Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, Protokolant Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. sp. z o. o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1145/15 w sprawie ze skargi C. sp. z o. o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 24 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. sp. z o. o. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1145/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: Spółka lub Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (dalej: Dyrektor lub organ odwoławczy) z dnia 24 marca 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego P. - N. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącej. Z uzasadnienia postanowienia organu I instancji wynika, że organ ten prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych.

W toku postępowania podjęto próby zastosowania środków egzekucyjnych w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w B. S.A. i R. S.A. Z odpowiedzi pierwszego z dłużników zajętej wierzytelności wynikało, że wystąpił zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową przy czym to Naczelnik Urzędu Skarbowego P. N. został wyznaczony do prowadzenia egzekucji do zastosowanego środka egzekucyjnego w trybie egzekucji administracyjnej. Drugi zastosowany środek egzekucyjny okazał się nieskuteczny – z odpowiedzi od dłużnika zajętej wierzytelności wynika, że Spółka nie posiada żadnych rachunków bankowych. W toku postępowania dokonano ponadto zajęć 136 wierzytelności. Skuteczne przy tym okazało się jedno zajęcie, a środki uzyskane w całości zostały rozliczone zgodnie z dyspozycją art. 115 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i zaliczone w całości na koszty egzekucyjne. Organ egzekucyjny dokonał również zajęcia i próby sprzedaży ruchomości Skarżącej, przy czym również wszystkie środki z tego tytułu przeznaczono na zaspokojenie kosztów postępowania egzekucyjnego. Z informacji uzyskanych przez organ I instancji z CEPiK wynika, że Skarżąca nie jest właścicielem jakichkolwiek pojazdów z wyjątkiem tych sprzedanych w toku egzekucji, Spółka nie jest ponadto właścicielem żadnych nieruchomości. Z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynika ponadto, że Skarżąca nie pozostaje właścicielem jakichkolwiek wartości niematerialnych i prawnych. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przewyższających wydatki egzekucyjne.

Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Spółka we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na powyższe postanowienie, zarzuciła mu naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 124 § 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o oddalenie skargi.

Sąd pierwszej instancji - oddalając skargę - wskazał, że utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-N. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego zostało wydane na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. - Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; dalej: u.p.e.a.).

Z uzasadnienia postanowienia organu I instancji wynika, że organ ten prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych. W toku postępowania podjęto próby zastosowania środków egzekucyjnych w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w B. S.A. i R. S.A., które okazały się nieskuteczne. W toku postępowania dokonano ponadto zajęć 136 wierzytelności, z których łącznie uzyskano kwotę 260,50 zł. Ustalono, że Skarżąca nie jest właścicielem jakichkolwiek pojazdów z wyjątkiem tych sprzedanych w toku egzekucji, Spółka nie jest ponadto właścicielem żadnych nieruchomości, nie jest właścicielem jakichkolwiek wartości niematerialnych i prawnych. Ustalenia takie zostały poczynione również przez organ drugiej instancji.

W ocenie WSA, przedstawione powyżej ustalenia są prawidłowe i znajdują uzasadnienie w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W konsekwencji nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty.

W szczególności nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania objętego postępowaniem egzekucyjnym. Słusznie zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, że na podstawie art. 70 § 4 zdanie pierwsze ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm.) bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. W myśl art. 67 § 1 u.p.e.a. podstawę zastosowania środka egzekucyjnego stanowi między innymi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. W regulującym kwestię środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego rozdziale czwartym działu II u.p.e.a., zatytułowanym "Egzekucja z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych" ustawodawca unormował zaś, że poprzez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego uważa się natomiast za dokonane z chwilą doręczenia zawiadomienia o zajęciu dłużnikowi zajętej wierzytelności (art. 80 § 1 i § 2 u.p.e.a.).

W sprawie poddanej sądowej kontroli w odniesieniu do zaległości podatkowych Spółki zastosowano środki egzekucyjne, o których zobowiązany został powiadomiony przed upływem terminu przedawnienia, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W ten sposób nie doszło do przedawnienia zaległości będących przedmiotem egzekucji i nie było podstaw do zastosowania art. 59 ust. 1 pkt 2 u.p.e.a.

