Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki Protokolant Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 lipca 2024 r. nr SKO Gd/6237/23 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.

A. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie zasiłku celowego.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2023 r., doprecyzowanym pismem z dnia 20 września 2023 r., A. M. (dalej jako: "strona", "skarżący", "wnioskodawca") zwrócił się do Wójta Gminy K. (dalej jako: "organ I instancji", "Wójt") o przyznanie mu świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup niezbędnych leków w kwocie 280 zł. We wniosku strona wskazała, że jest osobą samotnie gospodarującą, nie wykonującą jakiejkolwiek pracy. Choruje na długotrwałe nie rokujące poprawy stanu zdrowia choroby wymagające stałego przyjmowania wielu rodzajów leków, a także badań lekarsko-specjalistycznych i wizyt lekarskich. Do wniosku załączono kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 29 marca 2023 r., oświadczenie majątkowe oraz zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w Pucku z dnia 28 sierpnia 2023 r. a także kopie 9 recept z 29 sierpnia 2023 r. z adnotacją z apteki na jednej recepcie o koszcie leków w wysokości 280 zł.

W dniu 19 września 2023 r. przeprowadzono aktualizację wywiadu środowiskowego, podczas którego wnioskodawca oświadczył, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest kawalerem. Wnioskodawca jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Pucku bez prawa do świadczeń i nie podejmuje żadnej pracy ze względu na stan zdrowia, gdyż choruje długotrwale. Strona nie osiąga żadnych dochodów, utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje zasiłek okresowy w wysokości 388 zł miesięcznie. W budynku, w którym mieszka wnioskodawca zamieszkuje także jego ojciec oraz siostra z córką.

W piśmie z dnia 9 października 2023 r. wnioskodawca wskazał, że nie jest możliwe przedłożenie rachunku potwierdzającego zakup leków, gdyż zwraca się o przyznanie środków na ich zakup. Przedstawił jedynie kalkulację kosztu leków.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wójt - decyzją z dnia 10 października 2023 r. - odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia uznając, że strona nie współdziała z organem w poprawie swojej sytuacji bytowej. Uzasadniając decyzje organ I instancji wskazał, że strona od marca 2011 r. korzysta co miesiąc z pomocy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. (GOPS), nie podejmując żadnych działań w celu usamodzielnienia się. Wnioskodawca do maja 2022 r. otrzymywał zasiłki celowe na częściowy zakup leków, ale z informacji pozyskanych z aptek wynika, że pobierał z nich jedynie wyceny, lecz w okresie od stycznia 2021 r. do dnia 5 października 2023 r. recept nie realizował. Organ podkreślił jednocześnie, że strona nie umiała także wskazać ani daty ani miejsca, w którym ostatnio wykupiła leki. Strona w dniu 30 sierpnia 2023 r. otrzymała zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie 400 zł i zasiłek okresowy za lipiec i sierpień 2023 r. po 388 zł.

Dodatkowo organ zauważył, że w trakcie wywiadu środowiskowego nie zaobserwowano ubóstwa wnioskodawcy, który jest właścicielem domu, a posesja jest ogrodzona płotem z kamienia i metalu, powstałym w trakcie korzystania z pomocy społecznej. Tymczasem przepisy ustawy o pomocy społecznej wyraźnie wskazują, że pomoc społeczna powinna zaspokajać naprawdę niezbędne potrzeby życiowe w granicach posiadanych przez organ środków.

