Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. spółka komandytowa w [...] na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]; II. zasądza od Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. spółka komandytowa w [....] kwotę 1495 zł /słownie: tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt pięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z/s w [...], (dawniej "A" sp. z o.o., "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialności spółka komandytowo akcyjna), dalej "Spółka", jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniach 18 listopada – 3 grudnia 2013 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa Spółki w zakresie przestrzegania przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego obejmującą czas pracy 4 kierowców w okresie od 1 grudnia 2012 r. do dnia 30 września 2013 r.

W następstwie stwierdzonych naruszeń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] nałożył na Spółkę karę pieniężną w kwocie 7. 250, 00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, w którym zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania skutkujące niezasadnym nałożeniem na odwołującego kary pieniężnej opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości, a w pkt 2 nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 6. 950 zł tytułem popełnienia naruszeń określonych w lp. 5.1.1, 5.2.1, 5.3.1, 5.3.2, 6.3.7, 6.3.11, 6.3.12 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej "u.t.d.").

Organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji wyjaśniając uznając, że:

- kierowcy prowadzili pojazdy z przekroczeniem maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 min. do jednej godziny dopuszczając się naruszenia określonego w lp. 5.1.1. zał. nr 3 do u.t.d. co uzasadniało nałożenie łącznej kary w wysokości 400, 00 zł,

- jeden z kierowców przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut dopuszczając się naruszenia określonego w l.p. 5.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150, 00 zł,

- dopuszczono się naruszenia określonego w l.p. 6.3.7. zał. nr 3 do u.t.d. tj. nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (za okres 3 – 7 grudnia 2012 r. oraz za 10 grudnia 2012 r.) co uzasadniało nałożenie łącznej kary w wysokości 3000, 00 zł,

- dopuszczono się naruszenia obowiązku określonego w lp. 6.3.12 zał. nr 3 do u.t.d. tj. wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500, 00 zł,

- naruszono obowiązek wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę określony w l.p. 6.3.11. zał. nr 3 do u.t.d., co uzasadniało nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 2000, 00 zł.

Odnośnie naruszenia obowiązku skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 min. do jednej godziny (lp. 5.3.1. zał. nr 3 do u.t.d.) i za każdą następną rozpoczętą godziną (lp. 5.3.2. zał. nr 3 do u.t.d.), organ odwoławczy uznał, że organ I instancji błędnie dwukrotnie nałożył karę to samo naruszenie opisanych wyżej regulacji dokonane w dniach 15 – 16 marca 2013 r. przez D.H. i nałożył za te naruszenia na Spółkę łączną kary w wysokości 900, 00 zł (zamiast 1. 200, 00 zł).

Organ odwoławczy uznał ponadto, że strona nie dowiodła wystąpienia okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., które stanowiłyby przesłankę do niewszczynania lub umorzenia wszczętego postępowania ani też okoliczności potwierdzających zapewnienie właściwej organizacji i dyscypliny pracy, które pozwalałyby na odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d.

W skardze na opisaną na wstępie decyzję Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzuciła naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

I. Prawa materialnego, tj.:

1. Niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 u.t.d poprzez bezzasadne nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 6.950, 00 zł mimo, że Spółka nie naruszyła obowiązków lub warunków przewozu drogowego:

- art. 92a ust. 6, załącznik nr 3 lp. 6.3.7 u.t.d., poprzez nałożenie kary na Spółkę w kwocie 3.000,00 zł za nieokazanie wykresówki danych z karty kierowcy M. B. z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas gdy w tym czasie kierowca był w trasie, a brakujące dokumenty zostały przedłożone w toku prowadzonego postępowania co potwierdza protokół z dnia 23 grudnia 2013 r.,

- art. 92a ust. 6, lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie kary w wysokości 500,00 zł za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego z pojazdu o nr. rej. [...], podczas gdy nie był to samochód, którym jeździłby którykolwiek z kontrolowanych kierowców, a zatem nie powinien być brany pod uwagę, skoro kontrola dotyczyła wybranych 4 kierowców.

2. Niezastosowanie art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92b ust. 1 u.t.d. przez bezpodstawne uznanie, że brak było przesłanek wyłączających nałożenie na Spółkę kary pieniężnej mimo, że podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, art. 15 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087) oraz, mimo że skarżący zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszenia przepisów rozporządzenia, o którym mowa w powyższym pkt a lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

3. Niezastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. przez wszczęcie postępowania w sprawię nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. na podmiot wykonujący przewóz drogowy, mimo że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których to nie mógł przewidzieć, a w takiej sytuacji przepis ten nakazuje umorzenie postępowania.

II. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

1. art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zupełne pominięcie protokołu z dnia 23 grudnia 2013 r. dotyczącego przedłożenia wykresówki, w tym m. in. kierowcy M.B.,

2. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 107 k.p.a., polegające na zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz naruszeniu przez organ zasady wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi się kierował przy załatwieniu sprawy, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady działania organów w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do organów władzy publicznej,

3. art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ w uzasadnieniu decyzji:

a) w ogóle nie odniósł się do protokołu kontroli z dnia [...] grudnia 2013 r. w którym to skarżący przekazał tachografy cyfrowe, w tym m. in. dotyczące kierowcy M.B.,

b) bezpodstawnie przyjął, że protokół kontroli [...] został podpisany przez kierowcę M.B., w sytuacji, której jedynymi upoważnionymi osobami wyznaczonymi do kontroli przez skarżącego był P.B. oraz Ł.M.,

c) bezpodstawnie przyjął, że nie została przedłożona wykresówka kierowcy M.B., co stoi w sprzeczności z postępowaniem organu w tej kwestii, bowiem w załączniku do pierwszego protokołu kontroli z dnia [...] grudnia 2013 r. organ wskazał na brak zapisów za okres 15 dni względem kierowcy, by następnie w decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z dnia [...] marca 2014 r. wskazać na brak zapisów kierowcy (M.B.) za okres tylko 6 dni, co daje podstawy do podważenia - czym kierował się organ w sytuacji pomniejszenia ilości dni, skoro nie posiadał w tym względnie żadnych dokumentów (co wynika z treści zaskarżonej decyzji) oraz czy faktycznie zaistniała podstawa do naliczenia kary w wysokości 3.000,00 zł tytułem braku przedłożenia dokumentów objętych okresem kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga została przez Sąd uwzględniona, bowiem okazała się częściowo zasadna.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.) Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. nr 718) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

WSA zobligowany był uznać zasadność tego zarzutu skargi, w którym podniesiono niewystarczające wyjaśnienie podstaw faktycznych ukarania strony karą pieniężną w kwocie 3000 zł z tytułu nieokazania wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu dotyczących kierowcy M.B. Kara ta została wymierzona przedsiębiorcy na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 i 6 u.t.d. oraz lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do tej ustawy. Powołane przepisy sankcjonują czyn polegający na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Karę wymierza się w kwocie 500 zł za każdy dzień.

