W skardze kasacyjnej z 21 czerwca 2019 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 84/19, R.R. i E.R. (dalej skarżący), reprezentowani przez adw. T.B., wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, że w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym wymiana słupa (na działce skarżących) będzie mieć charakter nieodwracalny, nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Fakt ten, z uwagi na treść art. 61 § 3 ppsa, wyczerpuje przesłankę trudnych do odwrócenia skutków ("niekoniecznie nieodwracalnych"), co ma uzasadniać zastosowanie ochrony tymczasowej (k. 80-88 akt sądowych; s. 2, 8-9 skargi kasacyjnej).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej ppsa), wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 Sędziów NSA z 16.4.2007 r. I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77 przyjął, że na podstawie powołanego przepisu dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu także w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę. Pogląd ów w pełni akceptuje doktryna i orzecznictwo (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis 2012, s. 231, uw. 18; przykładowo postanowienie NSA z: 13.11.2013 r. I OSK 2546/13; 13.11.2013 r. II OSK 2158/12; 13.11.2013 r. II OSK 2159/12; 7.11.2013 r. II OSK 2656/13; 7.11.2013 r. II OSK 2672/13, cbosa).
Z konstrukcji art. 61 § 3 ppsa wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Winien on zatem w sposób wnikliwy uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przedstawiając spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, tak by przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji (postanowienia) lub czynności jest prawidłowo uzasadniony wniosek i zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uczynili zadość należytemu wykazaniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, zwłaszcza sporządzony i wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika, nie może poprzestawać jedynie na arbitralnych twierdzeniach, lecz winien zawierać również ich uzasadnienie.
Zgodnie z pkt 5 zaskarżonej decyzji "A" S.A. (dalej inwestor) została obowiązana do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu czynności związanych z remontem linii energetycznej 110kV, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania. We wniosku zawartym w skardze kasacyjnej nie zostało też wykazane, że niemożliwe będzie przywrócenie stanu pierwotnego w przypadku uwzględnienia skargi (w szczególności dlaczego nie będzie możliwa wymiana nowego słupa na stary i zawieszenia linii na dotychczasowej wysokości, jak podnoszą skarżący - s. 8 skargi kasacyjnej). Aktualność zachowują również wywody Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z 3 października 2019 r. I OZ 891/19.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa, postanowił jak w sentencji.
