Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia M. "S" w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1177/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia M. "S" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 sierpnia 2017 r. nr ... w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i ponownego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1177/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił Stowarzyszeniu M. "S" w K. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 sierpnia 2017 r., nr ... w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i ponownego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia 28 listopada 2014 r., nr ... Prezydent Miasta K., działając na wniosek MPGK SP. z o.o. w K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa kompostowni, instalacji do stabilizacji tlenowej odpadów organicznych przy Zakładzie Unieszkodliwiania Odpadów w K. przy ul. B.". Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 12 stycznia 2015 r.

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2016 r. (...) Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie zakończone wyżej opisaną decyzją ostateczną z dnia 28 listopada 2014 r.

Decyzją z dnia 26 czerwca 2017r., nr ... Prezydent Miasta K. uchylił ostateczną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 28 listopada 2014 r. i jednocześnie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa kompostowni, instalacji do stabilizacji tlenowej odpadów organicznych przy Zakładzie Unieszkodliwiania Odpadów w K. przy ul. B.".

W administracyjnym toku instancji decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO w K. z 25 sierpnia 2017 r., nr ...

Skargę na wskazaną powyżej decyzję SKO złożyło Stowarzyszenie M. "S" w K., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji, do czasu rozpatrzenia skargi. W uzasadnieniu wskazało na nieodwracalne skutki jakie spowoduje wybudowanie kompostowni, która nie spełnia wymogów Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego oraz na nieodwracalne skutki dla zdrowia i życia mieszkańców K., Korczyny i Odrzykonia. Stowarzyszenie wyjaśniło, że wielokrotnie zwracano się do MPGK K. o zaniechanie budowy planowanej inwestycji. Mieszkańcy K. i okolicznych miejscowości od roku 2013 domagają się podjęcia skutecznych działań, mających na celu ograniczenie uciążliwości generowanych przez Zakład Utylizacji Odpadów. Jednak wbrew woli mieszkańców, inwestor nie podejmuje skutecznych działań w celu eliminacji odorów (poprzez hermetyzację procesu kompostowania odpadów lub przeniesienie części biologicznej w inne tereny poza miasto), planując budowę kompostowni odpadów biologicznych.

Rozpoznając wiosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że przedmiotem rozpoznawanej skargi jest decyzja SKO w K. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, wydaną we wznowionym postępowaniu, a uchylającą ostateczną decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego i jednocześnie ponownie orzekającą o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (budowa kompostowni instalacji do stabilizacji tlenowej odpadów organicznych). Decyzja ta nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie nakłada ona na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków. Decyzji tej nie można zatem przypisać cechy wykonalności.

Zdaniem Sądu I instancji, decyzji tego rodzaju nie można przypisać żadnych skutków materialnoprawnych i nie daje ona inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Uprawnienie takie kreowałaby dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i w stosunku do takiej decyzji skarżący mógłby (po uprzednim wykazaniu zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.) ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem wyłącznie etapem wstępnym do uzyskania pozwolenia na budowę, które wydawane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego strona jest uprawniona do dochodzenia swoich praw (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 601/13, LEX nr 1437286).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszeniu M. "S" w K. zaskarżonemu postanowieniu zarzucając, naruszenie art. 61 § 3 i § 4 p.p.s.a. Stowarzyszenie powołało się na rozbieżności w orzecznictwie sądowym oraz wskazało, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma przedmiot postępowania, którym jest budowa instalacji, niespełniająca wymagania pełnej hermetyzacji oraz wymagania BAT. Zdaniem Stowarzyszenia, nie ulega również wątpliwości, że jest to obiekt znacznych rozmiarów i rozpoczęcie przewidzianej inwestycji nie pozostanie bez wpływu na życie i zdrowie mieszkańców miasta K. oraz miejscowości K. i O.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Tak więc argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji/postanowienia, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zw. dalej CBOSA). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, a także z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 sierpnia 2017 r., nr ... w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i ponownego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie nadaje się do wykonania. Podzielić bowiem należy pogląd Sądu I instancji, że skoro przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie, to decyzja ustalająca warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego takich skutków nie wywołuje. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego czy też decyzja o warunkach zabudowy są decyzjami określającymi warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, jakie należy spełnić przygotowując się do realizacji określonej inwestycji. Decyzja ta poprzedza wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, która jest podstawą do rozpoczęcia robót budowlanych. Zatem decyzja ta, jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę, jednak nie stanowi aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym na tym etapie inwestycyjnym nie narusza żadnych praw skarżącego Stowarzyszenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 603/17, postanowienie NSA z dnia 21 października 2016, sygn. akt II OZ 1218/16).

Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.

-----------------------

4