III OSK 495/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-03-18	
Data wpływu	2021-01-04	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Piotr Broda
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie	
Sygn. powiązane	IV SAB/Po 39/18	
Skarżony organ	Inspektor Sanitarny	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 1764; art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Po 39/18 w sprawie ze skargi J. P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Po 39/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi J. P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w punkcie pierwszym zobowiązał Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. do załatwienia wniosku J. P. z dnia 21 grudnia 2017 r. w zakresie pkt 1, 2, 3 i pkt. 8 oraz do załatwienia wniosku J. P. z dnia 1 lutego 2018 r. w zakresie pkt 1, 2, 3 w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, w punkcie drugim stwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. dopuścił się bezczynności, w punkcie trzecim stwierdził, że bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś w punkcie czwartym oddalił skargę w pozostałym zakresie.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia 21 grudnia 2017 r. J. P. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (dalej: PPIS w P.) o udzielenie informacji zgodnie z zakresem żądania, które określone zostało w 17 punktach. Wśród pytań przedmiotowo m.in.: pyt. 1 Ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych dotyczących szczepień wskazanych we wniosku, prosząc o odpowiedź w zakresie czasowym: 10 lat, z podziałem na lata oraz w zakresie terenowym: powiatowym, wojewódzkim i ogólnopolskim; pyt. 2 Ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych po podaniu szczepionek wskazanych we wniosku, prosząc o odpowiedź w zakresie czasowym: 10 lat, z podziałem na lata oraz w zakresie terenowym: powiatowym, wojewódzkim i ogólnopolskim; pyt. 3 Jaki charakter miały odnotowane NOP, prosząc o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje – w zakresie pytania 1 oraz 2; pyt. 8 Czy w Polsce przeprowadza się badania nowonarodzonych dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko narodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością?

W odpowiedzi pismem z dnia 11 stycznia 2018 r. organ wskazał, że w zakresie pkt. 1-3: dane uwzględniające ostatnie 10 lat (tj. 2006-2016) dotyczące ilości odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych są ogólnodostępne na stronie internetowej Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny (www.pzh.gov.pl) w zakładce "Meldunki epidemiologiczne - EPIMELD" w biuletynie "Szczepienia Ochronne w Polsce" – z uwzględnieniem w poszczególnych latach ilości niepożądanych odczynów poszczepiennych z podziałem ze względu na rodzaj podanego preparatu szczepionkowego oraz charakteru niepożądanych odczynów poszczepiennych – z podziałem na województwa. Informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych w 2017 r. są obecnie w trakcie opracowywania i będą podane do informacji publicznej na stronie internetowej NIZP-PZH. Jednocześnie, odpowiadając na pytanie nr 8 wskazano, że PPIS w P. nie posiada danych dotyczących przeprowadzonych badań nowonarodzonych dzieci.

Pismem z dnia 1 lutego 2018 r. J. P. ponowił swój wniosek o informację publiczną, przy czym w zakresie pyt. 1-3 zapytano: pyt. 1 Ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych dotyczących wskazanych w piśmie szczepień, prosząc o odpowiedź w zakresie czasowym: 10 lat, w zakresie terenowym: powiat p. i miasto P.; pyt. 2 Ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych po podaniu wymienionych w piśmie szczepionek, prosząc o odpowiedź w zakresie czasowym: 10 lat, w zakresie terenowym: powiat p. i miasto P.; pyt. 3 Jaki charakter miały odnotowane Niepożądane Odczyny Poszczepienne, prosząc o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje – w zakresie pytania 1 oraz 2.

