Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędzia WSA del. Przemysław Szustakiewicz Protokolant st. asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 153/13 w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 153/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej w formie specjalistycznych usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Podaniem z dnia 5 września 2011 r. E. W. zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych dla jej syna – P. W., w wymiarze 20 godzin tygodniowo, w miejscu zamieszkania (w domu).

W uzasadnieniu wniosku podała, że jej syn ma nauczanie indywidualne, w wymiarze godzin o połowę mniejszym niż reszta uczniów w klasie i brak mu kontaktów z rówieśnikami. Wnioskodawczyni wskazała, że syn potrzebuje osoby, która będzie mu pomagała zarówno w nauce, jak i w spędzaniu wolnego czasu oraz nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami, pod nadzorem osoby dorosłej. W załączeniu przedłożyła orzeczenie z dnia 22 sierpnia 2011 r. (Nr [...]), o potrzebie indywidualnego nauczania syna.

Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M., działając z upoważnienia Wójta Gminy M., decyzją z dnia [...] września 2012 r. ([...]) odmówił przyznania świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej w formie specjalistycznych usług opiekuńczych dla P. W. w miejscu zamieszkania.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że z uwagi na stan zdrowia syna skarżącej i jego potrzeby, zasadne jest przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych w wymiarze 15 godzin tygodniowo. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wnioskowana przez skarżącą pomoc może być wykonywana wyłącznie przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym. Dlatego ogłoszono nabór ofert na realizację zadania publicznego w zakresie pomocy społecznej "Świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi uprawnionych do świadczeń w miejscu zamieszkania, na terenie Gminy M. w okresie od 1 września 2012 r. do 31 grudnia 2012 r." Pierwsze ogłoszenie ukazało się w dniu 2 sierpnia 2012 r., ponownie ogłoszenie opublikowano 27 sierpnia 2012 r., lecz nie wpłynęła żadna oferta. Wobec tego, że mimo podjętych starań, nie udało się zatrudnić osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje zawodowe do świadczenia specjalistycznych usług opiekuńczych odmówiono przyznania wnioskowanego świadczenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła, że organ pierwszej instancji błędnie wskazał w ogłoszeniu o naborze ofert na świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych, że niezbędne są kwalifikacje do pracy z osobą o zaburzeniach psychicznych, ponieważ "autyzm jest zaburzeniem neurorozwoju", a problemy psychiczne w przypadku tej choroby występują jako wtórne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia 29 października 2012 r. (SKO 4311/228/12) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ stwierdził, że w sprawie jest bezsporne, że syn skarżącej P. W. jest dzieckiem niepełnosprawnym z powodu autyzmu atypowego. Wymaga opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji oraz objęcia indywidualnym nauczaniem.

Podkreślono subsydiarny charakter pomocy społecznej i podniesiono, że świadczenia w formie usług opiekuńczych dla dzieci z zaburzeniami psychicznymi mogłyby być udzielone dopiero wówczas, gdy potrzeby dziecka nie zostałyby zaspokojone w ramach wsparcia przewidzianego w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. Nr 111, poz. 535 ze zm.), ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) i aktach wykonawczych do tych ustaw. W ocenie Kolegium, korzystanie przez skarżącą z form wsparcia określonego w powyższych aktach w znacznym stopniu, choć z całą pewnością nie w pełni, zaspokaja potrzeby P. W. Wskazano, że syn skarżącej korzysta z usług Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej we Wrocławiu i jest objęty indywidualnym nauczaniem.

Nie bez znaczenia, zdaniem Kolegium, jest również to, że P. W. jest uczniem Gimnazjum Integracyjnego, w którym przebywa przez 4 dni w tygodniu od godzin rannych do popołudniowych i w którym ma zapewnioną opiekę i uczestniczy w zajęciach prowadzonych przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem. Zdaniem Kolegium, oczekiwany przez stronę zakres usług nie mieści się w ramach świadczeń, które powinna zapewniać pomoc społeczna, której rolą jest jedynie zaspokajanie potrzeb podopiecznych na ich podstawowym poziomie. Organ nie zgodził się też z oceną skarżącej, że organ pierwszej instancji wadliwie skonstruował ogłoszenie o naborze osób zainteresowanych pełnieniem roli opiekuna, wskazując, że niezbędne są kwalifikacje do pracy z osobą o zaburzeniach psychicznych. Kwalifikacje do pracy z osobami dotkniętymi autyzmem mają osoby posiadające wykształcenie o kierunku pedagogika specjalna i posiadającymi kwalifikacje w zakresie oligofrenopedagogiki, które wymagane jest zarówno przy pracy z osobami z zaburzeniami psychicznymi, jak i z osobami autystycznymi.

