Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Barbara Pasternak Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. L. i F. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2001 r., nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości; I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A. L. i F. L. kwotę 30.00 (trzydzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia 19.06.2001 r. (znak:........) Starosta J. , działając na podstawie art. 112 ust. 1-4, art. 113 ust.1 i 3, art.119 ust. 1 pkt. 1-4 i 7, art 121 ust.1, art. 123, art. 128 ust.1, art. 129 ust.1, art. 130 ust.1 i 2, art. 132 ust.1-4 ustawy z dnia 21.08.1997 r., o gospodarce nieruchomościami ( tj. Dz.U. z 2000 r. nr 46 póz. 543 - z późn.zm. - zwaną dalej ustawą o g.n.) orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem pod budowę obwodnicy miasta J. w ciągu drogi krajowej nr [....], nieruchomości niezabudowanej położonej w obrębie [....], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [....],o powierzchni 0,0020 ha, i [....], o powierzchni 0.0542 ha, stanowiącej współwłasność A. i F. małż. Ł. stwierdzoną Aktem Własności Ziemi nr [....], , oraz dz.ewid. [....], o powierzchni 0.0557 ha stanowiącej własność F. Ł. na podstawie aktu notarialnego nr rep. [....], - ustalając wysokość odszkodowania za dz.ewid. nr nr [....],na kwotę [....], , a za dz.ewid. [....], na kwotę [....] .

Odwołanie A. i F. małż. Ł. , nie zostało uwzględnione i Wojewoda [....], , decyzją z dnia 10.08.2001 r, (znak:........) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje, wywodząc i podnosząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ realizacja celu publicznego jakim jest budowa obwodnicy miasta J. w ciągu drogi krajowej nr [....], została zatwierdzona decyzją Burmistrza J. z dnia 30.12.1997 r. (znak:.......) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 08.04.1998 r. (znak:......),

2/ w związku z brakiem porozumienia, pomiędzy A. i F. małż. Ł. a działającymi w imieniu Skarbu Państwa - Generalną Dyrekcją Dróg Publicznych oraz Starostą J. w sprawie nabycia na drodze umowy cywilno-prawnej działek nr nr [....] ten ostatni wszczął postępowanie wywłaszczeniowe,

3/ postępowanie administracyjne prowadzone przez organ l instancji było zgodne z obowiązującymi przepisami zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, a rozstrzygnięcie merytoryczne jest prawidłowe i znajduje swoje oparcie w ustawie o gospodarce nieruchomościami,

4/ zarzuty stawiane odwołujących się a dotyczące wysokości odszkodowania są bezzasadne. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, stanowi zgodnie z art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami wartość rynkowa nieruchomości. W myśl art. 134 ust. 4 powoływanej ustawy, jeżeli przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkowa nieruchomości określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa lokalne warunki i zasady kształtowania zabudowy wynika przeznaczenie przedmiotowego gruntu pod budowę drogi i tylko takie przeznaczenie może być podstawą wyceny. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7.07.1998 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 31.07.1998 r. Nr 98, póz. 612 ), reguluje tematykę ustalania wartości gruntu wydzielonego pod nowe drogi albo poszerzenie dróg istniejących. Zgodnie z § 28 tego rozporządzenia ustalenie odszkodowania w przypadku, o którym mowa w art. 134 ust.4 ustawy o gospodarce nieruchomościami za działki gruntu wydzielone pod nowe drogi albo poszerzenie dróg istniejących wartość nieruchomości ustala się w podejściu porównawczym, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży nieruchomości na te cele. Rzeczoznawca majątkowy prawidłowo określił wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości zgodnie z brzmieniem powoływanych przepisów, uwzględniając przeznaczenie użytkowanych obecnie rolniczo gruntów pod budowę obwodnicy i przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży nieruchomości. Transakcje te, dokonywane były w latach 1998 - 2001 r. w najbliższej okolicy, na potrzeby przebudowy drogi krajowej nr . Nieruchomości będące przedmiotem w/w transakcji charakteryzowały się cechami bardzo zbliżonymi do cech nieruchomości wywłaszczanej, które są istotne dla wyceny (rodzaj nieruchomości, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan zagospodarowania).

