I OSK 1509/16 - Wyrok

Data orzeczenia	2016-12-06	
Data wpływu	2016-06-16	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Elżbieta Kremer /przewodniczący/
Jolanta Rudnicka
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę	
Hasła tematyczne	Nieruchomości	
Sygn. powiązane	II SA/Bd 1317/5	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2015 nr 0 poz 782; art. 124 b ust. 1; Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1317/15 w sprawie ze skargi E. S.A. w G. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od S. C. na rzecz E. S.A. w G. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015r. (sygn. akt II SA/Bd 1317/15), uchylił decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...].

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. o numerze [...], Starosta T., na podstawie art. 124 b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014r. poz. 518, dalej u.g.n.), oraz art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013. 267), po rozpatrzeniu wniosku Spółki E. S.A z dnia [...] marca 2015r., w sprawie udostępnienia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 18,7805 ha, położonej w miejscowości B., gmina C., zapisanej w księdze wieczystej [...], odmówił zobowiązania S.C., będącego właścicielem ww. nieruchomości, do udostępnienia jej w celu wykonania remontu napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 15 kV relacji GPZ C. - GPZ P. polegającego na demontażu sześciu słupów [...] i [...] oraz linek [...], posadowieniu w miejscu istniejących słupów nowych słupów betonowych typu [...] i podwieszeniu linek izolowanych typu [...] 1 x 70 mm2.

Jak wskazał Starosta E. SA jest właścicielem przedmiotowej linii, a czynności wskazane we wniosku z dnia [...] marca 2015r. nie mieszczą się w definicji remontu zawartej w przepisie art. 3 pkt 8 prawa budowlanego, lecz stanowią przebudowę, o której mowa w art. 3 pkt 7a prawa budowlanego, gdyż wykonanie tych robót budowlanych spowoduje zmianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Starosta zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego parametrem charakterystycznym obiektu liniowego (tu: napowietrzna linia energetyczna 15 kV) jest jej długość i ta w przedmiotowej sprawie nie ulega zmianie. Natomiast zmianie ulegnie kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość oraz parametry techniczne i fizyczne samych przewodów, co uniemożliwia zakwalifikowanie robót jako remontu czy konserwacji.

We wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu E. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając decyzji błędne uznanie pisma Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego z dnia [...] maja 2015 r. za dokument urzędowy, mogący stanowić podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie oraz nieprawidłowe przyjęcie, że planowane prace na linii elektroenergetycznej nie stanowią remontu, lecz przebudowę lub budowę nowego obiektu budowlanego. Jeżeli Starosta uznał, że w sprawie konieczne jest zasięgnięcie wiadomości specjalnych, to powinien uzyskać opinię biegłego w tym zakresie (zgodnie z przepisem art. 84 § 1 k.p.a.). Strona podniosła, że art. 124b ust. 1 u.g.n wskazuje na zobowiązanie celem wykonania czynności względem urządzeń, a nie wobec elementów linii, dlatego też niewłaściwym jest nazywanie obiektem budowlanym pojedynczego słupa zamiast całego odcinka linii, przebiegającego przez nieruchomość. Urządzeniem we wskazanym przypadku jest bowiem cały odcinek napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 15 kV przebiegający przez nieruchomość, a nie pojedyncze jego elementy, takie jak słupy czy przewody. Starosta oparł swoją decyzje jedynie na opinii Wydziału Architektury i Budownictwa, nie argumentując w żaden sposób swojego stanowiska. Z opinii tej nie wynika jednoznacznie, że linia oraz jej parametry po wykonaniu prac w jakikolwiek sposób ulegną zmianie, ani też dlaczego wymiana przewodów linii może być uznana za remont, natomiast wymiana słupów zawsze miałaby stanowić przebudowę. Zdaniem Spółki, wskutek przeprowadzonych prac, parametry linii nie ulegną zmianie – będzie ona pracować z takim samym napięciem oraz mieć ten sam przebieg co obecnie.