Spółka ma rację pisząc w swej skardze oraz w odwołaniu od decyzji [...] o nieuzasadnionej dowodowo niekonsekwencji działań Organu pierwszej instancji w zakresie wymierzenia kary na podstawie wyżej przytoczonych regulacji. Otóż w załączniku do protokołu kontroli w przedsiębiorstwie Spółki w lp. 1 stwierdzono wyraźnie, że skarżąca Spółka nie okazała wymaganej prawem dokumentacji za okres 15 dni tj. od 1 grudnia 2012 r. do 10 grudnia 2012 r. oraz od 14 marca 2013 r. do 17 marca 2013 r. Tymczasem Organ pierwszej instancji w swej decyzji z dnia 17 marca 2014 r. wymierza skarżącej Spółce karę w kwocie 3000 zł z tytułu braku odpowiedniej dokumentacji pracy kierowcy M.B. za okres 3 grudnia 2012 r. – 7 grudnia 2012 r. oraz 10 grudnia 2012 r. (6 dni). Organ odwoławczy do tej kwestii nie odniósł się w zaskarżonej do WSA decyzji. Są więc powody do twierdzenia, że pomiędzy protokołem kontroli oraz decyzją Organów występuje istotna rozbieżność, która nie została przez [...]WITD w jakikolwiek sposób wyjaśniona. Sąd w tym miejscu zauważa z urzędu, iż w aktach administracyjnych znajduje się zaświadczenie o działalności kierowcy M.B. z daty [...] marca 2013 r., z którego wynika, że w/w kierowca w okresie od 13 marca 2013 r. do 18 marca 2013 r. miał czas wolny lub odpoczywał. Nie wiadomo więc z jakiej przyczyny, w protokole kontroli stwierdzono brak odpowiedniej dokumentacji pracy M.B. za okres 14 marca 2013 r. do 17 marca 2013 r. WITD w uzasadnieniu swej decyzji wyjaśnia co prawda, że dnia 10 lutego 2014 r. Strona złożyła osobiście dokumenty w postaci zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu oraz wydruk z tachografu cyfrowego, które zostały uwzględnione przy wydawaniu decyzji. Jednakże brak jest dokumentów potwierdzających te okoliczności, jak i tego jakiego czynu i którego kierowcy uzupełnione dokumenty miały dotyczyć. Organ pierwszej instancji nie wykazał w postaci dowodów, że w dniu 23 grudnia 2013 r., czyli w czasie wykonywania działań kontrolnych w przedsiębiorstwie Spółka, nie przedłożyła wymaganych przez prawo dokumentów obrazujących pracę kierowcy M.B. Takie dokumenty Spóła posiadała, co wynika z treści złożonego odwołania oraz dołączonych do niego załączników w postaci karty kierowcy M.B. oraz raportu z aktywności tachografu z okresu od 1 grudnia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Twierdzeń Organu nie potwierdza w szczególności karta pobrań z zapisów z urządzenia rejestrującego kierowców skarżącego z dnia 18 listopada 2013 r. podpisana przez pracownika [...]WITD w dniu 23 grudnia 2013 r. GITD odpowiadając na zarzuty odwołania stwierdza jedynie, że przedłożenie dokumentów potwierdzających aktywność kierowcy po zakończeniu kontroli w siedzibie przedsiębiorcy nie ma wpływu na zmianę rozstrzygnięcia. Tymczasem brak jest w sprawie dowodów, że wymagane dokumenty zostały przez Spółkę złożone Organom dopiero w chwili wniesienia odwołania, po zakończeniu kontroli. Ma także rację Strona skarżąca podnosząc, iż Organ odwoławczy nie odniósł się do treści protokołu z dnia [...] listopada 2013 r. podpisanego przez pracownika [...]WITD w dniu [...] grudnia 2013 r. Natomiast podkreślany w decyzji GITD fakt podpisania protokołu kontroli nie świadczy jeszcze o tym, że kontrolowany potwierdza wszystkie stwierdzone w nim naruszenia oraz związane z nimi okoliczności. Protokół kontroli potwierdza, że kontrolowany z jego treścią się zapoznał. Z faktu podpisania protokołu, nie można wyciągać dalej idących wniosków, a przede wszystkim takich, że przewoźnik pozbawia się na skutek podpisania protokołu prawa do kwestionowania stanowiska i oceny Organów Inspekcji. Tym bardziej, że w niniejszej sprawie nie skreślono w odpowiedniej rubryce formuły "nie wnosi zastrzeżeń", pozostawiając "wnosi zastrzeżenia".

Reasumując, WSA uznał zarzut naruszenia przez Organy obu instancji przepisów o postępowaniu wyjaśniającym w postaci art. 7, 77 i art. 80 K.p.a. w granicach dotyczących stwierdzonego przez Inspekcje naruszenia przez przedsiębiorcę art. 92a ust. 1 i 3 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do tej ustawy, poprzez nieokazanie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy M.B. Stwierdzone uchybienia w ustalaniu naruszenia obowiązku przedłożenia w toku kontroli dokumentów, miały wpływ na określony decyzjami wynik sprawy, gdyż nie zostało przekonująco wykazane, że przewoźnik zachował się wbrew ciążącym na nim obowiązkom okazania Inspekcji Transportu Drogowego, w toku kontroli w przedsiębiorstwie, dokumentów obrazujących pracę w/w kierowcy. W tej sytuacji, nie można było nałożyć na przedsiębiorcę kary w wysokości 3000 zł.