Zdaniem WSA, nie jest zasadny zarzut błędnego uznania przez organy obu instancji, że radca prawny B. L. był pełnomocnikiem Skarżącej ustanowionym w postępowaniach egzekucyjnych. Jak wynika z akt sprawy, był on nie tylko skutecznie umocowanym pełnomocnikiem Skarżącej, ale także aktywnie brał udział w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dnia 3 grudnia 2013 r., został złożony do akt na wezwanie organu egzekucyjnego, zaś pełnomocnik w swoich wyjaśnieniach podkreślił, że pełnomocnictwo umocowuje go do działania przed organami egzekucyjnymi.

W ocenie WSA, nie był także uzasadniony zarzut dotyczący braku weryfikacji twierdzeń Spółki odnośnie jej majątku. Z akt sprawy wynika, że organy obu instancji poczyniły wszechstronne ustalenia w zakresie stanu majątkowego strony skarżącej. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w pełni usprawiedliwione jest stanowisko o bezskuteczności prowadzonej egzekucji, ponieważ nie istniał majątek, z którego można by zaspokoić choćby w części należności wierzycieli.

Nie jest zasady również zarzut dotyczący wystawienia tytułów wykonywanych obejmujących te same zaległości podatkowe, zarzut dotyczący zaniechania uzasadnienia i odesłania do innego aktu administracyjnego, a także zarzut dotyczący wadliwego uzasadnienia postanowienia organu egzekucyjnego pierwszej instancji.

Spółka wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), poprzez błędne przyjęcie, że stan faktyczny został przez organy podatkowe prawidłowo ustalony i oparcie się o tak ustalony stan faktyczny, w szczególności w zakresie umocowania radcy prawnego B. L. do reprezentowania Spółki w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów egzekucyjnych, wymienionych w postanowieniu, a także w zakresie składników majątkowych Spółki, z których może być prowadzona egzekucja,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez uchybienie przez Sąd pierwszej instancji obowiązkowi uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie oceny, że wystawione przez Spółkę noty nie stanowią żadnego dowodu istnienia wierzytelności, mogących być przedmiotem egzekucji,

3) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów podatkowych nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i błędnie zinterpretowany, co przechyliło szalę na niekorzyść Skarżącej.

W oparciu o tak przedstawione zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i dlatego podlegała oddaleniu.

Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy sformułowanej na ich poparcie argumentacji. Skarga kasacyjna powinna – zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - zawierać m. in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które zostało zainicjowane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Zarówno bowiem z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy, skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe.

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2017r., sygn. akt II OSK 2702/16 – http//orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Ustawodawca wyraźnie rozdzielił w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, a więc zarzuty, odpowiadające wymogom art. 174, od ich uzasadnienia. Co do zasady zatem podstawy kasacyjne powinny być wyraźnie wskazane i wyodrębnione w tym środku zaskarżenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Zatem wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżonego wyroku, musi zadbać o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2755/15 – CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, ani też nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt I GSK 2343/15, z dnia 3 października 2017 r., I OSK 3313/15 - CBOSA).

Podkreślić ponadto należy, że zarzuty skargi kasacyjnej odnosić się powinny do skarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego zgodność z prawem jest przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie zaś do decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, wydanych przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2455/11 - CBOSA).

Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.), który opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Powyższe uwagi ogólne były konieczne z powodu sposobu skonstruowania zarzutów w rozpoznawanej skardze kasacyjnej oraz ich uzasadnienia. Spółka ograniczyła zarzuty do naruszenia przepisów postępowania, bez jednoczesnego wykazania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jaki wpływ na rozstrzygnięcie mogło mieć naruszenie wskazanych przez nią przepisów.

