Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 206/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 5 grudnia 2025 r. nr DPS-DPSZA4.4560.3.2025.NZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: oddalić zażalenie.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 17 marca 2026 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.K. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca", "Strona"), na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 5 grudnia 2025 r. nr DPS-DPSZA4.4560.3.2025.NZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych.

W treści uzasadnienia WSA wskazał, że w skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. konieczność zapłaty kary pieniężnej w wysokości 120.000 zł, w obecnym stanie faktycznym grozi powstaniem znacznej szkody majątkowej. Skarżącej stwierdziła, że brak: zatrudnienia, bieżących źródeł dochodu oraz perspektyw zawodowych w krótkim okresie, skutkują realnym niebezpieczeństwem uszczerbku majątkowego, którego naprawienie w przypadku uchylenia decyzji mogłoby być niemożliwe lub znacznie utrudnione. Zdaniem Skarżącej egzekucja kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi może doprowadzić do skutków trudnych do odwrócenia, nie tylko w płaszczyźnie majątkowej, ale i reputacyjnej, zawodowej oraz procesowej. Wpłata znacznej kwoty w obecnych realiach rynkowych, przy braku płynnych aktywów, mogłaby wiązać się z koniecznością zaciągnięcia zobowiązań, sprzedaży majątku lub trwałego pogorszenia sytuacji życiowej. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów potwierdzających sytuację majątkową i finansową Skarżącej. W związku z powyższym Sąd I instancji wskazał, że Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2024 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.").

2. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Skarżąca zaskarżając je w całości, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie nie zostało uprawdopodobnione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy przedstawione przez Skarżącą okoliczności faktyczne (w tym podane w toku postępowania przed Organem pismem z 21.01.2026 r.) - dotyczące jej aktualnej sytuacji finansowej, braku dochodów oraz realnego zagrożenia egzekucją administracyjną - obiektywnie wskazują spełnienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej;

2. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez dokonanie oceny wniosku w sposób nadmiernie formalistyczny, z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności bez uwzględnienia charakteru egzekucji administracyjnej oraz jej skutków dla sytuacji majątkowej Skarżącej;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. (w zw. z art. 166 p.p.s.a.) poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niewystarczający, ograniczający się do przytoczenia ogólnych tez orzecznictwa, bez odniesienia ich do konkretnej sytuacji faktycznej Skarżącej oraz bez przeprowadzenia realnej przedstawionych przez nią twierdzeń.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

3. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15 lipca 2025 r., sygn. akt II GZ 536/25; 26 marca 2024 r., sygn. I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. I FZ 219/11).

4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Zgodnie z orzecznictwem NSA, w celu wykazania zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędne jest podniesienie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jednocześnie podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu (zob. postanowienia NSA z: 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, 9 września 2011 r., sygn. akt II OZ 751/11, 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11). Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tego rodzaju materiału zabrakło jednak zarówno we wniosku Skarżącej, jak i w aktach administracyjnych sprawy. W piśmie Skarżącej z 21 października 2025 r., które znajduje się w aktach administracyjnych (k. 1115), a które wbrew twierdzeniom zawartych w zażaleniu nie zostały do niego dołączone, są przedstawione przez Skarżącą dane dotyczące jej sytuacji finansowej, które nie zostały jednak podparte dokumentami źródłowymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na finanse Skarżącej, w tym negatywnie odbić się na możliwości zaspokojenia jej potrzeb materialnych i spowodować konieczność reorganizacji jej życia rodzinnego, jednak bez wykazania jaka jest jej rzeczywista sytuacja majątkowa w zestawieniu z wysokością nałożonej kary, nie można dokonać pełnej oceny, czy w sprawie zaistnieje niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

5. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym powstanie szkody majątkowej lub finansowej w wyniku wykonania zaskarżonego aktu jest – co do zasady – okolicznością odwracalną, albowiem istnieją prawne instytucje restytucji stanu pierwotnego lub rekompensaty tego rodzaju szkód (postanowienie NSA z 27 października 2016 r. sygn. II GZ 1099/16). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 498/12). Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów np. potwierdzających podnoszone przez Skarżącą wysokie koszty utrzymania gospodarstwa domowego, które pozwoliły Sądowi I instancji na dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji.

6. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wskazanie motywów, którymi kierował się Sąd pierwszej instancji, oraz wyjaśnia przyczyny uznania, że przedstawione przez Skarżącą okoliczności nie uprawdopodobniają wystąpienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sam fakt, że Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej, nie oznacza, że uzasadnienie jest wadliwe.

7. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.

Przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl