II FSK 1047/09 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-10-19	
Data wpływu	2009-06-10	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Aleksandra Wrzesińska- Nowacka
Edyta Anyżewska /przewodniczący/
Zbigniew Kmieciak /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560	
Hasła tematyczne	Podatek dochodowy od osób prawnych	
Sygn. powiązane	III SA/Wa 3471/08	
Skarżony organ	Minister Finansów	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2004 nr 146 poz 1546; art.7, art.128 ust.1; Ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych
Dz.U. 2000 nr 54 poz 654; art.12 ust.1 pkt 1, art. 12 ust. 1 pkt 4a, art.16 ust. 1 pkt 8; Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60; art.14 e par.1;  Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art.141 par.4, art.184, art.204 pkt 2;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędziowie NSA: Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 3471/08 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na interpretację Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zmiany interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
W dniu 3 grudnia 2007 r. A. [...] S.A. w W. (dalej Spółka), złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka wniosła o potwierdzenie, że wniesienie do funduszu inwestycyjnego udziałów/papierów wartościowych w zamian za wydanie certyfikatów inwestycyjnych funduszu, na dzień objęcia tych certyfikatów jest zdarzeniem podatkowym, które nie skutkuje rozpoznaniem przychodów i kosztów na gruncie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej u.p.d.o.p.). We wniosku Spółka wyjaśniła, że zamierza wnieść do funduszu inwestycyjnego, działającego na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. Nr 146, poz. 1546 ze zm.), udziały/papiery wartościowe, w zamian za które zostaną jej wydane certyfikaty inwestycyjne funduszu.

Zdaniem Spółki wniesienie udziałów/papierów wartościowych do zamkniętego funduszu inwestycyjnego w zamian za wydanie pakietu certyfikatów inwestycyjnych, na moment ich wniesienia nie skutkuje dla niej powstaniem przychodów. Zwrócono uwagę, że brak jest przepisu w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, który przewidywałby opodatkowanie przychodu we wskazanej sytuacji. W ocenie Spółki nie można mówić o wniesieniu aportu (art. 12 ust. 1 punkt 7 u.p.d.o.p.) ani o "odpłatnym zbyciu" rzeczy lub praw majątkowych (art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p.) ponieważ zarówno wniesienie aportu i objęcie w zamian udziałów w spółce, jak i otrzymanie certyfikatów inwestycyjnych w związku z wniesieniem papierów wartościowych w celu opłacenia certyfikatów, wiąże się z przekształceniem uprawnień do dysponowania przedmiotem wkładu w uprawnienia związane z objęciem tytułów uczestnictwa w osobie prawnej. Spółka wskazała, że gdyby nawet uznać, iż opłacenie certyfikatów inwestycyjnych papierami wartościowymi stanowi odpłatne zbycie dla celów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to warunkiem opodatkowania przychodu na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. jest wystąpienie przychodu należnego. W analizowanym przypadku nie można mówić o przychodzie należnym na dzień dokonania tej czynności. Wyjaśniono, że w momencie dokonania wpłat na certyfikaty dochodzi do przejścia własności papierów wartościowych, którymi opłacono certyfikaty, z wnoszącego na towarzystwo funduszy inwestycyjnych, a na sam fundusz - z chwilą jego zarejestrowania. Wskazano, że na moment wniesienia brak jest jakiegokolwiek przychodu należnego po stronie podmiotu dokonującego wpłaty na certyfikaty. Zgodnie z przepisami ustawy o funduszach inwestycyjnych należność uczestnika funduszu powstaje dopiero z chwilą zbycia (umorzenia) certyfikatów, przeprowadzanego na warunkach i przy spełnieniu przesłanek określonych w statucie funduszu, i dopiero od tej daty można mówić o uzyskaniu przez uczestnika przychodu należnego z tytułu zbycia papierów wartościowych, którymi opłacono certyfikaty i o jego ewentualnym opodatkowaniu. Dodatkowo podniesiono, że omawiana ustawa podatkowa nie zawiera przepisu pozwalającego precyzyjnie skalkulować ewentualny przychód na dzień opłacenia certyfikatów. Spółka wskazała także art. 16 ust. 1 punkt 8 u.p.d.o.p. i stwierdziła, że ustawodawca wprost zdecydował o odroczeniu momentu rozpoznania kosztu uzyskania przychodu z tytułu nabycia certyfikatów inwestycyjnych do momentu ich zbycia. Za stanowiskiem Spółki, jej zdaniem, przemawia również treść art. 12 ust. 1 punkt 4a u.p.d.o.p.

Minister Finansów w wydanej interpretacji z dnia 28 lutego 2008 r. uznał stanowisko Spółki za prawidłowe. W dniu 26 sierpnia 2008 r. Minister Finansów, na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ord.pod.) zmienił z urzędu powyższą interpretację indywidualną, stwierdzając jej nieprawidłowość.

Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy wskazał art. 28 ustawy o funduszach inwestycyjnych i wyjaśnił, że z chwilą zarejestrowania funduszu, do którego została wniesiona wpłata, prawa te przechodzą na fundusz. Przy wnoszeniu papierów wartościowych do funduszy inwestycyjnych tytułem wpłaty dochodzi do zbycia papierów wartościowych, a jednocześnie do nabycia jednostek uczestnictwa przez podmiot zapisujący się na jednostki uczestnictwa. Minister Finansów stwierdzając, iż następuje odpłatne zbycie wnoszonych do funduszu inwestycyjnego papierów wartościowych, wyjaśnił, że zastosowanie znajdują w tej sytuacji odpowiednie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowiące o obowiązku podatkowym z tego tytułu i przytoczył treść art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. oraz art. 16 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.p. Minister Finansów zaznaczył, iż powoływany przez Spółkę art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. jest przepisem określającym sposób ustalenia przychodu z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, natomiast podstawa opodatkowania wartości pieniężnych wynika z powołanego art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Organ podatkowy wskazał na art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p., i stwierdził, iż obowiązek podatkowy po stronie Spółki powstanie w momencie odpłatnego zbycia posiadanych papierów wartościowych, które nastąpi w drodze przeniesienia praw z tych papierów na towarzystwo i uzyskania w zamian jednostek uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym. Przedstawiając skutki podatkowe wniesienia papierów wartościowych do funduszu inwestycyjnego podkreślono, iż ich określenie następuje niezależnie od skutków następujących na dzień zbycia (umorzenia) samych certyfikatów lub jednostek uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym. Są to dwie niezależne od siebie czynności (zbycie papierów wartościowych wnoszonych do funduszu i zbycie tytułów uczestnictwa w funduszu), wywołujące odrębne skutki podatkowe. Kwota pieniężna uzyskana ze zbycia (umorzenia) certyfikatów lub jednostek uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym stanowi przychód podatkowy (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.), zaś wydatki na ich nabycie będą stanowić koszty uzyskania przychodu (art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p.).

Nie zgadzając się z interpretacją z dnia 26 sierpnia 2008 r. Spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, a następnie - w związku z brakiem odpowiedzi na to wezwanie - w dniu 19 listopada 2008 r. wniosła za pośrednictwem Ministra Finansów skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze Spółka zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 217 i 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

- art. 12 ust. 1 punkt 1 i ust. 3a, art. 14 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt. 8 u.p.d.o.p.

Ponadto Spółka zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 14 e i 14h Ord.pod. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 14e Ord.pod. Spółka podniosła, iż Minister Finansów może odejść od uprzednio zaprezentowanego stanowiska tylko wtedy, gdy jest ono błędne, tzn. niezgodne z prawidłowymi zasadami wykładni prawa podatkowego. Wynika to również z art. 120 Ord. pod. mającego zastosowanie przy wydawaniu interpretacji prawa podatkowego. Ponadto stosowanie art. 14h Ord. pod. musi pozostawać w zgodzie art. 121Ord.pod.

