Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Decyzją z dnia [...]., znak: SKO. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania B. K., reprezentowanej przez [...] M. M. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza F. przez Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej we F. z dnia [...]., znak: [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką K. M. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 3 i 4 i art. 24 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020r. poz. 111 ze zm.), dalej jako "u.ś.r." - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało B. K. świadczenie pielęgnacyjne na okres od 22 kwietnia [...] do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania dla K. M. nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, w wysokości [...] zł za okres od 22 do 30 kwietnia [...]r. i [...] zł miesięcznie od 1 maja [...]

W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny:

Skarżąca, reprezentowana przez [...]. M. M., złożyła w dniu [...] wniosek (uzupełniony [...].) o ustalenie na jej rzecz prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką K. M..

Decyzją z dnia [...]. organ I instancji odmówił przyznania jej tego świadczenia stwierdzając, że niepełnosprawność matki nie powstała w okresie określonym w art. 17 ust. 1b u.ś.r., ponadto złożone przez pełnomocnika, w imieniu skarżącej oświadczenie o wyborze świadczenia pielęgnacyjnego, nie może być uznane za oświadczenie o rezygnacji z ustalonego specjalnego zasiłku opiekuńczego, uprawniające do uchylenia decyzji o przyznaniu skarżącej tego zasiłku; pobieranie tego zasiłku stanowi negatywną przesłankę przyznania jednocześnie świadczenia pielęgnacyjnego - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b

W odwołaniu, pełnomocnik skarżącej podnosił, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r., co oznacza, że powstanie niepełnosprawności w późniejszym wieku, niż wskazany w tym przepisie, nie stanowi negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zarzucił, że organ błędnie uznał, że skarżąca nie dokonała wyboru świadczenia pielęgnacyjnego, zamiast przyznanego jej zasiłku opiekuńczego, co stanowi naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło odwołanie, wydając zaskarżoną (wskazaną na wstępie) decyzję z [...].

Kolegium ustaliło, że matka skarżącej - K. M. (ur. [...].) została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności do 30 kwietnia [...]., a znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od [...]. (orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...].). Jej niepełnosprawność powstała zatem, gdy miała [...] lat.

Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, że okoliczność powstania niepełnosprawności matki skarżącej po okresach wymienionych w art. 17 ust. 1b u.ś.r., uniemożliwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r. w sprawie sygn. akt K 38/13 stwierdził, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r., w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W związku z tym wyrokiem, obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, czyli po ukończeniu 18 roku życia, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium (tak: wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017r., sygn. akt I OSK 2920/16 i z dnia 21 lutego 2018r., sygn. akt I OSK 2758/17).

Odnosząc się następnie do drugiej (negatywnej) przesłanki wydania przez organ I instancji decyzji odmownej, tj. zbiegu świadczeń, Kolegium przedstawiło następującą argumentację:

Jak stanowi przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. - świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę (...) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Stosownie jednak do art. 27 ust. 5 u.ś.r. - w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego osoba ma prawo wyboru świadczenia. Warunkiem skutecznego ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne jest więc rezygnacja z przysługującego już specjalnego zasiłku opiekuńczego - zrzeczenie się prawa do tego świadczenia, przy czym oświadczenie w tej sprawie powinno być jednoznaczne i uprawniać organ do uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku. Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest uchylenie decyzji o przyznaniu konkurencyjnego świadczenia.

