Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi L W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2022 r. znak KOA/3894/Ar/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę

1. Zaskarżoną decyzją z 2 czerwca 2022 r. znak: KOA/3894/Ar/21, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach.

2.1. W dniu 26 listopada 2019 r. S.S. oraz E.L. zwróciły się do Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt, organ I instancji) z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących oraz dwunastu zbiorników na nieczystości płynne – szamb szczelnych na działce o nr ewid. [...] z obrębu [...] – [...] [...], gmina [...].

2.2. Wójt decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] – działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293; dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej: k.p.a.), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji.

W szczególności, Wójt ustalił, iż elewacje frontowe planowanych budynków będą zwrócone w stronę boku terenu inwestycji zwróconego w stronę pasa drogowego ul. [...], oznaczonego na załączniku graficznym literami AB, zaś wysokość kalenicy głównej oraz górnej krawędzi elewacji frontowej dla każdego budynku – odpowiednio 8 i 6,3 m jako wartość maksymalna.

2.2.1. Następnie po rozpoznaniu odwołań D.O. oraz Ł.W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: Kolegium, SKO) decyzją

z 14 października 2020 r. znak: KOA/2041/Ar/20 utrzymało w mocy ww. organu

I instancji z [...] maja 2020 r. SKO oświadczyło, że analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie, ze szczególnym uwzględnieniem analizy sposobu zabudowy terenu sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji, przeprowadzonej w trybie przewidzianych przez obowiązujące przepisy nie daje podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie istnieje podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Zdaniem SKO przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest w szczególności sprzeczne

z jakimikolwiek przepisami odrębnymi, wszystkie zaś warunki określone w u.p.z.p. mające zastosowanie w niniejszej sprawie, zostały spełnione. Zdaniem SKO, analiza urbanistyczna oparta została o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy analogiczna analiza sporządzona na potrzeby decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. - w oparciu o przybliżone pomiary dokonane

w terenie. Stąd zapewne wynikają stosunkowo niewielkie różnice między danymi zawartymi w obu analizach. Bez wątpienia, to dane zawarte w ewidencji są bardziej wiarygodne, a co za tym idzie - to one powinny stanowić podstawę do ustalania parametrów planowanej zabudowy. W ten sposób zresztą spełniono postulaty zawarte w odwołaniach od wspomnianej decyzji Wójta oraz w skargach na decyzję Kolegium, utrzymującą ową decyzję w mocy. Zdaniem SKO, odwołującym umknął fakt,

że w analizie sporządzonej na potrzeby decyzji Wójta Gminy [...] nr [...]

z dnia [...] maja 2020 r. budynki nie tylko "urosły" w stosunku do wcześniejszej analizy, ale również "zmalały", jak na przykład budynki na usytuowane na działkach o nr ew. [...] (z 8 m do 6,5 m], [...] (z 5,5 m do 4,5 m), [...] (z 8 m do 7,5 m) oraz [...]

(z 8 m do 7 m i z 5 m do 4 m). Świadczy to – przynajmniej pośrednio –

o rzetelności sporządzonej obecnie analizy.

2.3. Na skutek skargi Ł.W., Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 25 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2768/20, uchylił ww. decyzję SKO z 14 października 2020 r. znak: KOA/2041/Ar/20.

2.3.1. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że organy prawidłowo wyznaczyły jako front działki odcinka AB o szerokości 70 m. Na dzień wydania decyzji prawidłowo organ uznał, że frontem działki jest odcinek oznaczony literami AB. Ewentualne kwestie podziałowe i powstanie nowych frontów działki, pozostaje zaś poza oceną Sądu. Przepisy dotyczące planowania i zagospodarowania przestrzennego nie przewidują wymogu rozmieszczenia wszystkich planowanych budynków w jednym rzędzie, równolegle do części działki oznaczonej literami AB. Można dodać, że w decyzji

o warunkach zabudowy w ogóle nie dokonuje się konkretnej lokalizacji budynku lub budynków na terenie inwestycji – ta czynność jest obligatoryjna dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, tj. w ramach projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Innymi słowy,

w decyzji o warunkach zabudowy można określić warunki zabudowy dla wyodrębnionej liniami rozgraniczającymi części działki (np. w postaci nieprzekraczalnej linii zabudowy, tak jak miało to miejsce w decyzji Wójta na skutek decyzji organu Wód Polskich z 25 lutego 2020 r.), ale bez przesądzania o konkretnym położeniu zabudowy. W realiach niniejszej sprawy wjazd na działkę [...] będzie niewątpliwie odbywał się od strony części działki oznaczonej jako odcinek AB o szerokości 70 m, a zatem zarzut co do wadliwego ustalenia frontu działki jest bezzasadny.