Uzasadniając naruszenie przepisów prawa materialnego, Spółka stwierdziła, iż katalog przychodów wymienionych w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. ma charakter otwarty, a braku definicji legalnej tego pojęcia należy wziąć pod uwagę doktrynę i orzecznictwo, zgodnie z którym przychodem może być jedynie takie przysporzenie majątkowe, które ma charakter definitywny. W opinii Spółki w przypadku opłacenia certyfikatów inwestycyjnych papierami wartościowymi nie powstaje przysporzenie majątkowe o takim charakterze. Spółka za nieprawidłową uznała przyjętą przez Ministra Finansów wykładnię, zgodnie z którą rozpoznanie przychodu z badanej operacji może nastąpić alternatywnie: albo na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 albo art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Zdaniem Spółki, Minister Finansów dokonał wykładni rozszerzającej także przyjmując, iż do sprawy ma zastosowanie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Spółka wskazała, że pojęcie ceny, którym posługuje się ten przepis, jest zarezerwowane dla umów sprzedaży. Zwrócono także uwagę, iż powołany przez Ministra Finansów art. 12 ust.3a u.p.d.o.p. dotyczy jedynie ustalenia daty rozpoznania przychodu podatkowego, a nie faktu jego powstania; w żaden sposób natomiast nie może potwierdzać prawidłowości wykładni dokonanej przez Ministra Finansów.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3471/08, uchylił zaskarżoną interpretację. Sąd wskazał art. 14e Ord. pod. i wyjaśnił, że podstawą zmiany wydanej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest jej nieprawidłowość. Interpretacja z dnia 28 lutego 2008 r. wydana wskutek wniosku Spółki z dnia 3 grudnia 2007 r. była prawidłowa (zgodna z prawem), toteż nie zaistniały podstawy do jej zmiany.

Sąd podkreślił, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji przychodu, a w art. 12 ust. 1 wskazane są jedynie przykłady przysporzeń majątkowych, które zaliczają się do przychodów. Analiza wszystkich podanych przykładów pozwala sformułować wniosek, iż przychodem jest trwałe, realne powiększenie majątku podatnika - czy to poprzez aktywne włączenie do tego majątku określonych wartości, czy też poprzez wyłączenie z tego majątku zobowiązań (pasywów) obciążających dotychczas ten majątek. Przychodem takim są zatem otrzymane pieniądze, rzeczy, prawa, wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań albo wartość zwróconych wierzytelności, które uprzednio zostały uznane za nieściągalne. Sąd stwierdził, że konieczne staje się ustalenie, czy wymieniając udziały/papiery wartościowe na certyfikaty uczestnictwa w funduszu podatnik powiększa w realny i trwały sposób wartość swojego majątku i wyjaśnił, że wymiana udziałów/papierów wartościowych na certyfikaty nie może być sklasyfikowana jako przychód z art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.p. Sąd wskazał także, że nie można uznać takiej wymiany wartości inkorporowanych przez udziały/papiery wartościowe z jednej stronny, na certyfikaty inwestycyjne z drugiej, za odpłatne zbycie rzeczy lub praw majątkowych. Podkreślono, że argumentację Spółki wspiera art. 12 ust. 1 punkt 4a u.p.d.o.p., wskazujący jako przychód otrzymane od funduszu inwestycyjnego dochody. Dochód taki jest przychodem wówczas, gdy statut funduszu przewiduje wypłacanie dochodu bez wykupywania certyfikatów inwestycyjnych. W ocenie Sądu przepis ten wskazuje na zamysł ustawodawcy uzależnienia zaistnienia przychodu od otrzymania przez uczestnika funduszu realnego przysporzenia (dochodu). Sąd podkreślił, że gdy statut funduszu nie przewiduje wypłacania dochodów bez wykupywania certyfikatów należy przyjąć, że ustawodawca wiąże zaistnienie takiego przychodu z chwilą otrzymania przez uczestnika realnego przysporzenia. Chwila ta następuje w dacie wykupienia (umorzenia) certyfikatu.

