Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A.Ś. na postanowienie D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej w sprawie zalegalizowania samowolnie wybudowanego muru oporowego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia.

W skardze na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.z dnia 3 grudnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej w sprawie zalegalizowania samowolnie wybudowanego muru oporowego, strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując na postawione zarzuty oscylujące wokół wydania tegoż postanowienia z naruszeniem prawa materialnego oraz procesowego. Nadto podniesiono, że wyegzekwowanie postanowienia może wyrządzić skarżącemu niepowetowaną stratę w postaci konieczności uiszczenia bardzo wysokiej opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Stosownie do obowiązujących uregulowań zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 "uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08).

Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (postanowienie NSA z 13 września 2005r., sygn. akt II OZ 750/05, nieopubli.).

Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, nieopubl.).

Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, LEX nr 192964).

W rozpoznawanej sprawie wprawdzie mamy do czynienia ze świadczeniem pieniężnym, z natury rzeczy przecież odwracalnym, to jednakże Sąd uznał, że uiszczenie opłaty legalizacyjnej przez skarżącego w kwocie 125. 000 może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody w postaci negatywnych dla wnioskodawcy skutków finansowych. Zaniechanie zaś uczynienia zadość zawartemu w zaskarżonym postanowieniu wymogowi stwarza niebezpieczeństwo wydania decyzji rozbiórkowej. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i dlatego też wniosek w tym przedmiocie został uwzględniony.

Mając na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 61 § 3 i § 5 oraz § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.