2.3.2. Sąd ten uznał, że organ odwoławczy naruszył m.in. 7, 8, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. w kontekście rzetelności analizy urbanistycznej stanowiącej załącznik do decyzji Wójta. Analiza ta, w powiazaniu z zarzutami zawartymi w skardze oraz dołączonymi do niej dokumentami, nasuwa jednak wątpliwości, których wyjaśnienie przekracza ramy postępowania sądowoadministracyjnego (art. 106 § 3 k.p.a.). Wątpliwości te mogą być natomiast wyjaśnione w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Kolegium przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 136 § 1 k.p.a.). W szczególności, Kolegium może wystąpić do organu I instancji

o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej analizy urbanistycznej lub skierowanie do autora analizy pytań związanych z przedmiotowymi wątpliwościami. Analiza budzi wątpliwość co do prawidłowości ustalenia parametrów dotyczących działki [...] należącej do skarżącego. Przede wszystkim, w poprzednich analizach (z 2017 i 2019) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej określono na 3,5 m, zaś wysokość kalenicy na 6 m. Tymczasem w analizie obie te wartości ustalono na 9 m (poz. 3

w tabeli nr 1). Zarówno ze zdjęcia budynku posadowionego na działce [...] (k. 7), jak

i z ogólnie dostępnych danych (np. Geoportal oraz Google Maps – zob. wydruki dołączone do akt) wynika, że budynek na wspomnianej działce nie ma dachu płaskiego. Dodatkowo, w analizach z 2017 i 2019 r. dopuszczono błąd w pomiarach do 1,5 m, co dodatkowo zwiększa wątpliwości co do rzetelności danych zawartych w analizie

z 2020 r. (różnice znacznie przekraczają bowiem wartość 1,5 m). Kolegium twierdzi

w zaskarżonej decyzji, że analiza "oparta została o dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków, podczas gdy analogiczna analiza sporządzona na potrzeby decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. - w oparciu o przybliżone pomiary dokonane w terenie". Nie jest wiadomo, na jakiej podstawie Kolegium sformułowało ten wniosek. W aktach sprawy brak dokumentów mogących potwierdzić taką konkluzję, w szczególności wysokość budynku zlokalizowanego na działce [...] nie jest wskazana na znajdującej się w aktach kopii mapy zasadniczej. Równocześnie należy odnotować, że w kartotece budynków obligatoryjnie jest ujawniana ilość kondygnacji, a nie wysokość kalenicy albo wysokość elewacji frontowej budynku (zob. § 63 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Reasumując, doszło do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 i 8 rozporządzenia.

2.3.3. Sąd podał, że drugim zagadnieniem, które wymaga wyjaśnienia w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego przez Kolegium jest zasadność pominięcia w analizie budynków zlokalizowanych na działkach nr [...] oraz [...]. Zdaniem autora analizy, takie podejście uzasadniał wyłącznie fakt, że "na dzień prowadzenia analizy nie widniały one w kartotece budynków". Otóż Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, że zabudowa stanowiąca odniesienie do ustalania kontynuacji funkcji i parametrów,

o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., powinna być zgodna z porządkiem prawnym. Rzecz jednak w tym, że sam brak ujawnienia budynku w kartotece budynków nie może być samodzielną podstawą do poczynienia stanowczego ustalenia, że mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Autor analizy nie stawia co prawda wprost tak daleko idącej tezy, ale wykluczenie z analizy urbanistycznej wspominanych budynków

