Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) zł na rzecz skarżącego R. M., tytułem zwrotu kosztów postępowania.

R. M., reprezentowany przez r. pr. S. B. w dniu 13 kwietnia 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ nie rozpoznał zażalenia M. M. i R. M. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania przedmiotowego zażalenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o umorzenie postępowania podając, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. rozpoznał zażalenie M. M. i R. M. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] grudnia 2009 r.

Wraz z odpowiedzią na skargę przekazał m. in. postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] utrzymujące w mocy ww. postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że zażalenie M. M. i R. M. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. wpłynęło do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w dniu 23 grudnia 2010 r. Stosownie do art. 35 § 3 Kpa, organ winien załatwić sprawę w ciągu miesiąca od wskazanej wyżej daty (ewentualnie nie później niż w ciągu 2 miesięcy).

Jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę oraz

ze znajdujących się w aktach dokumentów, organ po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność (w dniu 13 kwietnia 2010 r.), wydał w dniu [...] czerwca

2010 r. postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, w związku z czym ustała jego bezczynność. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 czerwca 2010 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie – przed przekazaniem tej skargi do Sądu – wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi bowiem, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Z kolei z przepisu art. 149 powołanej ustawy wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania.

W takim wypadku tj., gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej wyżej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, niepublikowana).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania.

O zwrocie kosztów postanowiono na mocy art. 201 § 1, art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)