Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 20 maja 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2020 roku sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. A. P.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu zażalenia K. O. na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Dzielnicowego Ł.-P. nr [...] z dnia [...] r. udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej "A" pozwolenia na budowę 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości przy ul. A-B w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł., na wniosek K. O. z dnia 29 lipca 2019 r. i 22 sierpnia 2019 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Dzielnicowego Ł.-P. nr [...] z dnia [...] r. udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej "A" pozwolenia na budowę 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości przy ul. A-B w Ł., wydał postanowienie z dnia [...] r. nr [...] odmawiające wznowienia przedmiotowego postępowania z wniosku w/w. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że nie został spełniony istotny wymóg formalny wniosku dotyczącego dochowania terminu, co skutkuje wydaniem w/w postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniosła K. O. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Z. P..

Strona poinformowała, że o braku tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością Spółdzielni Mieszkaniowej "A" dowiedziała się w dniu 26 lipca 2019 r. Zarzuciła również, że wśród dokumentów zgromadzonych w sprawie brak jest dokumentu świadczącego o tym, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę urząd wiedział o braku prawa do gruntu (działki 38/2), który należał do Z. P.. Podniosła, że fakt braku w/w dokumentu jest nową okolicznością istotną dla sprawy odkrytą w dniu 26 lipca 2019 r. i pierwszy raz zgłoszoną, istniejącą i nie znaną organowi w dniu wydawania decyzji ostatecznej o nr [...] z dnia [...] r. Ponadto poinformowała, że blok 3 przy ul. B przekracza granicę od strony północnej, a także południowej o 45 cm, podczas gdy powinien być od strony południowej odsunięty od granicy o 3 lub 4 m.

W związku z powyższymi zarzutami K. O., w imieniu własnym i Z. P., wniosła o wznowienie postępowania o pozwolenie na budowę.

Organ I instancji poinformował, iż zażalenie złożone przez Z. P., reprezentowanego przez K. O., zostanie rozpatrzone odrębnym rozstrzygnięciem.

Wojewoda [...] przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji, przytaczając treść art. 145 § 1 oraz art. 148 § 1 k.p.a. wyjaśnił, iż z brzmienia art. 145 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania powinien w szczególności zbadać - czy wniosek ten pochodzi od strony postępowania, a w przypadku pozytywnego rozpatrzenia tej kwestii ustalić - czy wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania został zgłoszony w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a.

Dalej organ odwoławczy podniósł, iż wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne. Do przyczyn przedmiotowych należy m.in. żądanie wznowienia z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Niedopuszczalność wznowienia z przyczyn podmiotowych będzie miała natomiast miejsce, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpi osoba nie będąca stroną postępowania, bądź strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego.

Wojewoda wskazał dalej, iż definicję strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym zawiera art. 28 k.p.a. W myśl tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawodawca w odniesieniu do postępowań w sprawach o pozwolenie na budowę zawęził pojęcie strony. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis stanowi uregulowanie szczególne w stosunku do ogólnej normy art. 28 k.p.a. zawierającej definicję strony. Natomiast art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane określa obszar oddziaływania obiektu jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W ocenie organu odwoławczego z uwagi na to, że podanie o wznowienie postępowania dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, interes prawny wnioskodawczyni należało rozważyć z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Wojewody nie budzi wątpliwości, że K. O. posiada interes prawny w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości przy ul. A-B w Ł. (decyzja nr [...] z dnia [...] r.), wynikający z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz prawa własności do dz. nr ewid. 38/2 (Księga Wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł.), na której zaprojektowano fragment inwestycji objętej ww. decyzją.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzję (postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania organ może wydać w tych wypadkach, gdy z żądaniem wystąpiła osoba, która nie jest stroną, albo która wprawdzie stroną jest, ale wniosła żądanie po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2005 r., sygn. akt. VI SA/Wa 291/04).

