1. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 800/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżone przez "S." sp. z o.o. z siedzibą w S. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2010-2016 oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz strony skarżącej kwotę 5.180 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zasądzając na rzecz strony skarżącej koszty Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 200 oraz art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej "p.p.s.a.") Wynagrodzenie reprezentującego stronę adwokata Sąd ustalił na podstawie art. 206 p.p.s.a., przyznając je w połowie przysługującej wysokości tj. po 240 zł za każdą sprawę. Sąd pierwszej instancji argumentował, że zgodnie ze wskazanym przepisem sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Dalej Sąd wskazał, że przepis art. 206 p.p.s.a. w przywołanym brzmieniu obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r., został zmieniony przez art. 1 pkt 60 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). W nowym stanie prawnym uznanie, że zaistniał uzasadniony przypadek pozwalający na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części nie jest uzależnione od konieczności częściowego uwzględnienia skargi. Ustalenie czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek zależy od swobodnej oceny sądu. Stosując art. 206 p.p.s.a. sąd działa w sposób uznaniowy. Ocena ta musi jednak uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji, zasądzając zwrot kosztów postępowania w części, doszedł do przekonania, że w sprawie zachodził "uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 206 p.p.s.a. Sąd miał na uwadze charakter sprawy oraz wkład pracy pełnomocnika skarżącej spółki, którego aktywność sprowadzała się do udziału w rozprawie. Sąd wziął także pod uwagę, że przedmiotem rozpoznania było siedem w zasadzie jednorodnych spraw w których występowało to samo zagadnienie podlegające ocenie Sądu.
2. Adwokat E. S. wniosła zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawartych w wymienionym wyżej wyroku domagając się jego zmiany ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
- art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i niezasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz skarżącej kosztów sadowych w postaci opłat skarbowych od udzielonych pełnomocnictw,
- § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji zasądzenie zwrotu wynagrodzenia adwokata w kwotach po 240 zł zamiast w kwotach wynikających z ww. przepisów rozporządzenia.
3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie stwierdził, że jest ono niezasadne. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie zaś do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wyjątek od powyższego wskazany jest w art. 206 p.p.s.a., który wyraża zasadę miarkowania (stosunkowego rozdzielania) kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z jego treścią, Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Z powyższego wynika, że stosowanie art. 206 p.p.s.a. ustawodawca pozostawił do uznania sądu i uzależnił od wykazania zaistnienia uzasadnionego przypadku. Zastosowanie przez sąd tego przepisu nie może być zatem postrzegane jako naruszenie art. 205 § 2 p.p.s.a., o ile sąd wskaże i uzasadni, że w konkretnej sprawie można mówić o "uzasadnionym przypadku" w rozumieniu art. 206 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, orzekając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że zasadnym było miarkowanie wysokości kosztów zastępstwa procesowego, z uwagi na wystąpienie przesłanki "uzasadnionego przypadku". Zgodzić należało się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że charakter i stopień zawiłości przedmiotowej sprawy oraz związany z tym bezpośrednio nakład pracy pełnomocnika, nie uzasadniają uwzględnienia żądania strony co do przyznania na jej rzecz całości wnioskowanej kwoty za zastępstwo procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał i uzasadnił, z jakiego powodu ograniczył w określonym zakresie zwrot poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania sądowego oraz przedstawił sposób wyliczenia zasądzonej kwoty. Szczególnego podkreślenia wymaga, że aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie sprowadzała się do udziału w rozprawie. Miarkowanie wysokości kosztów zastępstwa procesowego dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznać należy w tym zakresie za prawidłowe, mieszczące się w graniach uznania, którymi cieszą się w tej materii sądy administracyjne.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia i wzruszenia zaskarżonego postanowienia, wobec czego na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