Bezspornie skarżąca składając wniosek o świadczenie pielęgnacyjne, miała przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką decyzją z [...]. (zasiłek został przyznany do 30 kwietnia [...].) Decyzja ta została uchylona decyzją organu I instancji z 16 kwietnia [...]., która wywołała skutek prawny z chwilą jej doręczenia skarżącej, tj. 22 kwietnia [...]. Kolegium uznało, że w tych okolicznościach, skarżącej przysługuje świadczenie pielęgnacyjne od tego dnia (22 kwietnia [...]r.), skarżąca spełnia bowiem przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r. i nie zachodzą przesłanki negatywne. Skarżąca jest córką niepełnosprawnej w stopniu znacznym K. M., która jest wdową i ciąży na niej obowiązek alimentacyjny w pierwszej kolejności. Pełnomocnik wymienionej przedłożył w jej imieniu wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wraz z oświadczeniami, że spełnia warunki do jego przyznania, w tym określone w art. 17 ust. 5 u.ś.r. Z wywiadu środowiskowego z [...]. wynika, że skarżąca mieszka razem z matką i sprawuje nad nią stałą opiekę oraz zabezpiecza jej wszelkie potrzeby życiowe związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego i leczeniem - przygotowuje posiłki, robi zakupy, pomaga w toalecie i ubieraniu, sprząta, pierze, dowozi matkę do lekarzy, kupuje leki i nadzoruje ich przyjmowanie. K. M. wymaga stałej opieki i pielęgnacji ze względu na znaczny stopnień niepełnosprawności, niezdolność do samodzielnej egzystencji oraz pogarszający się stan zdrowia; opieka nad matką jest wykonywana przez skarżącą prawidłowo.

Kolegium przyznało więc skarżącej świadczenie pielęgnacyjne od 22 kwietnia [...]r. na czas określony, stosownie do orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności jej matki, z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-l 9, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.), odnoszących się do terminów ważności orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, którego ważność upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Wysokość świadczenia za niepełny miesiąc Kolegium obliczyło zgodnie z zasadą określoną w art. 17 ust. 4 u.ś.r., dzieląc kwotę świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych, za które świadczenie przysługuje. Zdaniem Kolegium, skoro decyzja uchylająca prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego wywołała skutek prawny z chwilą jej doręczenia stronie, to do dnia [...] włącznie, skarżącej przysługiwało prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B. K., reprezentowana przez [...] M. M., wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie oddalającym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia złożenia wniosku tj. od [...] r. do [...] r., zarzucając jej wydanie z naruszeniem:

a) art. 24 ust. 2 u.ś.r., zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych (w tym świadczenia pielęgnacyjnego) ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami – skarżąca złożyła wniosek [...] r. wraz z oświadczeniem o wyborze świadczenia i woli uchylenia wcześniejszej decyzji przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy;

b) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez błędne przyjęcie, że okoliczność pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożyła wniosek;

c) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. poprzez nieprzyznanie skarżącej świadczenia od 1 września [...]., pomimo tego, że dokonała ona wyraźnego wyboru świadczenia korzystniejszego (pielęgnacyjnego) już w dacie składania wniosku.

Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz.2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego - na podstawie art. 155 k.p.a. wniosła także o uprzednie uchylenie decyzji przyznającej jej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, którego jednoczesne pobieranie ze świadczeniem pielęgnacyjnym stanowiłoby negatywną przesłankę przyznania korzystniejszego świadczenia. Skarżąca - w sposób tak wyraźny jak to możliwe - dokonała wyboru świadczenia, zaznaczając, że wnosi o uchylenie wymienionej decyzji, jeśli w ocenie organu jej obowiązywanie uniemożliwia przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ze skutkiem na dzień poprzedzający dzień złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. Skarżąca zmierzała w ten sposób do uniknięcia niekorzystnej dla niej sytuacji uchylenia decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy przy jednoczesnym nieprzyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, co skutkowałoby pozostawieniem skarżącej bez środków do życia.

Na poparcie swojego stanowiska, skarżąca przytoczyła wybrane orzeczenia sądów administracyjnych, m.in. wyrok WSA w Białymstoku z 25 czerwca 2020 r., II SA/Bk 322/20, wyrok WSA we Wrocławiu z 3 lipca 2020 r., IV SA/Wr 75/20, wyrok WSA w Olsztynie z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt: II SA/Ol 196/20, wyrok WSA w Białymstoku z 13.02.2020 r., II SA/Bk 882/19, w których sądy podkreśliły wagę dokonywanego przez stronę wyboru, akcentując obowiązek organu przedsięwzięcia wszystkich możliwych czynności, by zagwarantować stronie realny wybór i przyznać świadczenie od miesiąca złożenia wniosku stosownie do art. 24 ust. 2 u.ś.r.