z tego tylko powodu, że nie zostały ujawnione w kartotece budynków, w istocie ma skutek równoważny ze stwierdzeniem samowoli budowlanej. W sytuacji powzięcia wątpliwości, czy istniejąca zabudowa jest zabudową legalną, organ powinien ustalić, czy zabudowa została zrealizowana zgodnie z prawem. Przy czym znaczenie ma przede wszystkim to, czy zabudowę zrealizowano z zachowaniem warunków określonych w prawie budowlanym. Niedochowanie tych warunków pozwala stwierdzić, że istniejąca zabudowa, przynajmniej z punktu widzenia organu ustalającego warunki zabudowy, jest "samowolą budowlaną", a więc obiektem wybudowanym bez pozwolenia budowlanego albo dokonania zgłoszenia, jeżeli takie było wymagane. Reasumując, autor analizy co najmniej przedwcześnie wykluczył z analizy budynki zlokalizowane na działkach nr [...] oraz [...]. Tym samym doszło do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia.

2.3.4. Sąd podał, że przed skierowaniem żądania do Wójta w sprawie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego Kolegium winno wyznaczyć osobom, które wniosły odwołanie, odpowiedni termin na zgłoszenie ewentualnych innych, niż wskazane w niniejszym wyroku, zarzutów do przedmiotowej analizy urbanistycznej. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego Kolegium winno umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego.

2.4. Zaskarżoną decyzją z 2 czerwca 2022 r. znak: KOA/3894/Ar/21, SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r. nr [...].

2.4.1. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w oparciu o kolejną analizę urbanistyczną, Kolegium ustaliło, że

– wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] wynosi 3,5 m, wysokość jego kalenicy zaś 9 m,

– parametry budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę, wynoszą: wskaźnik powierzchni zabudowy: 7,6%, szerokość elewacji frontowej – 18 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – 6 m, wysokość jego kalenicy zaś – 9 m,

– parametry budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 29 marca 2019 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę, wynoszą: wskaźnik powierzchni zabudowy: 16,7%, szerokość elewacji frontowej – 21 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – 6 m, wysokość jego kalenicy zaś – 8 m.

Z tej samej analizy wynika również, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy dla obszaru nią objętego wynosi 11,4%, średnia szerokość elewacji frontowych budynków objętych analizą – 16,1 m, średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych owych budynków – 5,7 m, średnia wysokość ich kalenicy zaś – 7,5 m.

2.4.2. Kolegium podkreśliło, że wyniki kolejnej analizy urbanistycznej, pozyskanej

w rezultacie wykonania wskazań Sądu, dają podstawy do ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji o następujących parametrach: wskaźnik powierzchni zabudowy: 11,3%, szerokość elewacji frontowej – od 12,7 do 18,9 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – 6,3 m, wysokość kalenicy– 8 m. W ocenie SKO, inwestycja ta stanowi kontynuację zagospodarowania istniejącego w obszarze analizowanym. W pozostałym zakresie SKO podtrzymało swoje rozważania zawarte

w uzasadnieniu decyzji z 14 października 2020 r. znak: KOA/2041/Ar/20.

3. Pismem z 11 lipca 2023 r. Ł.W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Kolegium, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skutkujące naruszeniem:

– art. 136 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego zgodnie z wytycznymi organu wyższej Instancji;

– art. 7 w zw. z art. 12 k.p.a. poprzez niewyznaczenie osobom odwołującym się od decyzji Wójta terminu na zgłoszenie ewentualnych, innych zarzutów do przedmiotowej, kolejnej analizy urbanistycznej;

– art. 40 k.p.a. poprzez niedoręczenie odpisu zaskaerżonej pełnomocnikowi skarżącego, który prawidłowo zgłoszony został w toku postępowania.

2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., polegające w szczególności na wydaniu decyzji administracyjnej z pominięciem wszechstronnego rozpoznania całości materiału dowodowego co spowodowało m.in. błędne określenie kierunku elewacji frontowej;

3) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., polegające w szczególności na wydaniu decyzji administracyjnej z pominięciem wszechstronnego rozpoznania całości materiału dowodowego co spowodowało m.in. ustalenie błędnych wysokości budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, co z kolei spowodowało wadliwe wartości zabudowy ustalone w analizie funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu;

4) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia MI poprzez wadliwe, niepełne sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu co w konsekwencji prowadzi do ustalenia błędnych wyników.

4. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.

5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

6. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było ustalenie warunków

i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących oraz dwunastu zbiorników na nieczystości płynne – szamb szczelnych na działce o nr ewid. [...] z obrębu [...] – [...] [...], gmina [...].