W odpowiedzi organ pismem z dnia 16 lutego 2018 r. wskazał, że w "Powiatowym rejestrze zgłoszeń NOP" prowadzonym przez PPIS w P. zarejestrowano odpowiednio: - w 2015 roku - 87 zgłoszeń NOP, z czego 79 łagodnych, 6 poważnych i 2 ciężkie. Po szczepieniach przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (Infanrix DTPa) odnotowano 1 zgłoszenie, po podaniu preparatów uodparniających przeciwko: odrze, śwince, różyczce (MMR vax Pro) - 4 i (Priorix) - 5, przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (Boostrix - 2, Adacel - 0), poliomyelitis - 5, przeciwko tężcowi (Tetana) - 3, przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (Tetraxim) - 0, (Tripacel) - 3, - w 2016 roku - 143 zgłoszenia NOP, w tym 105 łagodnych, 8 ciężkich i 30 poważnych. Po szczepieniach przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (Infanrix DTPa) odnotowano 0 zgłoszeń, po podaniu preparatów uodparniających przeciwko: odrze, śwince, różyczce (MMR vax Pro) - 4 i (Priorix) - 8, przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (Boostrix) - 0, (Adacel) -0, poliomyelitis - 6, przeciwko tężcowi (Tetana) - 6, przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (Tetraxim) - 6, i (Tripace 1) - 1, - w 2017 roku - 189 zgłoszeń NOP, w tym 168 łagodnych, 17 poważnych, 4 ciężkie. Po szczepieniach przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (Manrix DTPa) odnotowano 0 zgłoszeń, po podaniu preparatów uodparniających przeciwko: odrze, śwince, różyczce (MMK vax Pro) - 18 i (Priorix) - 8, przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (Boostrix - 3, Adacel 2), poliomyelitis - 12, przeciwko tężcowi (Tetana) - 3, przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (Tetraxim) - 9, (Tripacel) - 0. Równocześnie PPIS w P. poinformował, że udostępnienie danych w żądanym zakresie dziesięciu lat wymagałoby od organu dodatkowych czynności związanych z zebraniem i przeanalizowaniem danych, w związku z powyższym w tym momencie nie jest możliwe podanie informacji o liczbie zgłoszeń NOP zarejestrowanych w latach 2007-2014. Zwrócono uwagę, iż informacje dotyczące szczepień ochronnych m.in. w zakresie zgłoszonych niepożądanych odczynów poszczepiennych w poszczególnych latach znajdują się na stronie internetowej Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego-Państwowego Zakładu Higieny http://www.pzh.gov.pl/ w zakładce: epimeld (Meldunki Epidemiologiczne) pod hasłem Biuletyn "Szczepienia Ochronne w Polsce".

Pismem sporządzonym dnia 12 kwietnia 2018 r. J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że strona skarżąca nie kwestionuje samego faktu udzielenia odpowiedzi przez organ, ale wskazuje, że nie udzielono jej pełnych odpowiedzi. Przedmiotem skargi, jak wynika z jej treści, objęto bezczynność dotyczącą pytań nr 1-3 (również w brzmieniu doprecyzowanym dnia 1 lutego 2018 r.) oraz pytania nr 8 w kształcie nadanym we wniosku z dnia 21 grudnia 2017 r.

Sąd wskazał, że w okolicznościach badanej sprawy zwrócono się w zakresie pyt. 1-3 o udzielenie informacji przetworzonej. W tej sytuacji należało poinformować o tym stronę skarżącą wskazując, że dana informacja jest w ocenie organu informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W okolicznościach badanej sprawy organ nie poinformował strony skarżącej o dokonanej ocenie zgłoszonego żądania w zakresie pyt. nr 1-3, ani nie dał stronie skarżącej możliwości wykazania w zakreślonym terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej: u.d.i.p.). Jak wynika z akt sprawy w zakresie pytań 1-3 nie podjęto stosownych działań, a strona skarżąca zasadnie podnosi bezczynność organu w tym zakresie.

Odnosząc się do treści adresowanej do strony skarżącej odpowiedzi Sąd zauważył, że nawet udzielając informacji, w zakresie lat 2015, 2016 i 2017 w istocie nie uczyniono zadość żądaniu wniosku, ponieważ nie dokonano rozróżnienia terytorialnego w zakresie występowania NOP – czego żądano we wniosku. Sąd uznał, że świetle art. 10 u.d.i.p., dla udzielenia informacji publicznej niewystarczające jest wyłącznie opublikowanie wnioskowanej informacji na stronie www lub w jakimkolwiek innym niż Biuletyn Informacji Publicznej systemie informatycznym.

Odnosząc się do stanowiska organu w zakresie pytania nr 8, Sąd uznał, że w zgłoszeniu wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego – zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 6 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi – wskazuje się dane o stanie zdrowia i inne informacje niezbędne do sprawowania nadzoru nad występowaniem odczynów poszczepiennych, zgodnie ze współczesną wiedzą medyczną. Powyższe przesądza o publicznym charakterze takich informacji, jak również o tym, że wbrew stanowisku organu powiatowy inspektor sanitarny, w ramach posiadanych kompetencji może być w posiadaniu danych dotyczących narodzin z wrodzoną obniżoną odpornością – o ile informacja taka została wskazana w zgłoszeniu wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego. Mając zatem na uwadze treść pyt. nr 8 należało wezwać wnioskodawcę do doprecyzowania treści pytania, celem ustalenia, czy żądaniem wniosku objęto dane na temat przyjętych standardów, czy też intencją wnioskodawcy jest uzyskanie informacji wynikających z przekazywanych przez lekarzy zgłoszeń na temat wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego. Jeśli natomiast organ wie, że w dokonywanych przez lekarzy zgłoszeniach, brak informacji dotyczących narodzin z wrodzoną obniżoną odpornością, to winien był również wskazać to w sposób jednoznaczny w piśmie, stanowiącym odpowiedź na to pytanie. Informując wnioskodawcę o braku żądanych danych należało też mieć na uwadze, że zwrot "udostępnianie informacji", który obejmuje także informację o nieposiadaniu żądanych danych należy interpretować szeroko. Przyjmuje się, że w takiej sytuacji nie wystarczy samo stwierdzenie nieposiadania, ale koniecznym jest wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. W okolicznościach badanej sprawy wskazano wyłącznie, że organ nie posada żądanych danych (pismo z dnia 11 stycznia 2018 r.). Na etapie odpowiedzi na skargę wskazano natomiast, że są to dane, których posiadanie "nie leży w kompetencji organu".

