![]() |
Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych
|
| drukuj zapisz |
6210 Dodatek mieszkaniowy, Wstrzymanie wykonania aktu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Oddalono zażalenie, I OZ 875/18 - Postanowienie NSA z 2018-10-04, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA
I OZ 875/18 - Postanowienie NSA
|
|
|||
|
2018-08-27 | |||
|
Naczelny Sąd Administracyjny | |||
|
Elżbieta Kremer /przewodniczący sprawozdawca/ | |||
|
6210 Dodatek mieszkaniowy | |||
|
Wstrzymanie wykonania aktu | |||
|
IV SA/Gl 18/18 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2018-02-08 | |||
|
Samorządowe Kolegium Odwoławcze | |||
|
Oddalono zażalenie | |||
|
Dz.U. 2017 poz 1369 art. 61 par. 3 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. |
|||
|
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 18/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych dodatków mieszkaniowych postanawia: oddalić zażalenie. |
||||
|
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 18/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu wniosku E. W., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych dodatków mieszkaniowych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczącej odmowy umorzenia należności z tytułu nienależnie wypłaconych dodatków mieszkaniowych nie może być uwzględniony z tego względu, że decyzja ta nie nadaje się do wykonania. Odmawia ona umorzenia należności, a nie orzeka o ich nałożeniu na skarżącego. Tym samym nie ma ona wpływu na zakres jego zobowiązań i możliwość ich egzekwowania. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł E. W., wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślić przy tym należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji może dotyczyć tylko takiego aktu, który nadaje się i podlega wykonaniu, a zwłaszcza gdy nakłada na stronę określone obowiązki lub przyznaje prawa. Wstrzymaniu wykonania podlegają bowiem decyzje, które nadają się do wykonania i mogą być wykonywane, zwłaszcza w trybie egzekucji. Chodzić może o takie decyzje, które nakładają na stronę pewne obowiązki lub przyznają prawa. Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W rozpoznawanej sprawie E. W., na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] października 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bytomia z dnia [...] sierpnia 2017 r., którą odmówiono stronie umorzenia wierzytelności w kwocie 12.541,92 zł z tytułu nienależnie pobranych dodatków mieszkaniowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie jej wykonania. Jej przedmiotem nie jest nakazane zachowanie się podmiotu uprawnionego lub zobowiązanego do wykonania, które polegałoby na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy też świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Strona nie nabyła także na jej mocy praw. Skarżący jest zobowiązany do zwrotu nienależnie pobranych dodatków mieszkaniowych, jednakże nie na mocy kwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji, o której wstrzymanie wnioskował. Obowiązek zwrotu należności wynika z ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta Bytomia z dnia [...] maja 2017 r., na podstawie których uchylono decyzje przyznające dodatki mieszkaniowe za wskazane okresy i odmówiono przyznania skarżącemu ww. świadczeń. Rozstrzygnięcia zawarte w decyzji o odmowie umorzenia należności nie skutkują zatem dla skarżącego niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. |
||||