Minister Finansów wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych tj.

a) art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. w zw. z art. 7 i 128 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. Nr 146 z późn. zm) poprzez przyjęcie przez Sąd, że "nie można uznać takiej wymiany wartości inkorporowanych przez udziały/papiery z jednej strony, na certyfikaty z drugiej za odpłatne zbycie rzeczy lub praw majątkowych", podczas, gdy w ocenie Ministra Finansów takie przeniesienie własności udziałów na rzecz funduszu, którego skutkiem jest wydanie certyfikatu uczestnictwa w funduszu stanowi zbycie udziałów spółki i rodzi po stronie zbywającego udziały obowiązek podatkowy.

b) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p., który w ocenie Sądu stanowi podstawę do rozliczenia kosztów nabycia certyfikatów, podczas, gdy przepis powyższy w ocenie Ministra Finansów stanowi podstawę rozliczenia kosztów dwóch odrębnych zdarzeń podatkowych zbycia udziałów, a także wykupienia lub umorzenia certyfikatów.

c) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 12 ust. 1 pkt 4 a u.p.d.o.p., który nie był przedmiotem interpretacji Ministra Finansów, ponieważ dotyczy realizacji dochodów z funduszu, a nie zbycia papierów wartościowych.

a także:

2. przepisów o postępowaniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj.:

a) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14 e i 14 h, art. 120 i 121 § 1 Ord.pod. poprzez uznanie, że interpretacja przepisów prawa podatkowego dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej była prawidłowa i nie było podstaw prawnych do jej zmiany oraz przyjęcia, że Minister Finansów dokonał rozszerzającej wykładni przepisów art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. podczas, gdy Minister Finansów dokonywał wykładni przepisów na podstawie i w granicach prawa,

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie sprawy niezgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem. Sąd stwierdził, że organ przyjął, iż przychód jest równoznaczny z nabyciem praw majątkowych wynikających z otrzymanych certyfikatów inwestycyjnych funduszu, gdy tymczasem organ w interpretacji stwierdził, że wypłata do funduszu inwestycyjnego w postaci papierów wartościowych stanowi szczególną formę ich zbycia i z tego tytułu powstaje obowiązek podatkowy.

W piśmie procesowym – spóźnionej odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na fakt, że stwierdzenia odwołujące się do rzekomych wadliwości natury procesowej są w istocie pochodną wskazań w przedmiocie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię – art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. w związku z art. 7 i art. 128 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, a także art. 12 ust. 1 pkt 4a oraz 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. Tak właśnie trzeba rozumieć konstatację zawartą na s. 2 skargi kasacyjnej co do błędu polegającego na uznaniu, że pierwotna interpretacja przepisów prawa podatkowego była prawidłowa i nie było podstaw do jej zmiany, jak również naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (przedstawienie sprawy niezgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem). W żadnym z fragmentów uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można doszukać się uchybienia w postaci nierzetelnego (odbiegającego od stanu rzeczywistego) przedstawienia sprawy, a tym bardziej przyjęcia innego stanu faktycznego i prawnego niż opisany we wniosku o wydanie interpretacji.

Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż zmieniając z urzędu w trybie art. 14e § 1 Ord. pod. wydaną wcześniej interpretację indywidualną, Minister Finansów dopuścił się błędu wykładni przepisów prawa materialnego. Oznacza to, że zamieszczone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wyliczonych uprzednio przepisów u.p.d.o.p. (w związku z uregulowaniem ustawy o funduszach inwestycyjnych) okazały się bezpodstawne.

Wypada zgodzić się z poglądem, że stosownie do wypracowanych w orzecznictwie sądowym i w doktrynie ustaleń, przychodem jest tylko takie przysporzenie majątkowe, które ma charakter trwały (definitywne), a przez to – prawnie uchwytny. Zawarte w skardze kasacyjnej wywody zdają się w sposób oczywisty ignorować tę prawdę, bowiem wynika z nich, że przychodem byłoby także otrzymane w ramach pierwszego etapu inwestycji przysporzenie o charakterze potencjalnym, nieskonkretyzowanym (niewymierne). Rzecz bowiem w tym, że ostateczna wartość certyfikatów inwestycyjnych powstaje (doznaje konkretyzacji) – jak trafnie przyjął sąd administracyjny pierwszej instancji – na drugim etapie procesu inwestycji. Spostrzeżenie to prowadzi do wniosku, że wbrew dywagacjom autorki skargi kasacyjnej, w momencie wniesienia udziałów/papierów wartościowych do funduszu inwestycyjnego zamkniętego, inwestor nie uzyskuje automatycznie realnego przysporzenia trwale powiększającego jego aktywa i stanowiącego przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. Przychód taki – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – powstaje dopiero na drugim etapie procesu inwestycji, tj, w razie umorzenia certyfikatów (także w przypadku likwidacji funduszu), zbycia certyfikatów na rzecz osoby trzeciej albo – wyjątkowo – w następstwie wypłaty dochodów funduszu bez umarzania certyfikatów inwestycyjnych. Opowiedzenie się za stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej oznaczałoby w istocie przyznanie pierwszeństwa nie przepisom prawa podatkowego, lecz ustawie o rachunkowości, samo zaś operowanie argumentem w przedmiocie zakazu kompensaty na gruncie tejże ustawy jest o tyle chybione, iż w sytuacji otrzymania przez dany podmiot (w tym wypadku – Spółkę) certyfikatów inwestycyjnych w wyniku wniesienia do funduszu udziałów/papierów wartościowych, nie dokonuje on żadnej kompensaty.