Najdalej idącym zarzutem podniesionym w skardze kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem również w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, zażąda jego kontroli (por. wyroki NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10 i z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt I FSK 342/15 - CBOSA).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wyżej wskazane formalne wymogi, określone w powołanym przepisie. Przedstawiono w nim zarówno stan faktyczny ustalony w sprawie, jak i stanowiska obu stron, podstawę prawną i jej wyjaśnienie. Z motywów wyroku wynika tok rozumowania Sądu pierwszej instancji i w związku z tym wyrok poddaje się kontroli instancyjnej.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił m.in., dlaczego jego zdaniem organy trafnie przyjęły, że egzekucja z majątku Spółki była bezskuteczna. Dlatego też wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można wywodzić, jak chce tego strona skarżąca, z braku odniesienia się do powoływanych przez nią not, które miały świadczyć o istnieniu wierzytelności z których możliwa byłaby egzekucja. Podkreślić należy, że sam fakt pominięcia pewnych twierdzeń strony, czy też nieodniesienie się do wszystkich argumentów przez stronę prezentowanych, nie świadczy o błędnym sporządzeniu uzasadnienia. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga bowiem szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie odniesienie się do nich w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2017r., sygn. akt II FSK 3434/15 – CBOSA). Ten wymóg został w tej sprawie przez sąd pierwszej instancji spełniony.

Ponadto za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., nie można skutecznie kwestionować zaaprobowanego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy. Przepis ten mógłby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdyby uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawierało stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2018r., sygn. akt I FSK 864/16 – CBOSA). W rozpoznawanej sprawie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku stanowisko takie zawiera. Nie jest natomiast wadą uzasadnienia to, że sąd pierwszej instancji ma inne zdanie co do ustaleń faktycznych od strony postępowania. Oczywiście w tym zakresie sąd może mieć błędne zapatrywanie, ale jeżeli tak jest, to strona kwestionująca stanowisko sądu musi wskazać naruszenie właściwych przepisów procesowych lub materialnych, a nie art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2017r., sygn. akt II GSK 2683/17 – CBOSA).

Nie zasługują również na uwzględnienie pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów, wyznacza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego stanowiąc, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Określono w nim właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano w ramach kontroli stosowanie ustawowych środków. Pozostałe dwa wskazane przepisy określają, jaki środek powinien zastosować wojewódzki sąd administracyjny w przypadku rozpoznawania skargi m.in. na postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W takim przypadku, w zależności od wyniku kontroli zaskarżonego aktu, podlega on uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i/lub c) p.p.s.a., bądź też skarga zostaje oddalona w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Naruszenie powyższych przepisów mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. WSA w Poznaniu był bowiem właściwy rzeczowo do rozpoznania skargi oraz zastosował środek przewidziany w art. 151 p.p.s.a.

Należy też wskazać, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. reguluje samo rozstrzygnięcie sądu, a nie proces dochodzenia do tego rozstrzygnięcia. Orzeczenie oddalające skargę czy też uchylające zaskarżone postanowienie, nie jest skutkiem zastosowania tylko art. 151 lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., lecz jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów prawa nakazujących sądowi poczynienie takich ustaleń i ocen. Zarzut naruszenia art. 151 lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. winien więc zostać w skardze kasacyjnej powiązany ze wskazaniem innych przepisów proceduralnych lub materialnych regulujących rozstrzyganie sprawy, ustalanie jej stanu faktycznego i prawnego czy uzasadnianie rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017r., sygn. akt I OSK 3495/15 – CBOSA).

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca nie powiązała naruszeń powyższych przepisów z innymi normami prawnymi. Również uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera wskazania jakichkolwiek przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, których naruszenia miałyby dopuścić się organy, a których to uchybień nie dostrzegł sąd pierwszej instancji. Powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności, nie odnoszą się w ogóle do podniesionych w zarzutach przepisów postępowania.

Strona skarżąca twierdziła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że w postępowaniu egzekucyjnym błędnie doręczono postanowienie pełnomocnikowi, choć nie miał on umocowania do reprezentowania strony skarżącej. Ewentualną wadliwość działania organów w tym zakresie strona skarżąca mogła zwalczać poprzez zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Naruszenia tych przepisów strona skarżąca jednak nie zarzuciła, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do wskazanej okoliczności. W skardze kasacyjnej nie zarzucono również naruszenia art. 59 § 2 u.p.e.a., na podstawie którego organ umorzył postępowanie egzekucyjne. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie może ustosunkować się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, związanych z istnieniem wierzytelności, z których zdaniem strony skarżącej możliwe jest prowadzenie egzekucji.

Z tych też powodów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.