Pozostałe zarzuty skargi nie okazała się zasadne. Otóż nie uznano za zasadny zarzut naruszenia przez Organy art. 92a ust. 6 u.t.d. oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do tej ustawy. Powyższy przepis sankcjonuje w postaci kary pieniężnej w wysokości 500 zł za każdy pojazd naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego. Sąd jako prawidłowe uznał stanowisko GITD, co do oceny wczytania danych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr [...] z naruszeniem § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. Nr 159, poz. 1128), który stanowi, że dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera, co najmniej raz na 90 dni. Wczytanie danych z urządzenia rejestrującego w okresie poddanym kontroli czyli od 1 grudnia 2012 r. do 30 września 2013 r. nastąpiło dopiero w dniu 12 listopada 2013 r. Pojazd o podanych numerach rejestracyjnych, jako że jest używany w przedsiębiorstwie skarżącej spółki do wykonywania przewozów, to jest również objęty obowiązkiem instalacji i użytkowania tachografu cyfrowego, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370 z 31.12.1985, str. 8, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 227, z późn. zm.). Dlatego słusznie uznano w zaskarżonej decyzji, że zarzut podnoszący nieprzypisanie pojazdu do kierowcy nie jest trafny.

Analogicznie należało odpowiedzieć na zarzuty niezastosowania przez Organy przepisów art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92b ust. 1 u.t.d. jak również art. 92c ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Otóż art. 93 ust. 3 u.t.d. stanowi, że organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Natomiast według art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Spółka nie kwestionuje naruszenia przez zatrudnionych kierowców przepisów normujących czas pracy i odpoczynku, czy obowiązku terminowego wczytywania danych z kart kierowców. W oparciu o powyższe regulacje oraz składane w toku postępowania dowody twierdzi, że nie powinna ponosić odpowiedzialności administracyjnej za stwierdzone przez Inspekcje naruszenia prawa. Odpowiadając na te zarzuty, zauważyć wypadnie, iż w okresie poddanym kontroli kierowcy zatrudnieni przez Spółkę wielokrotnie dopuszczali się uchybień w swych obowiązkach. Ilość stwierdzonych naruszeń, a przy tym brak dowodów potwierdzających wyciągnięcie konsekwencji wobec pracowników, świadczy dobitnie o tym, że po pierwsze podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem miał wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które podmiot mógł przewidzieć, i pod drugie, podmiot wykonujący przewóz nie zapewnił właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Wymaga szczególnego tu podkreślenia, że ewentualność stosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność przewoźnika może dotyczyć przypadków wyjątkowych na tle całokształtu działalności przewoźnika, nie zaś sytuacji w których ilość i skala naruszeń świadczy o ewidentnym braku właściwej kontroli pracy podległych kierowców. Zwłaszcza, że przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości w czasokresach wczytywania danych. Spółka winna pamiętać, o tym że miała możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących. Jej powinnością jako przewoźnika, czyli pomiotu w którego status wpisane jest uczestniczenie w ruchu drogowym, jest nie tylko zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby mogli oni przestrzegać obowiązujące przepisy, ale również bieżące kontrolowanie wykonania powierzonych obowiązków (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2014 r. o sygn. II GSK 1473/13, opubl. w CBOSA). Wyłącznie poprzez bieżącą kontrole i nadzór można zminimalizować niebezpieczeństwa w ruchu drogowym jakie niesie z sobą nieprzygotowanie kierowcy do jazdy, na skutek przekroczenia norm określających czas jego pracy i odpoczynku.

Organy ponownie prowadząc postępowanie zobligowane będą do wszechstronnego ustalenia okoliczności dotyczących czynu sankcjonowanego przez ustawodawcę w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. Dopiero wykazanie stosownymi dowodami, że Spółka nie okazała podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu dotyczących pracy kierowcy M.B., a następnie odzwierciedlenie procesu dowodowego w wydawanych decyzjach, może pozwalać na zastosowanie tej regulacji prawa materialnego.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczona na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 6 pkt 4, § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461).