Decyzją z dnia [...] września 2015r. Nr [...] Wojewoda Kujawsko – Pomorski, na podstawie art. 9a, art. 124b u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewoda, wskazując na treść art. 124b u.g.n., zwrócił uwagę, że wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o ten przepis może nastąpić jedynie w sytuacji spełnienia określonych w nim przesłanek, w tym ograniczenia planowanego przedsięwzięcia do podjęcia "czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii". Ocena, czy dane przedsięwzięcie zakwalifikowane może zostać jako remont, uzależniona jest od zakresu planowanych prac. Remont nie może polegać na całkowitej lub częściowej rozbiórce obiektu, a następnie jego wznoszeniu od nowa. Istota remontu polega na odtworzeniu stanu pierwotnego, czyli odtworzeniu czegoś, co kiedyś było, ale nie ma tego w chwili rozpoczęcia remontu. Natomiast roboty polegające na wymianie jednych elementów na inne, nowe, bez konieczności odtwarzania stanu pierwotnego będą stanowiły bieżącą konserwację.

Wojewoda podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nie mają przesądzającego znaczenia okoliczności przywoływane przez wnioskodawcę, że prace remontowe mają na celu zapewnienie dalszego bezpiecznego i niezakłóconego funkcjonowania linii. Istotne jest bowiem, czy na skutek planowanych prac dojdzie do odtworzenia stanu pierwotnego, a zatem do stanu, jaki istniał przed wykonaniem prac.

Organ odwoławczy nie podzielił zawartego w odwołaniu stanowiska o nieuzasadnionym uwzględnieniu opinii Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w T. z dnia [...] maja 2015 r., w której zakres koniecznych do przeprowadzenia prac został zakwalifikowany jako przebudowa.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, spółka E. S.A. zarzuciła decyzji drugiej instancji naruszenie przepisów: art. 7, art. 76, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 124b ust. 1 u.g.n., a także przepisu art. 3 pkt 6, 7a i 8 ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem skarżącej, Starosta T. błędnie oparł swoje rozstrzygnięcie na opinii Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w T., zaskarżoną decyzją natomiast Wojewoda błędnie potraktował powyższą opinię jako dowód zastępujący opinię specjalistyczną, na którym oparto rozstrzygnięcie.

Organy obu instancji nie wyjaśniły, zdaniem skarżącej, w dostateczny sposób dlaczego planowane prace nie mieszczą się w kategorii remontu. Starosta T.w powyższym zakresie ograniczył się do przytoczenia stanowiska wyrażonego w opinii z dnia [...] maja 2015 r., zaś Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji podtrzymał stanowisko Starosty oraz przytoczył legalną definicję remontu, wskazując na brak zmiany charakterystycznego elementu obiektu, jakim jest długość linii, lecz na zmianę w odniesieniu do słupa i przewodów.

Skarżąca zarzuciła Wojewodzie, iż ten wydając decyzję oparł się na powyższej opinii oraz na dowodzie w postaci projektu, nie uściślił o jaki projekt chodzi, w związku z czym, nie można zidentyfikować przyczyn, dla których uznał, że planowane prace nie mogą być uznane za remont, jak również nie ocenił zawartego w odwołaniu argumentu, iż parametry linii nie ulegną zmianie, zatem będzie to ta sama linia energetyczna. Zaskarżona decyzja nietrafnie określała, że zakres prac wskazany we wniosku wykracza poza konserwację, remont, bądź usuwanie awarii.

Wojewoda błędnie wskazał, zdaniem skarżącej, że przedmiotem planowanych prac jest słup energetyczny lub przewody, a nie linia energetyczna. Artykuł 124b ust. 1 u.g.n. zezwala na zobowiązanie do udostępnienia nieruchomości celem wykonania prac dotyczących określonych tam urządzeń przesyłowych. Oznacza to, że przedmiotem prac jest odcinek urządzenia liniowego, przebiegający przez daną nieruchomość, a nie poszczególny jego element w postaci słupa. Remont linii energetycznej, jak wskazała skarżąca, polega na wymianie jej elementów i nie jest możliwe dokonanie prac remontowych bez uprzedniego usunięcia starych elementów linii jakimi są słupy o wyeksploatowanej konstrukcji. Remont może polegać na wymianie niektórych elementów obiektu budowlanego, jakim jest linia elektroenergetyczna. Dopuszczalna jest zatem wymiana starych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi w ramach dokonywanego remontu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że zawarte w niej zarzuty nie uzasadniają zmiany stanowiska zajętego w zakwestionowanej decyzji.

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję wraz z decyzją ją poprzedzającą, stwierdzając, że wydane zostały one z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w świetle którego roboty budowlane polegające na wymianie słupów drewnianych stanowiących część obiektu budowlanego, jakim jest linia elektroenergetyczna na wykonane z innego materiału w sytuacji, gdy nie następuje zmiana przebiegu trasy owej linii mogą być zakwalifikowane jako remont, jak również, że roboty tego rodzaju, o ile zostały wykonane w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z roku 1974 nie wymagały pozwolenia budowlanego (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2005r., sygn. OSK 1427/04 oraz 24 czerwca 2004r. SA/Rz 535/02). Sąd przywołał także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2006r. (sygn. akt II OSK 801/05), który to nie podzielił zdania, że prace polegające na zastąpieniu lamp stalowych nowymi lampami o konstrukcji betonowej należy zakwalifikować jako budowę, a zajął stanowisko, że prace takie mieszczą się w kategorii remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu, użycie nowych materiałów nie pozostaje w sprzeczności z definicją remontu zawartą w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, w której to wprost dopuszczono zastosowanie innych materiałów, niż wykorzystane w stanie pierwotnym. Starosta jak i Wojewoda zaniechali dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a wyciągnięte przez ww. organy wnioski przedstawione w decyzjach budzą wątpliwości. Działania planowane przez inwestora sieci, polegające na wymianie zużytych jej elementów, linek i słupów, mogą co do zasady stanowić remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Inwestor wyraźnie określił, że czynności miały zostać przeprowadzone na istniejącej linii elektroenergetycznej, bez zmiany trasy i napięcia znamionowego linii, co umożliwi jej dalszą eksploatację, gdyż przy dotychczasowym stanie technicznym istnieje ryzyko awarii. W ocenie sądu zaistniała zatem obiektywna przesłanka potwierdzająca konieczność przeprowadzenia remontu. Sąd zauważył, że wymiana słupów i lin na części linii czy trakcji elektrycznej będzie spełniała definicję remontu o ile nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych takich jak zmiana napięcia, długości linii napowietrznej, zmiana jej przebiegu, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego. Organy, chcąc zakwestionować zakres planowanych prac jako remont, musiałyby wykazać, że wspomniane wyżej parametry ulegną zmianie. Opinia Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w T. nie wyjaśnia kwestii, jaką jest zmiana owych parametrów technicznych po wymianie elementów linii na nowe.

Sąd powołując się na art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. uznał, że organy w oparciu o ustalony stan faktyczny naruszyły art.107 § 3 k.p.a.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania S. C. Zaskarżył on wyrok w całości, wnosząc na podstawie art. 188 p.p.s.a., o uchylenie wyroku, rozpoznanie oraz oddalenie skargi E. S.A., ewentualnie zaś na podstawie art. 185 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej, powołując podstawy z art. 173 w zw. z art. 33 § 1 oraz art. 174 ust. 1 i 2, 175 § 1,176 i 177 § 1 p.p.s.a., zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego w postaci art. 124b ust. 1 u.g.n. w zw z art. 3 ust. 6, 7a i 8 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieprawidłową wykładnię i zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym wskutek błędnego przyjęcia, że wymiana słupów i lin na części linii czy sieci trakcji elektrycznej będzie spełniała definicję remontu przy braku zmiany jej parametrów technicznych; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie bądź niewłaściwą ocenę dowodów znajdujących się w aktach sprawy, w tym niezasadne uznanie, że brak jest w aktach sprawy danych uzasadniających przyjęcie zmiany parametrów technicznych przedmiotowego obiektu; oraz niezasadne uznanie, że projektowane roboty budowlane mogą stanowić remont z uwagi na spełnienie definicji z art. 3 ust. 8 Prawa budowlanego przez wymianę poszczególnych części obiektu liniowego.

W uzasadnieniu skargi, uczestnik podnosi, iż Sąd I instancji pominął kwestię demontażu i odbudowy istotnej części obiektu liniowego w stopniu kwalifikującym, zdaniem uczestnika, projektowane roboty budowlane jako przebudowę, a nawet odbudowę tego obiektu. Sąd miał, według zarzutów, w niedostatecznym stopniu rozważyć, czy wynikające z przywoływanych w uzasadnieniu wyroku orzeczeń sądów administracyjnych założenia przystają do przedmiotowego stanu faktycznego. W ocenie uczestnika należało natomiast zważyć, że projektowany zakres prac zmierza do całkowitej wymiany wszystkich elementów obiektu liniowego w zakresie opisanym we wniosku, co wychodzić ma poza zakres pojęcia remontu.

Uczestnik powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych czyniące rozróżnienie między remontem a odbudową, w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II OSK 281/11). Uczestnik wskazał także, że wnioskodawca wystąpił w trybie art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do Wójta Gminy C. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja w tym przedmiocie zapadła dnia [...] stycznia 2016 roku (a więc po wydaniu skarżonego orzeczenia) i stanowić ma dowód, że inwestycja polegać ma na "demontażu i odbudowie linii napowietrznej SN15kV - linek i słupów", co świadczy o oportunistycznym dostosowywaniu opisu stanu faktycznego przez Skarżącego do konkretnych postępowań.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka E. S.A. w G., wniosła o jej oddalenie oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu odpowiedzi podzielono stanowisko i argumentację Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113).

Całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Sąd rozpatruje więc sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu udokumentowanego w aktach sprawy. Tymczasem podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracyjne w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie można więc zaskarżonemu wyrokowi zarzucić naruszenia art.133 § 1 p.p.s.a. Wręcz przeciwnie, to właśnie działając na podstawie art.133 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał prawidłowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i zasadnie stwierdził, że istniejące w nim braki dotyczące nie ustalenia parametrów technicznych urządzeń, które mają zastąpić zużyte elementy istniejącej linii, mają istotny wpływ na wynik sprawy.

Również nieuzasadniony jest zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 124b ust. 1 u.g.n. w zw z art. 3 ust. 6, 7a i 8 ustawy Prawo budowlane. Otóż zgodnie z brzmieniem 124b ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Jak podkreślił to Sąd I instancji ustalenia wymaga zatem kwestia, czy zakres prac zaproponowany przez inwestora można zaliczyć do remontu stanowiącego jedną z przesłanek umożliwiających udostępnienie nieruchomości, czy też zakres tych prac będzie stanowił przebudowę istniejącej linii napowietrznej, co będzie z kolej wiązało się z negatywnym rozpoznaniem wniosku inwestora.

Pojęcie remontu zdefiniowane zostało w art.3 pkt 8 Prawa budowlanego, gdzie wskazano, że należy przez nie rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Podkreślić przy tym należy, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem liniowym – linią napowietrzną elektroenergetyczną o napięciu 15 kV relacji GPZ C. – GPZ P. Determinuje to pewną specyfikę rozumienia remontu w stosunku do takich obiektów. Znalazła ona swoje odzwierciedlenie także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie przyjmuje się, że roboty budowlane polegające na wymianie słupów drewnianych stanowiących część obiektu budowlanego, jakim jest linia elektroenergetyczna jako całość, na wykonane z innego materiału w sytuacji, gdy nie następuje zmiana przebiegu trasy owej linii mogą być zakwalifikowane jako remont. W konsekwencji zasadnie Sąd I instancji przyjął, że sama wymiana słupów i lin na części linii czy trakcji elektrycznej będzie spełniała definicję remontu o ile nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych takich jak zmiana napięcia, długości linii napowietrznej, zmiana jej przebiegu, zmiana wysokości, miejsca lub sposobu posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego. Jakakolwiek zmiana tych parametrów oznaczać będzie, że nie jest to remont, lecz np. przebudowa w rozumieniu art.3 pkt 7a prawa budowlanego. Zatem wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej sam fakt, że linki typu [...] nowej instalacji będą posiadały inne średnice, a słupy zostaną wykonane w innej konstrukcji i technologii nie dowodzi eo ipso jeszcze odmiennych parametrów danego odcinka, jak również całego obiektu budowlanego. Podkreślić należy, że dopuszczalność kwalifikacji planowanych robót budowlanych jako remontu wynika z faktu, że nie dotyczą one całego obiektu budowlanego (demontażu całej linii przesyłowej), lecz tylko określonego jego fragmentu, odcinka obejmującego 6 słupów. Inaczej będą traktowane roboty budowlane polegające na całkowitym zdemontowaniu, rozebraniu obiektu budowlanego (w tym przypadku całej linii przesyłowej) i zastąpienie go całkowicie nową substancją. Wówczas należy je traktować jako przebudowę lub odbudowę obiektu budowlanego (tak samo jak określa to orzecznictwo sądowe w przypadku innych obiektów budowlanych np. budynków). Tym samym podzielić należy wyrażony przez Sąd I instancji, że każda sprawa rozpoznawana przez organ jest indywidualna i wymaga szczegółowego ustalenia stanu faktycznego i odniesienia się do niego. Dlatego też dla prawidłowej oceny niniejszej sprawy nie ma znaczenia fakt, iż wnioskodawca wystąpił nadto o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce skarżącego kasacyjnie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art.204 pkt 2 p.p.s.a.