Na powyższą decyzję E. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podnosząc m.in., że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zbadało w jaki sposób Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w M. przeprowadził nabór na realizację usług asystenckich. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy było to ogłoszenie ofertowe skierowane do organizacji pozarządowych czy oferta pracy. Zdaniem skarżącej w postępowaniu organów nie chodzi o dobro niepełnosprawnego dziecka, tylko o "formalne" ogłoszenie o naborze do pracy. Skarżąca podniosła, że z powodu jej własnej niepełnosprawności odmówiono jej świadczenia pielęgnacyjnego na syna, w związku z tym, iż nie może zapewnić mu stałej opieki. W niniejszej zaś sprawie Kolegium uznało, że skarżąca jest w stanie udzielić mu skutecznej pomocy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 153/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazano, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 50 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Po odwołaniu się do treści znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia lekarza psychiatry z dnia 10 sierpnia 2012 r. stwierdzono, że całokształt materiałów w sprawie nie pozostawia wątpliwości co do tego, że synowi skarżącej przysługują specjalistyczne usługi opiekuńcze. Wprawdzie Kolegium podkreśliło fakultatywność tego świadczenia, jednakże odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia dla syna skarżącej ma swoje źródło w tym, iż gdyby przyznać takie świadczenie, to decyzja byłaby niewykonalna, bowiem w postępowaniu administracyjnym ośrodkowi pomocy społecznej nie udało się zapewnić realizacji orzeczenia przez odpowiedniego specjalistę. Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż ośrodek pomocy społecznej czynił stosowne starania w tym względzie. Wskazano tu w szczególności na ogłoszenie z dnia 2 sierpnia 2012 r. i z dnia 27 sierpnia 2012 r. o naborze ofert na realizację zadania publicznego – z zakresu pomocy społecznej – "Świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi uprawnionych do świadczeń w miejscu zamieszkania, na terenie gminy M.". Czynności te nie przyniosły pożądanego efektu, gdyż nie zgłosił się nikt o odpowiednich kwalifikacjach, kto mógłby podjąć się tego rodzaju czynności specjalistycznych. Sąd I instancji wskazał, że teza o niemożliwości pozytywnego rozstrzygnięcia w takim przypadku, gdyż związane to jest z bezskutecznością wykonania decyzji, została także przyjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 147/08.

Sąd podkreślił, że kontrolując legalność orzeczenia nie może oceniać czy organ pomocy poczynił wystarczające starania zmierzające do zapewnienia niezbędnego specjalisty do wykonania świadczeń specjalistycznych, jakie przysługiwałyby synowi skarżącej. Odnosząc się do zarzutu, że błędnie poszukiwano asystenta dla osoby psychicznie chorej Sąd odwołał się do naukowego opracowania tej kwestii, z którego wynika, że autyzm atypowy jest kategorią z zakresu psychiatrii dzieci (tak A. Bilikiewicz, Psychiatria dla Studentów Medycyny, Wyd. Lek. PZWL 2000, str. 369 i n.).

Końcowo Sąd wskazał, że nie można nie dostrzec, iż z przepisu art. 50 ust. 5 powołanej ustawy wynika, że ośrodek pomocy społecznej, przyznając usługi opiekuńcze, ustala ich zakres, okres i miejsce świadczenia. Są to zatem niezbędne elementy decyzji wymienione w treści tego przepisu. Skoro decyzja jednak nie mogłaby być wykonana ze względu na brak odpowiedniego specjalisty, to i ta okoliczność dodatkowo powinna przemawiać za rozstrzygnięciem negatywnym w takim przedmiocie.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 153/13, skargę kasacyjną wniosła E. W., reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Zaskarżając wyrok w całości, skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię:

– art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 3 w zw. z art. 50 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że zaistniały przesłanki do odmowy przyznania świadczenia niepieniężnego w formie specjalistycznych usług opiekuńczych dla P. W. (syna skarżącej) w sytuacji, gdy spełniał on wszystkie przesłanki do przyznania takiej formy pomocy;

– art. 50 ust. 2 i ust. 4 powołanej wyżej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że wydanie decyzji w przedmiotowej sytuacji w oparciu o przesłankę pozaustawową (nieznalezienie podmiotu realizującego usługę) mieści się w granicach uznania administracyjnego, gdy w rzeczywistości stanowi ono zakwestionowanie interesu prawnego strony skonstruowanego ustawowo; z okoliczności sprawy, zwłaszcza w postaci zaświadczenia lekarza psychiatry z dnia 10 sierpnia 2012 r., treści orzeczenia o niepełnosprawności i opinii psychologiczno-pedagogicznej wynika, że syn skarżącej kwalifikuje się do przyznania świadczenie wobec wypełniania wszystkich przesłanek ustawowych, a zatem działanie organu wykroczyło poza ramy uznania administracyjnego;

– art. 50 ust. 2 i ust. 4 powołanej ustawy o pomocy społecznej poprzez błędne przyjęcie, że kwestia ustalenia podmiotu wykonującego świadczenia niepieniężne w formie specjalistycznych usług opiekuńczych jest sprawą fundamentalną, podczas gdy jest to zagadnienie następcze;

– art. 50 ust. 2 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, poprzez błędne przyjęcie, że w sytuacji stwierdzenia przez organy obu instancji, że synowi skarżącej przysługują specjalistyczne usługi opiekuńcze – odmowa przyznania świadczenia w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych spełnia kryteria legalności decyzji;

– art. 50 ust. 5 powołanej ustawy, poprzez błędne przyjęcie, że realizacja obowiązku organu polegająca na dokonaniu ustaleń w przedmiocie zakresu, okresu i miejsca świadczenia w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych nie może podlegać ocenie organu odwoławczego, jak i sądu;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

– art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1, art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organy administracyjne nienależycie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, co miało istotny wpływ na jej wynik, poprzez brak rzeczywistego ustalenie jakie są możliwości i potencjał gminy w zakresie świadczenia specjalistycznego usług opiekuńczych, tzn., czy istnieją na terenie gminy organizacje pozarządowe i instytucje prowadzące działalność pożytku publicznego mogące realizować specjalistyczną usługę opiekuńczą dla syna skarżącej i oparcie się wyłącznie w tym zakresie na ogłoszeniu o naborze ofert jako na obiektywnym, pełnym i ostatecznym źródle wiedzy o rynku specjalistycznych usług opiekuńczych na terenie gminy pod kątem możliwości zrealizowania świadczenia dla syna skarżącej;

– art. 3 § 1, art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że treść ogłoszenia o naborze ofert na realizację specjalistycznych usług opiekuńczych skonstruowana jest stosownie do potrzeb syna skarżącej określonych w zaświadczeniu lekarza psychiatry z dnia 10 sierpnia 2012 r.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że przedstawiała organowi m.in. zaświadczenie lekarza psychiatry z dnia 10 sierpnia 2012 r., z którego wynika, że u jej syna zdiagnozowanao autyzm atypowy i wskazano zapewnienie dziecku indywidualnych specjalistycznych usług opiekuńczych w formie uczenia i rozwijania umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia, w liczbie 15 godzin w tygodniu. Organy obu instancji i Sąd przyznały tę okoliczność, a pomimo tego Sąd uznał, że wystąpiły przesłanki do odmowy przyznania świadczenia niepieniężnego w formie specjalistycznych usług medycznych, gdy tymczasem z wywodów przytoczonych w uzasadnieniach decyzji oraz wyroku Sądu jednoznacznie wynika, że organ powinien skonkretyzować dyspozycję zawartą w art. 50 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Podniesiono, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby organ I instancji przeprowadził analizę rynku pod kątem instytucji, organizacji i o osób, które mogłyby świadczyć specjalistyczne usługi opiekuńcze. Skarżąca nie zgodziła się też z poglądem, że zarówno organ odwoławczy, jak i sąd administracyjny oceniający legalność decyzji nie może kontrolować skuteczności tych czynności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że w postępowaniu kasacyjnym w przypadku, gdy tak jak w sprawie niniejszej nie stwierdzono wystąpienia przesłanek nieważności postępowania wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., rozważeniu podlegać mogą wyłącznie zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona przez E. W. nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarówno zarzuty zgłoszone w oparciu o podstawę wskazaną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jak i znajdujące oparcie w podstawie zaskarżenia określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie mogły być uwzględnione.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, że tego rodzaju uchybienia miały w rozpoznawanej sprawie miejsce.

Zdaniem skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie dostrzegł uchybienia przez organy przepisom art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w sposób, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Zarzucana organom administracji wadliwość postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji polegać miała na niedostatecznym wyjaśnieniu i ustaleniu jakie są rzeczywiste możliwości i potencjał sprawy w zakresie możliwości świadczenia specjalistycznych usług opiekuńczych, których dotyczył wniosek. Zaniechano bowiem ustalenia czy istnieją na terenie gminy organizacje pozarządowe i instytucje prowadzące działalność pożytku publicznego mogące zrealizować specjalistyczną usługę opiekuńczą dla syna skarżącej. Zdaniem skarżącej, oparcie się w tym względzie wyłącznie na ogłoszeniu o naborze ofert, którego treść nie została skonstruowana stosownie do potrzeb syna skarżącej, jest nieprawidłowe.

Powyższe zarzuty nie są zasadne. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił czynności podjęte przez organy uznając, że zostały właściwie wykazane starania podjęte w celuznalezienia osoby z odpowiednimi kwalifikacjami zawodowymi, by mogła świadczyć specjalistyczne usługi opiekuńcze P. W. Zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej specjalistyczne usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia, lub niepełnosprawności świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym. W zaświadczeniu lekarza psychiatry z dnia 10 sierpnia 2012 r. zdiagnozowano u syna skarżącej autyzm atypowy, skarżąca nie wykazała, że nabór ofert na realizację zadania publicznego "świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi uprawnionych do świadczeń w miejscu zamieszkania" nie uwzględniał potrzeby dostosowania specjalistycznych usług opiekuńczych do rodzaju zdiagnozowanego schorzenia, jak tego wymaga norma zawarta w art. 50 ust. 4 ustawy. Pomimo dwukrotnych ogłoszeń o naborze ofert nie wpłynęła żadna oferta od podmiotu, który posiadałby odpowiednie specjalistyczne przygotowanie zawodowe i był zainteresowany świadczeniem usług opiekuńczych we wskazanym terminie. Również skarżąca, która zarzuca niedostateczne starania organów w zakresie poszukiwania podmiotu, który mógłby zrealizować specjalistyczną usługę opiekuńczą, nie wskazała konkretnych danych, w świetle których można by zarzucić organom istotne uchybienia w tym względzie. Zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z akt sprawy nie wynika, by istotne dla jej załatwienia wnioski skarżącej zostały pominięte.

Sąd pierwszej instancji nie uchybił art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

W sprawie nie zostały także naruszone przepisy materialnoprawne. Nie budzi wątpliwości wykładnia i zastosowanie art. 50 ust. 2–5 ustawy o pomocy społecznej. Jak słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku specjalistyczne usługi opiekuńcze, o których mowa w art. 50 ust. 2 ustawy są świadczeniem fakultatywnym, które może być przyznane wnioskodawcy. Dlatego też, chociaż syn wnioskodawczyni spełniał warunki do ich przyznania, co wykazane zostało stosownym zaświadczeniem lekarskim, to wydając decyzję w ramach uznania administracyjnego organ mógł odmówić przyznania świadczenia. Decyzja wydana w tym względzie nie wykracza poza ramy uznania administracyjnego określone w art. 7 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, że świadczenia pomocy społecznej udzielane są w ramach możliwości Ośrodka Pomocy Społecznej, przede wszystkim wynikających z wysokości przyznanych na te świadczenia środków, ale także z uwzględnieniem wszelkich okoliczności danej sprawy. W rozważanym przypadku organ rozpatrujący wniosek o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych w określonym czasie, rozważając całokształt okoliczności sprawy nie mógł pominąć kwestii związanych z możliwością wykonania tych usług. Skoro podjęte przez Ośrodek starania nie dały pozytywnego rezultatu i mimo dwukrotnych ogłoszeń nie wpłynęła w sprawie żadna oferta, to odmowa z tej przyczyny przyznania wnioskowanych usług na wskazany okres nie narusza prawa.

W sprawie nie zostały także naruszone art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej, jak to zarzucono w skardze kasacyjnej. Niezależnie od tego podnieść należy, że w myśl art. 3 ust. 4 tej ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Brak takich możliwości faktycznych, jak wcześniej zauważono został w sprawie wykazany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wykonał właściwie obowiązki wynikające z art. 3 § 1 p.p.s.a. Zasadność oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie została w skardze kasacyjnej skutecznie podważona.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.