Skuteczność wniesienia podania o wznowienie postępowania uzależnione jest zatem od zachowania ww. ustawowego terminu do wniesienia takiego żądania. W sprawie wniosku złożonego z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., istotnym jest fakt ustalenia daty, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Wojewoda wskazał, iż w przedmiotowej sprawie podaniem z dnia 29 lipca 2019 r. i 22 sierpnia 2019 r. K. O. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] r., wskazując przesłankę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie wnioskodawczyni przesłankę taką stanowi brak prawa do terenu działki nr ewid. 38/2, będącej wówczas własnością Z. P., na której zaprojektowano instalacje kanalizacyjne. K. O., w piśmie z dnia 1 lipca 2019 r. wskazała, że o powyższym fakcie dowiedziała się 26 lipca 2019 r. oglądając akta sprawy.

W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, iż przedmiotowe pozwolenie na budowę było już rozpatrywane w trybie stwierdzenia nieważności przez Wojewodę [...] z wniosku K. O. z dnia 16 czerwca 2011 r. Organ wojewódzki w toku prowadzonego postępowania orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji uzasadniając, że nie została ona obarczona żadną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Zaskarżona przez K. O. decyzja organu wojewódzkiego, została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...]. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 422/17) oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2385/15) w sprawie ze skargi na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W treści tych orzeczeń, m.in. z uwagi na zarzuty K. O., organy administracji publicznej, jak i sądy rozważały brak prawa inwestora do dysponowania nieruchomością nr ewid. 38/2 na cele budowlane, gdzie zaprojektowano instalacje kanalizacyjne. Orzeczenia zapadły w okresie od 6 maja 2015 r. do 5 grudnia 2017 r. Tym samym żądanie K. O. z dnia 29 lipca 2019 r. i 22 sierpnia 2019 r. wznowienia postępowania z uwagi na w/w okoliczności faktyczne, w ocenie organu II instancji zostało złożone z uchybieniem terminu, o którym mowa wart. 148 § 1 k.p.a.

Wojewoda wskazał nadto, iż zarówno organ I, jak i II instancji nie ma żadnych wątpliwości, iż wnioskodawczyni znana była wskazana we wniosku okoliczność braku tytułu prawnego inwestora do dysponowania działką nr 38/2 jeszcze przed złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, a tym samym miała wiedzę o tym, że instalacje kanalizacji sanitarnej zostały zaprojektowane na działce ewid. nr 38/2 oraz, że inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przed dniem 26 lipca 2019 r. - datą którą strona wskazała w zażaleniu.

Prawidłowość postanowienia wydanego w postępowaniu odwoławczym, poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zakwestionowała K. O. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmówienie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją, w sytuacji kiedy strona wykazała, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co powinno skutkować wznowieniem postępowania administracyjnego w sprawie;

b) art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmówienie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją, w sytuacji kiedy strona wykazała, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję tj. brak prawa do terenu działki ewidencyjnej nr 38/2, będącej ówcześnie własnością Z. P., na której zaprojektowano instalacje kanalizacyjne, o którym to fakcie dowiedziała się skarżąca dopiero w trakcie zapoznawania się z aktami w urzędzie w 2019 r.;

c) art. 148 §1 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, że skarżąca wiedziała już wcześniej o istnieniu w obrocie prawnym decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, podczas gdy z okoliczności rzeczywistego stanu faktycznego wynika wprost, co zostało też potwierdzone w odpowiedzi na wezwanie organu, że skarżąca dowiedziała się o przedmiotowej decyzji dopiero w dniu 26 lipca 2019 r. podczas wizyty w Urzędzie Miasta Ł. z adwokat A. S., a nie jak błędnie uznał organ już w 2015 r.; co więcej jakichkolwiek informacji o przedmiotowej decyzji nie mógł jej udzielić poprzedni właściciel przedmiotowej nieruchomości Z. P., który od wielu lat jest osobą obłożnie chorą i taką, z którą kontakt słowno-logiczny jest znacznie ograniczony;

d) zasad postępowania administracyjnego tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a.;

e) art. 77 k.p.a. poprzez niezbadanie i niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do błędnych ustaleń;

f) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co powoduje, że postanowienie Organu nie może być w sposób należyty skontrolowany przez Odwołującą.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Ł. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.

Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w powyżej zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Dzielnicowego Ł.-P. nr [...] z dnia [...] r. udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej "A" pozwolenia na budowę 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości przy ul. A-B w Ł..