5/ zarzut dotyczący przeprowadzanych rokowań jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami Starosta J. , reprezentujący Skarb Państwa, przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego wystąpił do A. i F. małż. Ł. właścicieli przedmiotowej nieruchomości, z propozycją nabycia jej w drodze umowy cywilnoprawnej. Postępowanie wywłaszczeniowe zostało wszczęte po dołączeniu dokumentu-protokołu z dnia [....] .10.2000 r., z przebiegu rokowań przeprowadzonych w celu jej nabycia (art. 116 ust.2 pkt.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Powoływany przepis nie określa żadnej szczególnej formy jaką powinien posiadać dokument z przebiegu rokowań. W swej treści potwierdzenie prowadzenia rokowań zawiera przedstawienie ich przebiegu i jak tego wymaga art. 112 ust. 3 powoływanej ustawy, zawiera stwierdzenie że nieruchomość nie mogła zostać nabyta w drodze umowy.

6/ dalszy zarzut a dotyczący pozbawienia dojazdu do pól uprawnych, także jest nietrafny bowiem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 31.12.1997 r., reguluje kwestie dojazdów do pól uprawnych i przewiduje wykonanie drogi dojazdowej po stronie południowej projektowanej obwodnicy. Jednocześnie zawiera zapis dotyczący sprawy rekompensaty za utrudnianie dojazdów do pól, która to kwestia winna być uzgodniona pomiędzy Generalną Dyrekcją Dróg Publicznych Oddział [....] , Biuro w K. a właścicielem nieruchomości. Jeżeli wywłaszczeniem objęta jest część nieruchomości a właściciel wykaże, że pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele - może żądać nabycia tej części nieruchomości w drodze umowy cywilno - prawnej przez Skarb Państwa na którego rzecz nastąpiło wywłaszczenie ( art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Roszczenie to jest roszczeniem o charakterze cywilno - prawnym, a zatem nie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że strony mogą dochodzić swoich żądań w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli A. i F. małż. Ł. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji "przez odrzucenie ustalonej wysokości odszkodowania ..." i nakazanie wypłacenia odszkodowania w wysokości co najmniej 20 zł., za m2.

W uzasadnieniu podnieśli co następuje:

1/ samej zasady i potrzeby wywłaszczenia skarżący nie kwestionują, kwestionują natomiast ustaloną wysokość odszkodowania, a także sposób przeprowadzenia rokowań które praktycznie się nie odbywały skoro w ich w czasie nie mieli nic do powiedzenia,

2/ nie spełniono ich życzenia aby "zamierzono geodezyjnie" wywłaszczaną nieruchomość a z ich orientacji wynika, że nie wywłaszczony grunt pozbawiony będzie dojazdu a sugerowany przez organ II instancji proces o wykup tej części nieruchomości jest trudny do zrealizowania z uwagi na podeszły wiek skarżących i związane z takim procesem koszty,

3/ wycena nie uwzględnia faktu, że z chwilą uchwalenia planu, wywłaszczana nieruchomość

straciła charakter gruntu ornego, a stała się gruntem budowlanym o wielokrotnie większej wartości. Urząd Miasta oferując w przetargu sprzedaż swoich nieruchomości, za 1 m2 przyjmował wartość ok. 43 zł.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Również odpowiedź na skargę złożyła Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, która wnosząc o oddalenie skargi dodatkowo podniosła, że do wszystkich nie wywłaszczonych działek będzie zapewniony dojazd co wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, a dojazd do dz.ewid. [....] która w dalszym ciągu stanowi własność skarżących będzie się odbywał tak jak dotychczas drogą gruntową, która zostanie poszerzona i na ten cel została wywłaszczona niewielka dz.ewid. [....].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).

Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszają prawo. Zgodnie z art. 134 § 1 p.o.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc dokonana kontrola sądowa, została dokonana w szerszym aspekcie niż wynika to z skargi.

Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rezultatem prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny jest decyzja administracyjna, której jednym z elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

Zasady ogólne postępowania administracyjnego, wyrażone zwłaszcza w art. 7-11 k.p.a., są integralną częścią przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów administracji wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym art. 7 k.p.a. jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organ "do załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą.

W postępowaniu wywłaszczeniowym atrybut strony w rozumieniu art. 28 kpa, wynika, aczkolwiek nie tylko, to przede wszystkim z tytułu własności (sposób prowadzenia postępowania w stosunku do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym określony został w szczególnych przepisach np. 113 ust.5, 114 ust. 3, 115 ust.5 i 118 ust. 1"a"). Tak więc obowiązkiem organów jest przede wszystkim ustalenie podmiotu wywłaszczanego, a więc podmiotu posiadającego tytuł własności do wywłaszczanej nieruchomości.

Orzekające w sprawie organy przyjmują że skarżącym taki tytuł ma przysługiwać a fakt ten ma wynikać z aktu własności ziemi nr [....] oraz bliżej nieokreślonego aktu notarialnego Nr rep [....] . Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.o.p.s.a.)

W aktach sprawy nie ma żadnego z powołanych dokumentów. Jest natomiast zaświadczenie Sądu Rejonowego - Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia [....] .12.1998 r, w którym Sąd zaświadcza, że po sprawdzeniu skorowidzów dotyczących urządzania ksiąg wieczystych i prowadzenia zbioru dokumentów "nie stwierdzono aby nieruchomość położona w J. stanowiąca własność F. i A. małż. Ł. zgodnie z altem własności ziemi nr [....] miała urządzoną księgę wieczystą ...lub zbiór dokumentów".

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [....] .04.2001 r., zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe, co do nieruchomości która nie ma urządzonej księgi wieczystej a której A. i F. małż. Ł. są współwłaścicielami "na podstawie .........". Podobnie decyzja organu l instancji mówi o współwłasności małż. Ł. "na podstawie ......." oraz własności F. Ł. "na podstawie aktu notarialnego Nr Rep. .......".

Zgodnie z art. 113 ust.4 ustawy o g.n., jeżeli nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej lub zbioru dokumentów, przy jej wywłaszczeniu przyjmuje się inne dokumenty stwierdzające prawa do nieruchomości oraz dane z katastru nieruchomości (jeszcze z ewidencji gruntów - vide art. 53 "a" ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (tj.Dz.U. z 2000 nr.100 poz.1086 z poźn.zm.). Według treści decyzji tymi "innymi dokumentami" mają być akt notarialny Nr Rep. [....] , którego w aktach nie ma, oraz Akt Własności Ziemi nr [....].

Na rozprawie w dniu [....] .11.2003 r., Sąd dopuścił dowód z AWZ nr [....]. Starosta J. przedstawił Sądowi AWZ nr [....] z dnia [....] .11.1979 r., z którego wynika, że małż. Ł. z mocy prawa nabyli własność nieruchomości położonych w J. o powierzchni 0.8093 oznaczonych w ewidencji gruntów jako dz.ewid. [....].

W aktach sprawy nie ma żadnego dowodu na to, że dz.ewid. [....] o których mowa w AWZ nr [....] odpowiadają przedmiotowi wywłaszczenia dz.ewid. [....] o powierzchni 0,0020 ha, i [....] o powierzchni 0.0542 ha. Dokładniejsze zbadanie akt sprawy pozwala jedynie stwierdzić, istnienie sprzecznych dokumentów w tym zakresie. Z odpisu rejestru gruntów (k. ... akta administracyjnych) wynika, że dz.ewid. nr nr [....] są własnością małż. Ł. na podstawie AWZ nr [....] , co pozostaje w sprzeczności z treścią tego aktu własności i z kserokopią dokumentu sporządzonego przez mgr inż. W.P. (k. .... akt administracyjnych) z którego wynika, że dz.ewid. nr nr [....] są własnością małż. Ł. na podstawie AWZ nr [....].