Skarżąca podkreśliła przy tym, że na żadnym etapie postępowania nie cofnęła wcześniejszego wniosku o uchylenie decyzji przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy z dniem poprzedzającym złożenie wniosku o świadczenie pielęgnacyjne.

Sam fakt, że na dany okres przyznano wcześniej (a nawet pobrano) specjalny zasiłek opiekuńczy, nie wyklucza przyznania następnie na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy strona deklaruje wybór świadczenia (tak: wyrok NSA z 13 kwietnia 2018 r., sygn. I OSK 82/18). Przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. stanowi tylko o dokonaniu wyboru świadczenia przez osobę uprawnioną (nie ma w nim mowy o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie). Nie zachodzi więc konieczność uprzedniej rezygnacji przez uprawnionego z przyznanego już świadczenia, tj. jeszcze przed rozstrzygnięciem co do drugiego świadczenia objętego zbiegiem, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. (tak NSA w wyroku z 15 września 2020 r., I OSK 2199/19). Jeśli strona deklaruje rezygnację z prawa do zasiłku dla opiekuna "z chwilą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego", co jest równoznaczne z warunkową zgodą na uchylenie decyzji odnoszących się do pierwszego z wymienionych świadczeń, w grę może wchodzić przykładowo jednoczesne (tego samego dnia) przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, czy też nawet rozstrzygnięcie o tych uprawnieniach w jednej decyzji. Kwestia przedmiotowego wyboru, a tym samym i rezygnacji z zasiłku dla opiekuna, stanowi element faktyczny sprawy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, co wskazuje na możliwość odpowiedniego załatwienia rezygnacji z zasiłku dla opiekuna w decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1676/18). Po stronie organu leży podjęcie takich działań, by osoba uprawniona do dwóch różnych świadczeń (zbieg uprawnień) nie została pozbawiona realnej możliwości wyboru świadczenia, skoro może jej przysługiwać tylko jedno z tych świadczeń.

Skarżąca ponadto podniosła, że przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca złożenia wniosku o to świadczenie, nie stała na przeszkodzie zasada, że zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznych na podstawie art. 155 k.p.a. następuje ze skutkiem "na przyszłość" (ex nunc). Skarżąca zauważyła, że jest to zasada, która doznaje wyjątków, przy czym jednym z najistotniejszych jest ten, w myśl którego dopuszcza się zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej z mocą wsteczną, o ile następuje to za zgodą lub na korzyść zainteresowanego; potwierdza to orzecznictwo (zob. wyroki NSA: z 3 stycznia 2013 r., sygn. I OSK 1129/12; z 17 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 980/13; z 4 sierpnia 2017 r., sygn. I OSK 2257/16). Taka sytuacja miała natomiast miejsce w niniejszej sprawie. Dodała, że istnieje też możliwość wyrównania różnicy między już wypłaconym świadczeniem a świadczeniem korzystniejszym dla strony przyznanym zgodnie z jej wyborem (wyrok WSA w Olsztynie z 19 grudnia 2019 r., II SA/Ol 897/19).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ również złożył wniosek o rozpoznanie spawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że sąd stosownie do swojej kognicji kontroluje zgodność z prawem miedzy innymi decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Przedmiotem żądania skarżącej, wyrażonego w jej wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne było przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Wniosek ten podlegał zatem rozpatrzeniu w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych (powoływanej wyżej jako u.ś.r.), w szczególności jej art. 17.

W przedmiotowej sprawie Kolegium przyznało skarżącej świadczenie pielęgnacyjne prawidłowo oceniając, że spełniła ona wszystkie przesłanki do jego uzyskania.

Kwestią sporną pozostaje wyłącznie istnienie przesłanki negatywnej, określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., a w konsekwencji - od kiedy świadczenie powinno być przyznane skarżącej.