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności nie załatwiając sprawy w zakresie pytań 1-3 i pytania nr 8 w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznał, iż PPIS w P. rozpoznając wniosek strony skarżącej dopuścił się bezczynności (pkt 2 wyroku) i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał tenże organ do pełnego rozpoznania żądania strony skarżącej w zakresie w jakim doszło do bezczynności organu opisanego w sentencji wyroku (pkt 1 wyroku). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku). Jak wynika z akt sprawy organ odpowiedział na zasadniczą część pytań. Tym samym zachowanie organu nie nosiło cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Z powołanych powyżej przyczyn skarga podlegała oddaleniu w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 4 wyroku).

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w zakresie punktu trzeciego i czwartego i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy przy dokonywaniu w uzasadnieniu skarżonego wyroku oceny, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności dwukrotnego wnioskowania o informację i braku jej udzielenia przez organ

2. art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy z okoliczności sprawy, w szczególności celu złożenia wniosku, braku udzielenia żądanej informacji pomimo dwukrotnego o nią wnioskowania, wynika, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wniesiono o uchylenie wyroku co do punktu trzeciego i czwartego, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zakwestionowano stanowisko Sądu I instancji, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wskazano, że oceniając charakter bezczynności należy mieć na uwadze nie tylko stosunek ilościowy pytań, na które udzielono odpowiedzi do pytań zadanych przez stronę skarżącą, ale również całokształt okoliczności sprawy. Zakres przedmiotowy pytań sformułowanych we wnioskach z 21 grudnia 2017 r. i 1 lutego 2018 r. częściowo się pokrywał. Po skierowaniu pierwszego wniosku organ nie udzielił odpowiedzi, odsyłając do stron internetowych, po drugim wniosku udzielił odpowiedzi jedynie częściowo. Już sam fakt konieczności kierowania dwukrotnie wniosku o udzielenie informacji publicznej o zbliżonym zakresie przedmiotowym w celu uzyskania żądanej informacji świadczy o lekceważącym traktowaniu przez organ obowiązków wynikających z u.d.i.p. Pomimo dwukrotnego żądania informacji nie zostały one stronie skarżącej udzielone. O lekceważącym stosunku organu do ustawowego obowiązku świadczy również wybiórcza i fragmentaryczna odpowiedź udzielona na wniosek z dnia 1 lutego 2018 r. Organ nie podał żadnych racjonalnych argumentów uzasadniających udzielenie informacji tylko za okres 2015, 2016 i 2017, nie zaś za okres wnioskowanych 10 lat. Wnioskowane informacje były dla strony skarżącej niezwykle istotne. Organ przymusza stronę skarżącą do wykonania obowiązkowych szczepień u syna, a jednocześnie nie udziela informacji pozwalających podjąć świadomą decyzję odnośnie szczepień oraz wybrać bezpieczną szczepionkę dającą jak najmniej skutków ubocznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zarzut naruszenia przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a. przez przyjęcie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa jest nieusprawiedliwiony.

Ustawodawca słusznie uznał, że przewlekłość prowadzenia postępowania przez organ winna być stopniowalna (zwykła albo kwalifikowana, czyli rażąca), zależnie od okoliczności konkretnej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pojęcie "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. jako postać kwalifikowana naruszenia prawa powinno być interpretowane ściśle. Muszą tym samym wystąpić szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiej postaci naruszenia prawa. Samo pojęcie "rażące" oznacza, że chodzi tu o działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Tym samym rażące naruszenie prawa musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do "normalnego" naruszenia prawa. Musi być to naruszenie prawa, które wyraźnie odróżnia się wśród innych naruszeń prawa, stanowiąc pewien przypadek wyjątkowy na ich tle. W przypadku bezczynności chodzi o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym takim jak drastyczne przekroczenie ustawowego terminu do załatwienia sprawy, oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki. Każda z tych okoliczności samodzielnie świadczyć może o rażącym naruszeniu prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącej nie nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku.