Kwestia stwierdzonej przez Sąd sprzeczności uszła uwadze orzekających w sprawie organów, a skoro jak to wyżej powiedziano, kwestia własności w postępowaniu wywłaszczeniowym jest kluczowa jej nie wyjaśnienie musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.

Odnosząc się do zarzutów skargi co do sposobu przeprowadzenia rokowań, podnieść należy, że przepis art. 114 ustawy o g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Jednakże spełnienie obowiązku ich przeprowadzania jako przesłanki wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego oznacza taką sytuację, w której starosta określił i zaproponował określone warunki nabycia w drodze umowy nieruchomości lub jej części niezbędnej do realizacji celu publicznego. Niemożność zaś w rozumieniu art. 112 ust. 3 in fine, nabycia własności nieruchomości lub jej części w drodze umowy, oznacza z kolei taki stan , w którym właściciel nieruchomości na zaproszenie do rokowań nie odpowiedział lub w ogóle sprzeciwił się zbyciu nieruchomości (lub jej części), albo też, kiedy strona lub strony wzajemnie stawiały warunki, które druga uznawała za niemożliwe do przyjęcia. Z akt sprawy wynika, że rokowania takie przeprowadzone zostały w dniu [....] .10.2000 r, i w dniu [....] .01.2001 r., ( w tym dniu rokowania dotyczyły także innych nieruchomości) i nie przyniosły pożądanych rezultatów. Na rozprawie w dniu [....] .05.2001 r., skarżący wyraził zgodę na odszkodowanie w łącznej wysokości [....] zł. ale odmówił przystąpienia do zawarcia umowy sprzedaży "ponieważ nie okazano mu granic działek w P. i P". Jeżeli więc zamiarem skargi jest wykazanie braku rokowań, to w tym zakresie skarga jest nieuzasadniona.

Odnośnie zarzutów co do wysokości odszkodowania, należy mieć na uwadze co następuje. Jak to powiedziano wyżej na rozprawie administracyjnej w dniu [....] .05.2001 r., skarżący wyraził zgodę na odszkodowanie w łącznej wysokości [....] zł. Przepis art. 128 ust. 1 ustawy o g.n. formułuje zasadę, iż wywłaszczenie własności nieruchomości lub innego prawa następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej, odpowiadającym wartości wywłaszczonej nieruchomości lub wartości tego prawa. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi zgodnie z art. 134 ust. 1 wartość rynkowa nieruchomości. Wyjątkowo tylko, gdy ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, gdyż tego rodzaju nieruchomości nie występują w obrocie, określa się jej wartość odtworzeniową (art 135 ust l wzw. żart 134 ust 1).

Przepis art. 134 ust. 2 określa zespół czynników, które uwzględnia się przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości, zaliczając do nich w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan zagospodarowania oraz aktualne kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami.

Przepisy natomiast ust. 3 i 4 art. 134 przewidują dwa różne, wykluczające się wzajemnie sposoby określania wartości rynkowej nieruchomości, w zależności od tego, czy przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, zgodnie z celem wywłaszczenia, powoduje lub nie powoduje zwiększenia jej wartości. Stosownie do przepisu art. 134 ust. 3 wartość rynkową nieruchomości określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, zgodnie z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Zgodnie natomiast z art. 134 ust. 4 jeśli przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, zgodnie z celem wywłaszczenie, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia.

Szczegółowe zasady wyceny nieruchomości oraz zasady i tryb sporządzania operatu szacunkowego, w dacie wydania zaskarżonej decyzji regulowały przepisy wówczas obowiązującego Rozporządzenia Ministra z dnia 7.07. 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego ( Dz. U. Nr 98 póz. 612 ), wydanego na podstawie art. 159 ustaw o g.n.

