Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 marca 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SPP/Wa 166/25 o odrzuceniu zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 166/25 utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 166/25 o odmowie przyznania D. K. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi K. P. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 2025 r. nr 233/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1) sprostować komparycję zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 166/25, w ten sposób, że w miejsce "ze skargi D. K. i D. K." wpisać "ze skargi K. P. i D. K."; 2) oddalić zażalenie D. K.; 3) odrzucić zażalenie D. K..

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SPP/Wa 166/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił zażalenie D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 166/25 utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 166/25 o odmowie przyznania D. K. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata – jako niedopuszczalne.

Sąd I instancji wskazał, że w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zdecydowano o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Tym samym, zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego otrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, Sąd ocenił jako niedopuszczalne.

Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli D. K. i D. K..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. W świetle art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w art. 194 § 1 p.p.s.a., ani w żadnym innym przepisie tej ustawy, nie przewidziano możliwości wniesienia środków odwoławczych od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Argumentacja zażalenia nie podważyła ani wskazanych okoliczności, ani prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej, dlatego też rozstrzygnięcie Sądu I instancji o odrzuceniu zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania D. K. prawa pomocy należy uznać za odpowiadające prawu.

Natomiast należy zauważyć, że zażalenie D. K. jest niedopuszczalne z uwagi na to, że stroną postępowania o przyznanie prawa pomocy jest wyłącznie wnioskodawca i ani strona przeciwna, ani inni uczestnicy postępowania oraz inne podmioty – nie biorą w nim udziału, gdyż postępowanie to nie dotyczy ich interesu prawnego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. D. K. nie był adresatem postanowienia z dnia 7 stycznia 2026 r., była nią wyłącznie D. K.. Wymienione wyżej postanowienie zapadło w postępowaniu wpadkowym wywołanym wnioskiem D. K. o przyznanie jej prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 2 postanowienia orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.; oraz w pkt 3 postanowienia orzekł w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

W pkt 1 postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny sprostował z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. błąd zawarty w komparycji zaskarżonego postanowienia, ponieważ z akt sprawy wynika, że skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 2025 r., nr 233/2025, w przedmiocie nakazu rozbiórki wniosły K. P. i D. K..