Zdaniem Kolegium, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje skarżącej dopiero od [...] r., gdyż dopiero w tym dniu została jej doręczona decyzja uchylająca wcześniejszą decyzję przyznającą jej specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Skarżąca podnosi natomiast, że przedmiotowe świadczenie powinno jej przysługiwać od miesiąca złożenia wniosku.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do m.in. specjalnego zasiłku opiekuńczego. W myśl tego unormowania nie można w tym samym czasie korzystać z prawa do obu wymienionych świadczeń. Potwierdzeniem powyższego jest treść normy prawnej zawartej w art. 27 ust. 5 u.ś.r., która wprost potwierdza, że uprawnionemu przysługuje tylko jedno z tych świadczeń, zgodnie z jego wyborem.

Przywołane unormowania mają jeden wspólny cel w postaci uniemożliwienia kumulatywnego pobierania świadczeń przysługujących z tego samego powodu, czyli z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny, wymagającym stałej lub długotrwałej opieki. Nie jest więc możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym skarżąca posiadała jednocześnie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, określone wcześniejszą decyzją, która nie została wzruszona za ten okres.

Wbrew zarzutom skargi, powyższe stwierdzenie w żaden sposób nie stoi w sprzeczności z treścią art. 24 ust. 2 u.ś.r., który stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Odnosząc się do treści tego przepisu, należy wskazać, że sformułowanie "ustala się" można utożsamiać z "przyznaje się" tylko w sytuacji, gdy w miesiącu złożenia wniosku spełnione są wszystkie przesłanki pozytywne i nie występują przesłanki negatywne do uwzględnienia wniosku. Skoro zaś nie jest możliwe kumulatywne pobieranie zarówno świadczenia pielęgnacyjnego, jak i specjalnego zasiłku opiekuńczego, warunkiem przyznania nowego świadczenia jest nie tylko rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, lecz zmaterializowanie się tego oświadczenia w postaci ustania dotychczasowego prawa, poprzez uchylenie lub zmianę wcześniejszej decyzji, co następuje w odpowiedniej prawem przewidzianej procedurze. Konieczne jest zatem, aby przed rozstrzygnięciem o prawie do wyższego świadczenia pielęgnacyjnego, prawo do świadczenia niższego zostało w odpowiedniej procedurze uchylone. Innymi słowy okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia (por. wyroki WSA w Olsztynie z 21 stycznia 2020 r. II SA/Ol 995/19 oraz z 28 września 2021 r., II SA/Ol 718/21).

Bezsporne jest, że prawo skarżącej do specjalnego zasiłku opiekuńczego ustało dopiero po wydaniu [...]. decyzji uchylającej w trybie art. 155 k.p.a. decyzję przyznającą jej ten zasiłek. Prawidłowo Kolegium przyjęło, że z uwagi na niewskazanie daty, od której uchyla się decyzję przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy, przy ocenie skutków takiej decyzji należy kierować się zasadami wynikającymi z art. 110 § 1 i art. 16 § 1 k.p.a., a w konsekwencji należy uznać, że decyzja ta wiąże od chwili jej doręczenia. W niniejszej sprawie oznaczało to, że dopiero od dnia [...] r. skarżącej nie przysługiwało prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego i dopiero od tej daty przestała istnieć negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Kolegium słusznie więc przyjęło, że data, od której należało przyznać skarżącej świadczenie pielęgnacyjne uzależniona była od rozstrzygnięcia podjętego przez inny organ, a ewentualnie skontrolowanie tej daty, czyli czuwanie aby strona nie poniosła negatywnych skutków, obciążało skarżącą, zwłaszcza, że działała przez profesjonalnego pełnomocnika.

Reasumując, skoro wydanie decyzji o uchyleniu decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego wyeliminowało negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. dopiero z dniem [...] r., to brak było podstaw do przyznania spornego świadczenia za okres wcześniejszy, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. i art. 24 ust. 2 u.ś.r. okazały się więc niezasadne.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.