdzie strona skarżąca wskazała na takie towary jak wysokobiałkowe czy węglowodanowe odżywki, które odpowiednio zestawione z różnymi dodatkami typu sole mineralne, witaminy czy aminokwasy faktycznie wykazują właściwości wspomagające odchudzanie i powodujące utrzymanie dobrej kondycji organizmu człowieka. Sąd podziela stanowisko organu, że oznaczenie SLIM EXPRESS jest oznaczeniem informacyjnym, ponieważ wyraz SLIM użyty na tego rodzaju preparatach wskazuje na ich przeznaczenie, informując, że zawarte w nich substancje mają działanie odchudzające (slim - szczupły, schudnąć), natomiast wyraz EXPRESS określa w tym zestawieniu szybkość działania tych preparatów. Można zatem powiedzieć, że drugi człon podkreśla w pewnym sensie wysoką jakość towaru, sugeruje, bowiem, że działa on ekspresowo, czyli niezwykle szybko, co w przypadku tego rodzaju towarów, tzn. produktów o działaniu odchudzającym jest bardzo istotnym i pożądanym przez odbiorcę czynnikiem wiązanym tym samym także z jego skutecznością a tym samym jego wysoką jakością.

Oznaczenie to stanowi określony przekaz informacyjny, którego zadaniem jest wzbudzenie u odbiorcy skojarzeń z szybko działającym produktem przeznaczonym do odchudzanie. Jest też w pewnym sensie – co także podkreślił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – pewnego rodzaju sloganem reklamowym. Oznaczeniem SLIM EXPRESS z jednej strony określa rodzaj i właściwości produktu (SLIM), z drugiej zaś zaznacza jego skuteczność podkreślając szybkość działania (EXPRESS). Kombinacja słów SLIM EXPRESS nie wykazuje cech oryginalności czy fantazyjności. Zwykłe ich zestawienie ze sobą skutkuje opisowością całego oznaczenia wobec cech i właściwości towarów nim oznaczonych. W związku z tym, że oznaczenie zawiera jedynie określenia informacyjne, nie można przyznać wyłączności jednemu podmiotowi, ponieważ wszyscy uczestnicy obrotu gospodarczego muszą mieć swobodny dostęp do oznaczeń, służących do określenia cech, właściwości i jakości wytwarzanych przez nich produktów.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, że przy ocenie zdolności odróżniającej przedmiotowego oznaczenia organ nie uwzględnił specyfiki towarów, dla których znak ten został przeznaczony, czyli suplementów diety, wskazać należy, że organ w zaskarżonej decyzji odniósł się obszernie się do specyfiki towarów, dla których znak ten został zgłoszony. Stwierdził w tym zakresie m.in., że wyrażenie SLIM EXPRESS dla wszystkich zgłoszonych towarów jest o charakterze informacyjnym, albowiem wskazuje na skutki ich zastosowania.

Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej, że organ nie ustalił właściwego kręgu odbiorców, albowiem osoby starsze ze względu na słabszą znajomość języka angielskiego nie skojarzą nazwy produktu i jego właściwości, podnieść należy, że także tutaj organ w zaskarżonej decyzji zawarł stanowisko – z którym zgadza się Sąd – że człon SIM (podobnie jak FIT) od wielu lat powszechnie jest używany w Polsce przez producentów branży spożywczej i medycznej w odniesieniu do spożywczych środków dietetycznych w tym herbaty, kawy i innych napojów dietetycznych, jak również suplementów diet. Całe oznaczenie dla większości docelowej grupy odbiorców niezależnie od wieku czy stopnia znajomości języka angielskiego będzie zrozumiałe. Nie można uznać, że wyrazy użyte w tym oznaczeniu są złożone i trudne, a w związku z tym niezrozumiałe dla osób nie znających angielskiego.

Odnosząc się zarzutu naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., dotyczącego braku uwzględnienia przez organ oraz nienależytego ustosunkowania się do kwestii dotychczasowej praktyki Urzędu Patentowego w zakresie rejestrowania oznaczeń zawierających elementy opisowe, należy – zdaniem Sądu – stwierdzić na wstępie, iż decyzje Urzędu Patentowego dotyczące rejestracji oznaczenia jako znaku towarowego na podstawie ustawy – Prawo własności przemysłowej (wcześniej ustawy o znakach towarowych) są oparte na kompetencji wynikającej z określonej podstawy prawnej, a nie na swobodnym uznaniu. Legalność decyzji Urzędu Patentowego należy oceniać wyłącznie na podstawie tych aktów normatywnych, według wykładni dokonanej z uwzględnieniem unormowań unijnych oraz orzecznictwa krajowego i wspólnotowego, a nie na podstawie jego wcześniejszej praktyki decyzyjnej (tak również: m.in. /w:/ wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T-106/00 Streamserve vs. OHIM pkt 66; wyrok SPI z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie T-122/01 Best Buy Concepts vs. OHIM, pkt 41; wyrok SPI z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie T-127/02 Concept vs. OHIM (ECA), pkt 71, czy też wyrok SPI z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T-112/03 L’Oréal vs. OHIM – Revlon (FLEXI AIR), Zb.Orz. str. II-949, pkt 68).