Stosownie do przepisu § 28 ust. 1 powołanego Rozporządzenia z dnia 7 lipca 1998 roku, dla ustalenia odszkodowania w przypadku, o którym mowa w art. 134 ust. 4 za działki gruntu wydzielone pod nowe drogi albo pod poszerzenie dróg istniejących wartość nieruchomości ustala się podejściu porównawczym, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży nieruchomości na te cele. Przepis ten wymieniony był w Rozdziale 3 rozporządzenia dotyczącym określenia wartości nieruchomości w przypadkach szczególnych. Otwierający ten rozdział § 20 stanowił, że jego przepisy stosuje się przy określaniu wartości nieruchomości, dla których nie ma nieruchomości porównywalnych, będących przedmiotem obrotu na warunkach określonych art. 151 ust. 1, a także przy określaniu wartości nieruchomości w sytuacji gdy przepisy szczególne wymagają specjalnego sposobu ich wyceny. Taka regulacja - jako wyjątek od zasady z art. 151 ust. 1 ustawy - oznaczała, że podstawę ustalania wartości rynkowej nieruchomości wywłaszczanych pod budowę lub poszerzenie dróg mogą stanowić ceny transakcyjne uzyskiwane ze sprzedaży nieruchomości na ten sam cel, a więc nawet gdy przy zawieraniu umów istniała pewna sytuacja "przymusowa" wynikająca z zagrożenia wywłaszczeniem na cel budowy czy poszerzenie dróg. Z tych względów przewidziany art. 134 ust. 4 alternatywny sposób użytkowania jako punkt odniesienia ustalania wartość rynkowej nieruchomości przeznaczonej w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego pod budowę drogi ( obwodnicy ) dotyczy cen transakcyjnych nieruchomości sprzedanych w drodze umowy na ten sam, a nie taki sam cel publiczny. Nadto przepis § 6 ust. 2 Rozporządzenia, ograniczał zakres informacji o cenach uzyskiwanych przy sprzedaży nieruchomości w drodze przetargu, tylko do sytuacji gdy w sposób rażący nie odbiegały od cen uzyskiwanych na rynku nieruchomości. Nie podnosi nawet skarga, by w drodze przetargu sprzedawano grunty gminy, pod budowę obwodnicy.

Za nieuzasadniony zatem należało uznać zarzut naruszenia przepisów art. 134 ust. 1 i 4 ustawy o g.n., jako podstawy przyjętej wyceny nieruchomości. Zastosowanie przewidzianego ustawą sposobu wyceny nieruchomości, w świetle powyższych rozważań, nieuzasadnionym czyni zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 21 ust. 2 Konstytucji RP tak co do samej dopuszczalności wywłaszczenia jak i przyjętej ustawowej podstawy ustalania odszkodowania.

W końcu należy zwrócić uwagę, że o przebiegu trasy drogi publicznej decyduje decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawie niniejszej taką decyzją była ostateczna decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dla inwestycji polegającej na modernizacji drogi nr [....].

Tymczasem decyzja SKO z dnia 4 sierpnia 1998 r. Nr SKO. [....] utrzymująca w mocy decyzją Burmistrza J. z dnia 30.12.1997 r. (znak:........) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, została zaskarżona skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie (akta tut. Sądu Sygn.akt II SaKr dawna sygnatura 3201/02 obecna sygnatura 1486/04), który już jako Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15.12.2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję, a skarga kasacyjna GDDKiA została oddalona wyrokiem NSA z dnia 20.12.2005 r. (sygn.akt II OSK 690/05 - zob. protokół rozprawy z dnia......12.2008 r.).

Tym samym zaistniała podstawa wznowienia postępowania bowiem zaskarżona decyzja wydana była w oparciu o decyzje która następnie została uchylona (art. 145 § 1 pkt. 8 kpa). Sam ten fakt musi decydować o uchyleniu zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.o.p.s.a).

Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane będą wziąć pod uwagę powyższe rozważania, ale też będą miały na uwadze zmianę stanu prawnego. Również stan faktyczny może mieć wpływ na rozpatrzenie sprawy, gdyż konieczne będzie rozważnie czy inwestycja zostało w całości zrealizowana, a jeżeli tak, to czy w dalszym ciągu istnieją przesłanki do orzeczenia wywłaszczenia, czy też prawa właściciela powinny być realizowane na drodze powództwa cywilnego (art. 224-231 kc).

Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "b" i "c" oraz art. 135, 152 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.