6.1. Należało zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania

i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji, niż inwestycje celu publicznego, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

6.2. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy,

o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Należy zauważyć, że ustalenie, czy w konkretnym przypadku spełnione zostały warunki wymienione w cytowanym art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wiąże się z koniecznością przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego podstawowe zasady unormowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588).

6.2. Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd wziął również pod uwagę, że prawomocnym wyrokiem z 25 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2768/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił poprzednią decyzję SKO z 14 października 2020 r. znak: KOA/2041/Ar/20, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Zgodnie zaś

z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie. Ocena prawna może przy tym dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok NSA z 1.06.2022 r., III OSK 5044/21, LEX nr 3363091). W związku z tym, zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej

w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2191/15, 7 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2204/158, 13 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 887/17 i 2 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 2414/21 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

7. W ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo podporządkowało się ocenie prawnej oraz wytycznym sformułowanym przez WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 25 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2768/20.

7.1. Przede wszystkim, pismem z 28 grudnia 2021 r. Kolegium wyznaczyło stronom siedmiodniowy termin na zgłoszenie ewentualnych innych, niż wskazane w ww. orzeczeniu zarzutów do analizy urbanistycznej. Żadna ze stron nie wykazała aktywności w tym zakresie, w związku z tym – wykonując kolejne wskazanie Sądu – pismem z 22 lutego 2022 r. Kolegium zleciło Wójtowi Gminy [...] uzupełnienie analizy urbanistycznej, o wskazanie: 1) wysokości w metrach (z dokładnością do 0,5 m) górnej krawędzi elewacji frontowej budynków posadowionych w sąsiedztwie terenu inwestycji na działkach o nr ew. [...], [...]oraz [...], 2) wysokości w metrach (z dokładnością do 0,5 m) głównej kalenicy budynków posadowionych na tych działkach, 3) czy budynki posadowione na działkach nr [...]i [...] zostały zrealizowane zgodnie z prawem. Pismo to przesłano do wiadomości również stronom, w związku z czym miały one możliwość uzyskania informacji o prowadzonym uzupełniającym postępowaniu dowodowym. W odpowiedzi na to zlecenie – przy piśmie z 11 marca 2022 r. została nadesłana przez organ I instancji uzupełniona analiza urbanistyczna, zawierająca dane oczekiwane przez organ odwoławczy i określone przez Sąd w wyroku z 25 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2768/20. Następnie pismem z 21 marca 2022 r. Kolegium poinformowało strony o zakończeniu postępowania oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

7.2. Wbrew zarzutom skargi, Kolegium umożliwiło stronom zgłoszenie ewentualnych innych, niż wskazane w ww. orzeczeniu zarzutów do analizy urbanistycznej. Pismo

w tym przedmiocie zostało skierowane m.in. do skarżącego Ł.W.. Pismo

to zostało nadane na jego adres (podany w odwołaniu od decyzji Wójta) 29 grudnia 2021 r. i zostało dwukrotnie awizowane: 3 i 11 stycznia 2022 r. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki zostało zwrócone do nadawcy – SKO. Pismo to zostało zatem doręczone skarżącemu w trybie art. 44 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu, Kolegium nie miało podstaw, aby ww. korespondencję, jak również zaskarżoną decyzję doręczać r.pr. A M-M. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym skarżący działał samodzielnie. Z akt sprawy nie wynika, aby r.pr. A. M. składała do akt postępowania administracyjnego pełnomocnictwo udzielone jej przez skarżącego do reprezentowania w tym postępowaniu. Wspomniana radczyni prawna została ustanowiona skutecznie pełnomocnikiem skarżącego, jednak wyłącznie

w postępowaniu sądowym – w postępowaniu administracyjnym, wbrew swoim twierdzeniom, nie zgłosiła własnego udziału. W związku z tym Kolegium działało prawidłowo, doręczając wszelką korespondencję skarżącemu. Na marginesie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została faktycznie doręczona skarżącemu, co potwierdza treść zwrotnego potwierdzenia odbioru zalegająca w aktach sprawy.

