I FZ 18/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-03-31	
Data wpływu	2026-01-30	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6111 Podatek akcyzowy	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Sygn. powiązane	I SA/Go 383/25	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935;  art. 29, art. 28 par. 1, art. 37; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. SAS z siedzibą we Francji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Go 383/25 odrzucające skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 3 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodów osobowych postanawia oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Go 383/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę E. SAS z siedzibą we Francji (dalej: Spółka/Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z 3 września 2025 r., w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodów osobowych.

Odrzucając skargę sąd pierwszej instancji wskazał, iż pełnomocnik spółki został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie do akt postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnictwa do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż pełnomocnik Spółki udzielił odpowiedzi na wezwanie i przesłał pełnomocnictwo, z którego treści wynika że mocodawcą jest P. T., który według przedłożonego zaświadczenia o wpisie do francuskiego rejestru spółek pełni funkcję prezesa spółki. Jednak na dokumencie pełnomocnictwa widnieje imię i nazwisko: "D. N." oraz nieczytelny podpis. Osoba ta nie jest wymieniona w przedłożonym zaświadczeniu o wpisie do Francuskiego Rejestru Spółek jako osoba uprawniona do reprezentowania skarżącej. W efekcie powyższego sąd pierwszej instancji uznał, że skoro pełnomocnictwo procesowe dla doradcy podatkowego do występowania przed Sądem zostało podpisane przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania Spółki to skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie: m.in. art. 29, art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Wskazując na powyższe naruszenia przepisów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że "zgodnie z załączonym do skargi z dnia 17 października 2025 r. wpisem do Francuskiego Rejestru Handlowego oraz jego tłumaczeniem, uprawnionymi do reprezentacji Skarżącej są: T. P., G. oraz D. działająca przez swojego przedstawiciela pana D. N.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 34 P.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Stosownie zaś do art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Skoro bowiem przytoczony wyżej art. 46 § 2 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, że warunkiem formalnym skargi, gdy wnosi ją pełnomocnik - jest dołączenie tego pełnomocnictwa, to logicznym i racjonalnym jest wniosek, że pełnomocnictwo to musi spełniać prawem przewidziane wymogi. Tym samym - na co wskazuje regulacja zawarta w art. 37 § 1 p.p.s.a. - pełnomocnictwo to (do złożenia którego pełnomocnik zobligowany jest przy pierwszej czynności procesowej) ma być zaopatrzone w podpis mocodawcy.

Gdy mocodawcą jest strona będąca osobą prawną (jak w rozpatrywanym przypadku), pełnomocnictwo musi być podpisane przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie - dokumentem. Tym samym złożenie pełnomocnictwa bez wykazania dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony, nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu.

Jak wynika z akt sądowych rozpoznawanej sprawy, pełnomocnik Skarżącej w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z zachowaniem terminu, nadesłał pełnomocnictwo do działania w imieniu Spółki. Przy czym rację ma Sąd pierwszej instancji, że z przedłożonego pełnomocnictwa nie wynika prawo do jego udzielenia przez wskazaną osobę. Z jego treści jasno wynika, że mocodawcą jest P. T., który pełni funkcję prezesa Spółki jednak osobą, która podpisała się na dokumencie pełnomocnictwa jest "D.N.", który nie widnieje w załączonym przez pełnomocnika do skargi zaświadczeniu o wpisie do francuskiego rejestru spółek. Pełnomocnik nie wykazał skutecznie swojego umocowania do działania w imieniu Spółki.

Podkreślić należy, że wykonanie obowiązku z art. 29 w zw. z art. 28 § 1 i art. 37 § 1 P.p.s.a. ma doniosłe znaczenie procesowe. Należyte wykonanie wskazanego obowiązku daje pewność sądowi, że dany pełnomocnik jest rzeczywiście upoważniony do dokonania określonej czynności procesowej, a ponadto stanowi gwarancję dla strony, że będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Wskazane przepisy nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza jeżeli uwzględnić poważne konsekwencje jakie mogą mieć miejsce, gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły zgodnie z art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a. nienależyte umocowanie pełnomocnika powoduje nieważność postępowania. Również zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 P.p.s.a nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności.

Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika, który wskazał, że podmiotami uprawnionymi do reprezentowania Skarżącej są m.in. G., D. oraz D. działająca przez swojego przedstawiciela, D. N., to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dalej nie usuwa to wątpliwości w przedmiocie pełnomocnictwa do wniesienia skargi. Pełnomocnik poza podaniem tej informacji nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów, że D.N. jest uprawniony do reprezentowania tych podmiotów. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że ciężar czynienia tych ustaleń nie może zostać przeniesiony na sąd, który nie jest zobowiązany do samodzielnego poszukiwania i weryfikowania tego rodzaju informacji. Dodatkowo powyższe wzmacnia fakt, że pełnomocnik w niniejszej sprawie działał w ramach zawodu zaufania publicznego, jakim jest zawód doradcy podatkowego, co oznacza, że sporządzając zgodnie z wymogami prawa odpis pełnomocnictwa wziął na siebie odpowiedzialność za jego treść.

Reasumując, w sprawie niniejszej wbrew stanowisku zażalenia, nie doszło do naruszenia przepisów P.p.s.a. Tym samym zasadne było odrzucenie przez sąd pierwszej instancji wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.