Organ podkreślił też, że celem pomocy społecznej nie jest utrzymanie takich osób, które nie chcą podjąć trudu wyjścia z ciężkiej sytuacji życiowej. W ocenie organu pierwszej instancji, skarżący uczynił środki z pomocy społecznej stałym źródłem dochodów, co stoi w sprzeczności z celami pomocy społecznej. Organ wyjaśnił także, że nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb, o które wnioskuje skarżący, gdyż GOPS dysponuje ograniczoną ilością środków finansowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 8 lipca 2024 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że decyzje podejmowane w zakresie przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.; dalej jako "u.p.s.") mają charakter uznaniowy, niemniej jednak nie mogą być rozstrzygnięciami dowolnymi. Organ rozstrzygający sprawę odmawiając przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego powinien dokładnie wskazać dlaczego konkretnemu wnioskodawcy nie przyznał pomocy na dany cel lub przyznał ją w takiej a nie innej wysokości. W tym celu powinien poczynić precyzyjne ustalenia, jakimi środkami finansowymi w skali roku dysponuje na potrzeby związane z przyznawaniem zasiłków celowych oraz ilu potrzebujących z tej formy pomocy skorzystało i w jakim wymiarze.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie aktualizacja rodzinnego wywiadu środowiskowego potwierdza, że znana organom obu instancji z urzędu sytuacja wnioskodawcy nie uległa zmianie. Nadal pozostaje on bezdzietnym kawalerem i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Ma dobre warunki mieszkaniowe. Wraz z wnioskodawcą w tym samym domu mieszka jego ojciec oraz siostra z siostrzenicą. Strona utrzymuje się z zasiłku okresowego oraz pomocy doraźnej. Jest zarejestrowany w PUP w Pucku jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Choruje przewlekle, ze względu na stan zdrowia nie poszukuje zatrudnienia. W toku jest sprawa o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Wnioskodawca nie czyni żadnych starań na rzecz poprawy swojej sytuacji finansowej i zmiany swojego życia.

W dalszej kolejności Kolegium podniosło, że z nadesłanego przez organ I instancji informacji o środkach finansowych z przeznaczeniem na zasiłki celowe i zasiłki celowe specjalne oraz na zasiłki okresowe za lata 2022 – 2023, a także z zestawienia świadczeń wypłaconych stronie wynika, że wnioskodawca jest objęty stałą pomocą w różnych formach, przy czym jej łączny wymiar jest znaczny i wielokrotnie wyższy niż przeciętnie przyznawany innym wnioskodawcom. W szczególności w 2022 r. wnioskodawca był objęty stałym wsparciem w formie zasiłku okresowego, który był wypłacany w kwocie 388 zł miesięcznie przez 12 miesięcy. Ponadto w 2022 r. przyznano mu 17 zasiłków celowych w kwotach od 100 zł do 400 zł z przeznaczeniem na zakup żywności, a łączne wsparcie w 2022 r. wyniosło 9.944 zł. W roku 2023 strona także była objęta stałym wsparciem w formie zasiłku okresowego, zasiłków celowych na łączną kwotę 9.256 zł. Kolegium zauważyło jednocześnie, że wiadome jest mu z urzędu, że wnioskodawca jest w różnych formach objęty stałym wsparciem organu I instancji od wielu lat a także, że regularnie składa kolejne wnioski o przyznanie pomocy. Z uwagi jednak na dysponowanie ograniczoną ilością środków finansowych na realizację zasiłków celowych organ I instancji nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb wnioskodawcy. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja nie przekracza granic uznaniowości i nie nosi cech dowolności, w jej uzasadnieniu podano powody odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia.

Organ odwoławczy stwierdził, że jakkolwiek sytuacja życiowa skarżącego jest oczywiście trudna z uwagi na stan zdrowia, a jedyny jego dochód pochodzi ze otrzymywanego od organu pierwszej instancji wsparcia, to należy podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, że skarżący nie czyni samodzielnie żadnych starań na rzecz poprawy własnej sytuacji przez co istotnie nie współpracuje z pracownikiem socjalnym. W ocenie Kolegium ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika uzasadnione przypuszczenie marnotrawienia środków przyznanych stronie na zakup leków, bowiem pomimo wezwania do przedstawienia faktury za zakupione leki, wnioskodawca faktury takiej nie przedstawił a jedynie przedłożył kalkulację kosztów leków. Wnioskodawca nie pamięta także kiedy i gdzie ostatnio wykupywał leki. Z ustaleń organu I instancji wynika ponadto, że strona od lat nie realizowała recept w aptekach, z których przedstawiała kalkulację kosztów leków, na zakup których otrzymywała następnie zasiłki celowe.