Skarżący pierwszy wniosek u udzielenie informacji publicznej złożył w dniu 21 grudnia 2017 r. określając zakres wniosku przedmiotowo (odnotowane niepożądane odczyny poszczepienne), temporalnie (10 lat) oraz miejscowo (zakres terenowy: powiatowy, wojewódzki, ogólnopolski). Organ odpowiedzi udzielił w dniu 11 stycznia 2018 r., odsyłając wnioskodawcę do informacji opublikowanych na stronie internetowej www.pzh.gov.pl. Skarżący odpowiedź te uznał za niepełną. Z tej przyczyny pismem z 1 lutego 2018 r. skarżący ponowił swój wniosek, modyfikując go w zakresie terytorialnym. Organ odpowiedział na niego w dniu 16 lutego 2018 r. częściowo (tj. co do danych z trzech ostatnich lat), wskazując że udzielenie informacji za całe 10 lat (tj. okres 2007-2017) wymagałoby od organu dodatkowych czynności związanych z zebraniem i analizą danych, co w tamtym momencie było niemożliwe. Skarga na bezczynność złożona została w dniu 12 kwietnia 2018 r.

Powyższe okoliczności faktyczne wskazują, iż organ podejmował działania nakierowane na udzielenie informacji publicznej. W przypadku pierwszego wniosku nie został dochowany 14-dniowy termin na udzielenie odpowiedzi, ani też udzielona odpowiedź nie mogła być potraktowana jako udzielenie informacji publicznej zgodnie z wymogami u.d.i.p. Odpowiedź została jednakże udzielona i zaspokoiła ona w pewnym zakresie potrzeby wnioskodawcy. Wskazane zostało bowiem źródło, z którego mógł pozyskać samodzielnie istotne dla niego informacje. Domniemywać należy, iż do nich dotarł, gdyż drugi wniosek został ograniczony w zakresie zasięgu terytorialnego, z którego miały być zgromadzone informacje, o które wystąpiła uprzednio. W przypadku drugiego wniosku odpowiedź udzielona została w terminie ustawowym, lecz stanowiła ona jedynie częściowe załatwienie wniosku (co do okresu 3 lat zamiast 10 lat). Mimo stwierdzonych bezczynności sekwencja zdarzeń faktycznych wskazuje na chęć organu udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz na brak ze strony organu złośliwości. Organ podejmując działania nakierowane na załatwienie wniosków nie wykazał lekceważącego stosunku względem swoich ustawowych obowiązków wynikających z u.d.i.p., ani też publicznego prawa podmiotowego jednostki do uzyskania informacji publicznej. Można mu postawić zarzut pewnego niedbalstwa i braku znajomości przepisów u.d.i.p. Pewnym usprawiedliwieniem jest jednak to, iż ustawa ta nie reguluje szczegółowo jego obowiązków expressis verbis, a sposób ich realizacji wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych. Z tych względów Sąd I instancji słusznie stwierdził, iż doszło do bezczynności, lecz nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tej przyczyny zarzut ten okazał się nieuzasadniony.

Zarzut naruszenia przepisów art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy przy dokonywaniu w uzasadnieniu skarżonego wyroku oceny, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności dwukrotnego wnioskowania o informację i braku jej udzielenia przez organ, jest nieuzasadniony.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r., II FSK 1479/09, publik. CBOSA). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.

Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. reguluje powinność sądu administracyjnego orzekania generalnie na podstawie akt sprawy i zamknięcia rozprawy w wyniku uznania wyjaśnienia sprawy do rozstrzygnięcia. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania czy też bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.

Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, iż żaden ze wskazanych powyżej przepisów nie został naruszony, gdyż autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut ich naruszenia w rzeczywistości kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania oraz stanowisko prawne sądu co do wykładni i zastosowania przepisu art. 149 § 1 a p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej podnosi bowiem powyższy zarzut, gdyż jego zdaniem sąd nie uwzględnił wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy przy dokonywaniu w uzasadnieniu skarżonego wyroku oceny, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony, gdyż podniesienie zarzutu naruszenia tych przepisów nie może odnieść skutków w zakresie wzruszenia ustaleń faktycznych Sądu I instancji.

Biorąc pod uwagę powyższe naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842.