7.3. Zarzuty skarżącego dotyczące (formalnie) uzupełniającego postępowania dowodowego odnoszą się z kolei wyłącznie do nieprecyzyjnego – zdaniem profesjonalnego pełnomocnika skarżącego – sprawozdania o przebiegu tego postępowania zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący nie podał, na czym miałyby polegać merytoryczne sprzeczności między wytycznymi zawartymi

w wyroku WSA w Warszawie z 25 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2768/20 a treścią zlecenia Kolegium z 22 lutego 2022 r. lub odpowiedzią Wójta z 11 marca 2022 r. Sąd

w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dopatrzył się jakichkolwiek sprzeczności w tym zakresie.

8. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i wynika z trafnego zastosowania art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organy nie naruszyły również art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a.

7.1. Podnoszone ponownie przez skarżącego zarzuty dotyczące frontu działki są spóźnione, albowiem kwestia ta została już prawomocnie przesądzona w wyroku z 25 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2768/20. Skarżący nie skorzystał z możliwości zaskarżenia tego orzeczenia skargą kasacyjną, wobec czego ocena prawna Sądu zawarta w uzasadnieniu tego wyroku wiąże Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę.

7.1. Na podstawie uzupełnionej analizy urbanistycznej prawidłowo stwierdzono, że planowana inwestycja stanowi kontynuację zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym, na którym zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa oraz budynki gospodarczo-garażowe. W uzupełnionej analizie wyszczególniono cechy charakterystyczne istniejącej zabudowy podlegającej porównaniu: typ zabudowy, powierzchnię zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość kalenicy oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej.

Z uwagi na treść wyroku z 25 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2768/20, szczególną uwagę należy poświęcić zabudowie na działkach nr [...], [...]oraz [...]. Skarżący nie podważył prawidłowości ustalenia, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce (skarżącego) o nr ew. [...] wynosi 3,5 m, wysokość jego kalenicy zaś 9 m. Nie podważył również, że parametry budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] wynoszą: wskaźnik powierzchni zabudowy: 7,6%, szerokość elewacji frontowej – 18 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – 6 m, wysokość jego kalenicy zaś – 9 m ani też tego, że parametry budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...], wynoszą: wskaźnik powierzchni zabudowy: 16,7%, szerokość elewacji frontowej – 21 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – 6 m, wysokość jego kalenicy zaś – 8 m. Zastrzeżenia co do treści ustaleń w zakresie działki nr [...] oraz brak ustaleń w zakresie zabudowy działek [...] i [...] stanowiły przyczynę uchylenia poprzedniej decyzji SKO. Aktualnie Sąd nie stwierdził, aby ustalenia autora analizy urbanistycznej w tym zakresie budziły jakiekolwiek wątpliwości.

7.2. W ocenie Sądu, prawidłowo odstąpiono od ustalenia linii zabudowy. Sąd podziela stanowisko, że zabudowa "na zapleczu" lub "na tyłach" istniejącej zabudowy jest możliwa bez potrzeby ustalania kolejnej linii zabudowy. W istocie jedynym wówczas wyznacznikiem powinno być to, czy ta nowa zabudowa jest możliwa do skorelowania

z zabudową na obszarze analizowanym w zakresie ładu przestrzennego, z tym iż ocena w tym zakresie nie może być nadmiernie sformalizowana i arbitralna oraz prowadzić do zniweczenia zamierzenia objętego wnioskiem inwestora (por. wyroki NSA z 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 174/10 oraz z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 496/10). W zaskarżonej decyzji prawidłowo uwzględniono natomiast konieczność zachowania odległości zabudowy od linii brzegowej rzeki Mienia, zgodnie z przepisami rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z 13 lutego 2007 r. w sprawie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.

7.3. W ocenie Sądu, prawidłowo zostały ustalone parametry inwestycji w postaci: wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowych, wysokości górnej krawędzi elewacji i geometrii dachów. Rozwiązania zastosowane przez Kolegium nie naruszają przepisów rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). Wyznaczone parametry nawiązują do średnich wartości z obszaru analizowanego i mieszczą się w przedziale między wartościami maksymalnymi i minimalnymi charakteryzującymi zabudowę sąsiednią.

8. Zarzuty skargi okazały się zatem niezasadne. Sąd nie stwierdził również aby przy wydaniu zaskarżonego aktu doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności. Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji.