I FZ 354/23 - Postanowienie

Data orzeczenia	2024-01-30	
Data wpływu	2023-11-17	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Danuta Oleś /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6110 Podatek od towarów i usług	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Sygn. powiązane	I SA/Wr 73/23	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 259; art. 46 § 1 pkt 4, art. 49 § 1, art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 73/23 odrzucające skargę w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2022 r. nr 0201-IOV-13.4103.41.2022 w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień i październik 2015 r., luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2016 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec, październik oraz grudzień 2017 r. postanawia oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z 31 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 73/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę S. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 1 grudnia 2022 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień i październik 2015 r., luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2016 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec, październik oraz grudzień 2017 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 31 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie bądź nadesłanie podpisanego odpisu skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w trybie art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, ze zm. dalej: "p.p.s.a.") na dzień 24 lutego 2023 r. Z akt sprawy wynika, że powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że z adnotacji zawartych na niepodjętej, zwróconej Sądowi przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło 10 lutego 2023 r., drugie zaś - 20 lutego 2023 r. Nieodebranie przez pełnomocnika skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 24 lutego 2023 r. Zatem termin na wykonanie wezwania sądu w przedmiocie usunięcia braku formalnego skargi upływał z końcem 3 marca 2023 r. i upłynął bezskutecznie – brak formalny skargi nie został usunięty. W tym stanie rzeczy, Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie: art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 73 § 1, § 2, § 3, § 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, iż pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braku formalnego w postaci podpisu pod skargą z 4 stycznia 2023 r. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 1 grudnia 2022 r. w terminie 7 dni z uwagi na fakt iż w dniu 24 lutego 2023 r. nastąpiła fikcja doręczenia spowodowana nie podjęciem przez pełnomocnika przesyłki, kiedy prawidłowa wykładnia ww. przepisu powinna doprowadzić do ustalenia, że pełnomocnik skarżącego nie otrzymał zawiadomienia (awizo) o pozostawionej przesyłce w dniu 10 lutego 2023 r. jak również nie otrzymał zawiadomienia powtórnego w dniu 20 lutego 2023 r. przez co niepodjęcie ww. przysyłki nie nastąpiło z winy pełnomocnika skarżącego a tym samym nie nastąpiła fikcja doręczenia, a tym samym nie rozpoczął się bieg terminu do uzupełnienia braku formalnego w postaci złożenia podpisu pod skargą z dnia 4 stycznia 2023 r. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 1 grudnia 2022 r.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 31 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 73/23, o odrzuceniu skargi na decyzję organu podatkowego. Powodem odrzucenia było nieuzupełnienie w terminie wskazanych braków skargi tj. - podpisanie skargi bądź nadesłanie jej podpisanego odpisu.

Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie – przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o czym stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi.

Mając na uwadze tak zakreślone ramy prawne i faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny Sądu drugiej instancji jest jedynie zasadność odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Wobec powyższego należało uznać, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych, poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza.

Należy za Sądem pierwszej instancji przypomnieć, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wraz z pouczeniem o skutkach nieuzupełnienia powyższych braków, został przesłany na wskazany w skardze adres do doręczeń. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki (10 lutego 2023 r. i 20 lutego 2023 r.), nie została ona odebrana przez adresata. Powyższe wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty oraz informacji zwrotnej dotyczącej potwierdzenia odbioru przesyłki. Przesyłkę należało zatem uznać za skutecznie doręczoną z dniem 24 lutego 2023 r., stosownie do treści art. 73 p.p.s.a. Wezwanie Sądu pozostało bez odpowiedzi. Skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzuty podnoszone w zażaleniu nie mogły być rozpoznane w tym postępowaniu. Jak już wyżej wskazano niniejsze postępowanie zażaleniowe dotyczy postanowienia o odrzuceniu skargi i prawidłowości działania WSA tylko i wyłącznie w tej kwestii. Argumentacja zawarta w zażaleniu odnosząca się do nieprawidłowości w doręczeniu zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków skargi (brak pozostawienia awizo) i że pełnomocnikowi nie wydano przesyłki zawierającej to zarządzenie w placówce pocztowej, może być przedmiotem wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, czego nie dotyczy niniejsze postępowanie.

Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.