W związku z tym Kolegium stwierdziło, że okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy wskazują, iż organ I instancji prawidłowo ocenił postawę skarżącego, wskazując na brak współpracy z jego strony. Końcowo Kolegium podniosło, że choć w drugim zdaniu sentencji kwestionowanej decyzji Wójta wskazano, że przyczyną odmowy przyznania zasiłku jest brak współpracy z pracownikiem socjalnym, to użyte sformułowanie nie czyni rozstrzygnięcia wadliwym, pomimo że powinno znaleźć się w uzasadnieniu a nie w sentencji rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 3, art. 11 ust. 2, art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s.; art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), oraz art. 30 Konstytucji RP podnosząc, że zaskarżona decyzja jest nielogiczna. Wobec tych zarzutów skarżący domagał się uchylenia decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W ocenie skarżącego organy wadliwie przyjęły tezę o braku jego współdziałania z pracownikiem socjalnym. Podkreślił, że uczęszczał regularnie na kurs zawodowy wskazany przez pracownika socjalnego i kurs ten ukończył. Niemniej jednak nie udało mu się podjąć zatrudnienia. Dodatkowo zauważył, że od 2011 r. do końca 2018 r. legitymował się orzeczeniem o niepełnosprawności umiarkowanej. Obecnie oczekuje na rozpoznanie wniosku o stwierdzenie niepełnosprawności na okres po 2018 r. W dalszej kolejności podniósł, że w aktach sprawy znajduje się pismo, które wpłynęło 11 września 2023 r., a w którym nie wskazano danych beneficjenta, dlatego nie wiadomo kogo pismo to dotyczy. W piśmie tym nie wskazano okresu, którego dotyczy udzielana informacja. Zwrócił także uwagę, że pismo opatrzone datą wpływu do organu I instancji 17 sierpnia 2023 r. dotyczy innej osoby, a ponadto zawiera informację dotyczącą lat 2021 – 2023, pomimo, że dniu jego sporządzenia do końca roku pozostało jeszcze ponad 4 miesiące. Natomiast pismo z apteki [...]. zawiera informacje tylko od 1 stycznia 2021 r. do 31 lipca 2023 r. Końcowo skarżący podniósł, że wadliwie ustalono jego dochód. Podanie o pomoc zostało złożone w sierpniu 2023 r., zatem zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód należy przyjąć sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie podania o pomoc, czyli z lipca 2023 r. W lipcu 2023 r. nie nastąpiła natomiast wypłata zasiłku okresowego, a skarżący nie zyskał żadnych innych przychodów, wobec czego jego dochód wyniósł 0 zł.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Kontroli sądowej w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 lipca 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na pokrycie części lub całości kosztów leków.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.; dalej jako "u.p.s."). Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Stosownie natomiast do treści art. 8 u.p.s. zasiłek celowy jako świadczenie pieniężne jest zależne od kryterium dochodowego. Jak wynika z treści art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2 - 15 u.p.s. lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Bezspornym w przedmiotowej sprawie jest, że sytuacja materialna skarżącego czyni zadość kryterium dochodowemu dla osoby samotnie gospodarującej, które jest podstawową przesłanką merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. Wskazania jednak wymaga, że rozpoznanie wniosku o przyznanie zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 u.p.s. opiera się na zasadzie uznania administracyjnego, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę w art. 39 ust. 1 u.p.s. określenie "może być przyznany". Oznacza to, że nawet spełnienie przez ubiegającego się o zasiłek warunków koniecznych do jego uzyskania nie stwarza po stronie organu obowiązku jego przyznania w wysokości żądanej przez stronę. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia, uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz skali potrzeb innych osób wymagających wsparcia i zamieszkujących na terenie danej gminy. Działanie takie realizuje bowiem zasady sprawiedliwości społecznej i regulacje u.p.s. (art. 2, art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s.). Wsparcie i jego wysokość nie może zatem koncentrować się na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby nawet wymagała tego jej sytuacja materialna czy zdrowotna (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r. I OSK 491/24; wszystkie przywoływane w niniejszej sprawie orzeczenia dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ musi bowiem uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących. Organ nie może swojej pomocy skoncentrować na pełnym finansowaniu potrzeb jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna czy też zdrowotna, była najtrudniejsza. Pomoc społeczna nie jest bowiem w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób o nią ubiegających się. Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2408/16).

Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1153/21, zgodnie z którym rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej organ musi wziąć pod uwagę swoje możliwości finansowe. Powszechnie wiadomo, że organy pomocowe, dysponując ograniczoną pulą środków finansowych, mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych, w czasie trwania całego roku budżetowego. Wielkość środków, którymi dysponują organy pomocowe przesądza o tym, że nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do świadczeń (zob. wyroki NSA: z 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/06; z 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07 oraz z 25 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 698/16). Organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, by z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących. Takie bowiem postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz z zasadami wynikającymi z przepisów art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Są zatem upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ilość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy określoną liczbę osób wymagających wsparcia. Podkreślenia nadto wymaga, że pomoc społeczna ma zmierzać do wsparcia, a nie do całkowitego wyręczania osób w pozyskiwaniu środków na życie. Nie może również zmierzać do zaspokojenia wszelkich zgłaszanych żądań. Sprzeciwiałoby się to celom opieki społecznej, a co za tym idzie, interesowi społecznemu. Celem opieki społecznej jest bowiem z jednej strony zagwarantowanie zaspokojenia niezbędnych potrzeb umożliwiających życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, z drugiej zaś przyczynienie się do usamodzielnienia osób i rodzin korzystających z tej pomocy oraz ich integracja ze środowiskiem.

Z akt sprawy i z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że skarżący w latach 2022 - 2023 otrzymał szereg świadczeń z zakresu pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych i okresowych. W decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że skarżący co miesiąc otrzymuje zasiłek okresowy i celowy. W decyzji Kolegium wskazano natomiast, że z nadesłanego przez Wójta zestawienia wynika, że skarżący w 2022 r. objęty był stałym wsparciem w formie zasiłku okresowego wypłaconego w kwocie 388 zł miesięcznie przez 12 miesięcy. Skarżącemu przyznano ponadto w 2022 r. 17 zasiłków celowych w kwotach od 100 zł do 400 zł z przeznaczeniem na zakup żywności. Łącznie w 2022 r. skarżący otrzymał wsparcie w kwocie 9.944 zł. Także przez cały rok 2023 r. skarżący był objęty stałym wsparciem w formie zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego otrzymując świadczenia w łącznej wysokości 9.256 zł. Brak jest zatem podstaw by uznać, że skarżący jest osobą pominiętą przy podziale środków, jakimi dysponuje organ pomocy społecznej. Wręcz przeciwnie, z przedstawionej przez organ I instancji informacji o środkach finansowych z przeznaczeniem na zasiłki celowe i zasiłki celowe specjalne oraz na zasiłki okresowe za lata 2022 - 2023 wynika, że skarżący jest objęty wsparciem w wysokości wielokrotnie przekraczającej wsparcie, jakim organ ten otacza inne osoby. Przy czym, jak już wskazano powyżej jednak nie wszystkie potrzeby skarżącego mogą być zaspokojone w ramach świadczeń pomocowych. Istnieje bowiem ograniczona pula środków przeznaczonych na te świadczenia, które muszą zostać sprawiedliwie podzielone pomiędzy pozostałych potrzebujących pomocy na terenie Gminy K.

W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium zawarło prawidłową i wystarczającą argumentację w powyższym zakresie, pozwalającą na stwierdzenie, że odmowa przyznania żądanego przez skarżącego świadczenia z pomocy społecznej nie stanowiła przekroczenia granic uznania administracyjnego. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w K. posiada ograniczone środki na przyznanie tej pomocy i zakres pomocy udzielonej skarżącemu w 2023 roku usprawiedliwia przyjęcie, że zaspokojenie z tych środków w tym samym roku innych jeszcze, wymienionych we wniosku potrzeb skarżącego prowadziłoby do naruszenia zasad sprawiedliwego podziału środków pomocowych pomiędzy osoby potrzebujące wsparcia.

Ponownie należy podkreślić, że pomoc społeczna, w tym również przyznanie zasiłku celowego, ma charakter uzupełniający, a więc nie zaspakajający całkowicie potrzeb jej beneficjentów. Celem pomocy społecznej nie jest stałe dostarczanie środków utrzymania i zaspakajanie wszystkich potrzeb jej beneficjentów. Pomoc ta nie może zatem polegać na stałym zapewnieniu środków utrzymania i ma jedynie subsydiarny charakter w stosunku do aktywności samego zainteresowanego. W niniejszej sprawie, wobec braku takiej aktywności skarżącego oraz wobec nieprzedłożenia dowodu zakupu leków (zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak twierdzi sam skarżący – są mu one niezbędne) skład orzekający doszedł do przekonania, że organy prawidłowo odmówiły przyznania stronie wnioskowanego świadczenia z zakresu pomocy społecznej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.