Zgodność z prawem decyzji organu winna być bowiem oceniana wyłącznie na podstawie właściwych przepisów krajowych oraz obowiązujących Polskę unormowań wspólnotowych, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej Urzędu Patentowego czy też innych europejskich organów patentowych. Ponadto w zakresie, w jakim argument ten należałoby rozumieć jako odnoszący się do naruszenia zasady równego traktowania, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wspomnianą zasadę można stosować wyłącznie przy jednoczesnym poszanowaniu zasady legalności, zgodnie z którą nikt nie może powoływać się z korzyścią dla siebie na niezgodne z prawem działanie na rzecz innej osoby (vide: wyroki Sądu Pierwszej Instancji: z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T-106/00 Streamserve vs. OHIM, pkt 67; z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie T-43/05 Camper vs. OHIM – JC (BROTHERS by CAMPER), pkt 93–95).

W tej sytuacji należy uznać, iż – wbrew zarzutom strony skarżącej - organ nie naruszył w tym zakresie przepisów prawa, w tym w szczególności art. 77 § 1 K.p.a.

Organ, prowadząc postępowanie, wyjaśnił okoliczności sprawy oraz ustosunkował się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony reprezentującej inne interesy. Należy zgodzić się w pełni z twierdzeniem organu, iż sprawy żadnego znaku towarowego nie da się rozpatrywać ogólnie oraz w sposób automatyczny, gdyż jest on zawsze oceniany w swoich konkretnych uwarunkowaniach i odniesieniach. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących dotychczasowej praktyki rejestracyjnej Urzędu Patentowego, należy zauważyć również, iż wyłączenie od rejestracji oznaczeń ogólnoinformacyjnych nie ma charakteru zasady bezwzględnie obowiązującej, albowiem oznaczenia takie mogą być rejestrowane jako składniki znaków kombinowanych (składających się z kilku innych składników). Ponadto należy stanowczo podkreślić, iż z faktu uznania jednego oznaczenia za nadający się do odróżniania w obrocie dla jednych towarów (vide: przykłady rejestracji powołane przez stronę skarżącą), nie można automatycznie wywodzić po stronie Urzędu Patentowego obowiązku rejestracji takiego samego lub podobnego oznaczenia, ale przeznaczonego dla innych towarów. Względem jednych towarów (usług) to samo oznaczenie może być bowiem uznane za fantazyjne, w stosunku do innych zaś nie. W tym miejscu wypada wyraźnie zauważyć, iż dla oceny zdolności odróżniającej nie ma przesądzającego znaczenia, że podobny znak towarowy jest już zarejestrowany, bowiem wymagania dostatecznych znamion odróżniających nie można utożsamiać z podobieństwem znaku towarowego (tak: np. R. Skubisz /w:/ Prawo znaków towarowych. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1997, s. 57). Ponadto podkreślić należy, że powołane przez stronę skarżącą znaki towarowe zostały zarejestrowane przez Urząd Patentowy na początku lat 90-tych ubiegłego wieku (1993, 1993 i 1994), a zatem niemalże 20 lat Innu. Okoliczność ta wywiera istotny wpływ na stopień znajomości języka angielskiego wśród przeciętnych polskich odbiorców co pośrednio również wpływa na ocenę ich pierwotnej zdolności odróżniającej. W chwili rejestracji powyższych znaków towarowych wyrażenia zawierające słowo SLIM, ULTRA i FAST dla większości odbiorców nie były znane a zatem i niezrozumiałe, co powodowało, że wówczas były to oznaczenia fantazyjne. Dopiero ich długotrwałe (niemalże 20 lat) i intensywne używanie w obrocie przez różnych producentów spowodowało, że stały się one znane i prawidłowo identyfikowane również wśród polskich konsumentów i to niezależnie od stopnia znajomości przez nich języka i angielskiego. W tej sytuacji zarzut należy uznać za nietrafny.

Ustosunkowując się do zarzutu, iż oznaczenie SLIM EXPRESS nie jest oznaczeniem opisowym, lecz ma charakter oznaczenia aluzyjnego lub sugerującego, jeszcze raz należy powtórzyć, że wywołuje ono u odbiorców jednoznaczne skojarzenia z preparatem odchudzającym o ekspresowym działaniu.

Wydając decyzję administracyjną w sprawie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, Urząd Patentowy, zgodnie z art. 256 p.w.p., jest związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy jest zobowiązany do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Jego powinnością jest należyte i wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 K.p.a.). Jest zobowiązany zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Działając w oparciu o zasadę oficjalności musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzeć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Analiza zebranego materiału dowodowego pozwoliła Sądowi przyjąć, że Urząd Patentowy nie uchybił powyższym zasadom.

Powyższa analiza potwierdza, że zarzuty skargi są bezzasadne, gdyż nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia ani wskazanych przepisów procesowych, jak również materialnych. Trafnie zatem Urząd Patentowy uznał, że jest to oznaczenie o charakterze informacyjnym, nie posiadające znamion indywidualizujących i w związku z powyższym nie podlega rejestracji.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.