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie dotyczy zatem kwestii procesowej, a mianowicie odmowy wznowienia postępowania. Tryb wznowienia postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Może się ono toczyć dopiero po wydaniu przez właściwy organ (art. 150 § 1 k.p.a.) postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), który to akt stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

Wznowienie postępowania stwarza więc możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie można wznowić bądź z urzędu bądź też na wniosek strony, z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.).

Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie powoduje automatycznie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Po wpłynięciu do organu wniosku o wznowienie postępowania organ ten dokonuje jego analizy pod kątem tego, czy wniosek ten opiera się na ustawowej przesłance, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin do jego wniesienia. Brak pozytywnych ustaleń w tym zakresie skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Jak zgodnie wskazuje się w orzecznictwie sądowym i doktrynie, podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom k.p.a., dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 k.p.a.) liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania.

Dopiero wystąpienie powyższych przesłanek łącznie, obliguje właściwy organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

Natomiast w przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia przewidziane w art. 148 k.p.a., jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a.

Przechodząc na grunt okoliczności niniejszej sprawy należy uznać, że wbrew zrzutom skargi, zaskarżone postanowienie Wojewody [...] odpowiada prawu. W ocenie Sądu za prawidłowe należy uznać ustalenie przez organy obu instancji, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, skarżąca wniosła podanie o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Dzielnicowego Ł.-P. nr [...] z dnia [...] r. udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej "A" pozwolenia na budowę 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości przy ul. A-B w Ł. z uchybieniem terminu, przewidzianego na jego wniesienie w art. 148 k.p.a., co obligowało je do wydania postanowienia o odmowie wznowienia.

W niniejszym przypadku podstawę do wznowienia miały stanowić, zdaniem skarżącej "nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji oraz dowody mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy a nieznane organowi, który wydał decyzję", a więc okoliczności stanowiących podstawę wznowienia, wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W tym uregulowaniu wyraźnie wskazuje się na moment dowiedzenia się o okoliczności, a nie na moment dowiedzenia się o tym, że owa okoliczność może stanowić podstawę wznowienia postępowania (o przysługującym prawie wznowienia). Takie rozumienie powyższego przepisu nie jest kwestionowane w orzecznictwie i doktrynie (por. np. wyroki NSA z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 127/07 i z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt V SA 1460/01, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 279/10). Nie jest też istotna świadomość w zakresie prawnego znaczenia okoliczności faktycznej, jako podstawy wznowienia.

W ocenie Sądu, lektura akt niniejszej sprawy pozwala stwierdzić, że skarżąca wiedzę o braku tytułu prawnego inwestora do dysponowania działką nr 38/2 posiadała już w latach 2015 – 2017 inicjując w tym okresie postępowania administracyjne i sądowe w przedmiocie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W żaden sposób nie można uznać zatem za trafnych i przekonywujących twierdzeń skarżącej, że dowiedziała się o tym fakcie dopiero w Urzędzie Miasta Ł. w dniu 26 lipca 2019r. W pełni podzielić należy stanowisko WSA w Białymstoku, wyrażone w wyroku z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 423/19; LEX nr 2737818, że "taka wykładnia art. 148 § 1 k.p.a., w której termin wskazany w tym przepisie rozpoczynałby bieg od dnia uzyskania świadomości o prawnym znaczeniu okoliczności mogącej być podstawą wznowienia, w praktyce uniemożliwiałby ustalenie daty, od której biegłby ten termin i dawałby stronom możliwość manipulowania tym terminem, a to nie zasługuje na akceptację."

W tym stanie rzeczy, jakkolwiek skarżąca powołała we wniosku o wznowienie postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę, to nie mogła ona stanowić skutecznej podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 1989r., gdyż wniosek w tym zakresie został złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest zatem prawidłowe, a jego uzasadnienie spełnia kryteria zawarte w art. 107 § 3 k.p.a.

Chybiony jest także argument skargi wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ustawodawca wyraźnie stwierdził bowiem w art. 147 k.p.a., że wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. możliwe jest jedynie na wniosek strony. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, jest związany zatem podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może się odnosić do innych podstaw, niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, tzn. może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Skoro wniosek skarżącej o wznowienie postępowania nie był oparty na przesłance wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to "organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę" (podobnie wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt

II OSK 1999/12, LEX nr 1452837).

W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie z art. 107 k.p.a., organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów zażalenia, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

A. P.