E. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na w/w decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług.
Pismem z dnia 24 stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował Sąd, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., decyzją z dnia "[...]" r., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Do w/w pisma załączono decyzje z dnia "[...]" r.
W dniu 1 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej przesłał potwierdzenie odbioru przez stronę skarżącą decyzji z dnia "[...]" r.
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje to bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. Decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]"r. będąc nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do Sądu. Tym samym należy uznać, że prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe.
W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i §2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
Kierując się natomiast dyspozycją art. 201 § 1 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w punkcie 2 sentencji zasądzono na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Celnej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 1.430 zł (1.200 – wynagrodzenie pełnomocnika + 213 zł – wpis sądowy od skargi + 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa).