Trzeba również zdawać sobie sprawę z prawnopodatkowych konsekwencji zaaprobowania stanowiska Ministra Finansów, podtrzymanego w skardze kasacyjnej poprzez wysunięcie zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów art. 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 4a oraz art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. Jego akceptacja prowadziłaby w prostej linii do dopuszczenia podwójnego opodatkowania tego samego dochodu. Zasadnie powołano się na tę okoliczność w odpowiedzi na skargę kasacyjną, stwierdzając co następuje: przy rozpoznaniu "przychodu" na pierwszym etapie inwestycji nie jest jasne w jakiej wysokości miałby on być ustalony, przy czym – w przekonaniu Ministra Finansów – jako koszt uzyskania tak pojmowanego "przychodu" traktowano by wydatki na nabycie wnoszonych udziałów/papierów wartościowych; na drugim etapie procesu inwestycji dochodziłoby do ponownego ustalenia dochodu z inwestowania w fundusz, a przychodem byłyby – tym razem – "wartości uzyskiwane ze zbycia/umorzenia certyfikatów inwestycyjnych" (s. 6). Jak słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie byłoby wtedy możliwe ustalenie kosztów uzyskania przychodu – ustalenie go na poziomie wydatków związanych z nabyciem wnoszonych udziałów/papierów wartościowych powodowałoby, iż ta sama kwota (różnica pomiędzy "przychodem" ustalonym na pierwszym etapie procesu inwestowania, a wydatkami na nabycie wnoszonych aktywów) byłaby opodatkowana podwójnie. Trudno wreszcie odmówić racji spostrzeżeniu, iż żaden przepis u.p.d.o.p. nie stwarza umocowania do określenia kosztu uzyskania przychodu w inny sposób, Nie jest nim z pewnością powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. Odwołuje się on bowiem do pojęcia wydatku jako podstawy ustalenia kosztu uzyskania przychodu. W razie opłacenia certyfikatów inwestycyjnych funduszu inwestycyjnego zamkniętego udziałami/papierami wartościowymi nie sposób mówić o poniesieniu wydatku, w tym utożsamiać z nim wyceny tychże udziałów/papierów wartościowych (tak na s. 8 – 9 odpowiedzi na skargę kasacyjną).

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego chybione jest powołanie się w skardze kasacyjnej na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2222/07. Trzeba – czego jak się wydaje nie dostrzega autorka skargi – pamiętać o różnicy pomiędzy zbyciem udziałów/papierów wartościowych za gotówkę i późniejszym nabyciem certyfikatów inwestycyjnych w zamian za uzyskane środki pieniężne, a ponadto – dystynkcji pomiędzy operacją wniesienia udziałów/papierów wartościowych w zamian za wydanie certyfikatów inwestycyjnych. W przypadku pierwszej, obejmującej niejako dwa elementy transakcji dochodzi do definitywnego przysporzenia po stronie inwestora w postaci otrzymanych środków pieniężnych. Druga z transakcji nie powoduje takiego przysporzenia (nie stanowią go certyfikaty inwestycyjne).

W tym stanie rzeczy, wobec oczywistej bezzasadności skargi kasacyjnej, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 tej ustawy.