Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A." Sp. z o.o. z siedzibą w L. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia produktów na rynek oraz nakazu wycofania produktów z rynku postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. skarżąca – "A." Spółka z o.o. z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej UOKiK) z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...]. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, powołując się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zaskarżonej decyzji zarzucono, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (DZ. U. Nr 229, poz. 2275 ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie i dokonanie przez organ oceny bezpieczeństwa produktu (deskorolek) poprzez wybiórcze uwzględnienie wymagań wynikających z Polskiej Normy PN-EN 13613:2003 "Sprzęt rolkowy. Deskorolki. Wymagania bezpieczeństwa i metody badań", będącej transpozycją normy europejskiej EN 13613:2001, art. 7 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że produkt jest niebezpieczny, pomimo braku przeprowadzenia badań produktu przewidzianych Polską Normą PN-EN 13613:2003 i braku ustaleń, czy produkt spełnia wymagania przewidziane w/w normą, art. 22 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż nie jest możliwe, aby w toku

postępowania organ wyznaczył stronie termin na wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkt; art. 27 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy o Inspekcji Handlowej i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez pobranie w toku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Inspekcji Handlowej próbek produktów z całkowitym pominięciem wymagań przewidzianych Polską Normą PN-EN 13613:2003; a także naruszenie przepisów prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 6 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez podejmowanie przez organ działań niezgodnych z w/w przepisami powszechnie obowiązującego prawa;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez zaniechanie przez organ wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji wydanie błędnej decyzji, a także poprzez przerzucenie na stronę obowiązku udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie:

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez działanie wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego

w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy organ naruszył w/w przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania i czy naruszenie

to mogło mieć wpływ na wynik sprawy;

- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności, iż A. Sp. z o.o. wprowadziła na rynek

produkt niespełniający wymogów bezpieczeństwa, pomimo niezastosowania przewidzianych Polską Normą PN-EN 13613:2003 metod badań i nieuzyskania wiarygodnych dowodów, pozwalających prawidłowo ocenić poziom bezpieczeństwa przedmiotowego produktu;

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] pomimo wydania decyzji

z rażącym naruszeniem powołanych powyżej przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że ocena bezpieczeństwa deskorolki wprowadzonej do obrotu przez spółkę powinna być dokonana przez Prezesa UOKiK

w pierwszej kolejności z uwzględnieniem wymogów Polskiej Normy PN-EN 13613:2003, a inspektorzy Inspekcji Handlowej, badając deskorolkę w zakresie spełniania przez nią ogólnych wymogów bezpieczeństwa, zobowiązani byli stosować metody określone w Polskiej Normie PN-EN 13613:2003. W związku z tym, skarżąca zakwestionowała stanowisko Prezesa UOKiK, który na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów uznał, że badanie deskorolek w zakresie ich trwałości może być, w odróżnieniu od badania kółek jezdnych, przeprowadzone również organoleptycznie ("ponieważ rozwarstwienie widać gołym okiem").

Argumentując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca podniosła, że wycofanie z rynku deskorolek naraziłoby spółkę na konieczność poniesienia wysokich kosztów związanych m.in. z koniecznością publikacji ogłoszeń

wzywających konsumentów do zwrotu zakupionego towaru a następnie kosztów jego odbioru i utylizacji. Spółka byłaby zobowiązana do zwrotu konsumentom ceny uiszczonej przy zakupie. Przeprowadzenie operacji wycofania z rynku deskorolek wpłynęłoby niekorzystnie na wizerunek i renomę spółki, a także mogłoby negatywnie wpłynąć na jej obroty.

W odpowiedzi na skargę Prezesa UOKiK wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, organ podkreślił, że z uwagi na zagrożenie dla konsumentów stwarzane przez produkty będące przedmiotem postępowania, obowiązki nałożone na skarżącą powinny być wykonane.

Prezes UOKiK podał ponadto, że podstawą wszczęcia przez organ

postępowania administracyjnego i nałożenia w drodze decyzji administracyjnej z dnia 30 stycznia 2009 r. obowiązków określonych w art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b oraz kary pieniężnej, o której mowa w art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktu były przekazane przez Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej akta i protokół kontroli przeprowadzonej przez inspektorów reprezentujących [...] Inspektora Inspekcji Handlowej w hipermarkecie "E. " w S. W toku tej kontroli inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w G. Delegatura w S. dokonali badań organoleptycznych deskorolek model [...], wprowadzonych na polski rynek przez przedsiębiorcę "A." Sp. z o.o. z siedzibą w L.

W wyniku badań organoleptycznych inspektorzy Inspekcji Handlowej stwierdzili, że wchodzące w skład wskazanego wyżej produktu wózki z kółkami są nieprawidłowo

i niesymetrycznie zamocowane względem osi wzdłuż deski (osie wzdłużne wózków

nie pokrywały się z osią wzdłużną deski), a ponadto są ustawione pod kątem w stosunku do deski, co może wpływać na niestabilność deski i odchylenie toru jazdy w stosunku do wizualnej osi deski. Ponadto, w trakcie badania na sypkim podłożu stwierdzono, że deskorolka pozostawia 4 ślady, co w opinii inspektorów Inspekcji Handlowej świadczy o nieprawidłowym (niesymetrycznym) ustawieniu osi wózków i braku zbieżności kółek. Ponadto, w przypadku dwóch z czterech przebadanych egzemplarzy produktu stwierdzono rozwarstwianie się sklejki deski, co spowodowało obustronne występowanie szczelin o długości 6, 7 i 17 cm w przypadku jednej deskorolki oraz 24 i 19 cm w przypadku drugiej.

Inspektorzy wnieśli również zastrzeżenia do oznakowania produktów, z uwagi na brak trwałego oznaczenia samych produktów, jak i na niedołączenie wszystkich

wymaganych w normie PN-EN 13613:2003 "Sprzęt rolkowy - Deskorolki - Wymagania bezpieczeństwa i metody badań" informacji, tj.: uwagi o terminach utraty skuteczności przez samozabezpieczające nakrętki łączniki, opisu poprawnych technik hamowania, instrukcji sprawdzania mechanizmu kierowania deskorolką; czy jest zainstalowany, czy jest prawidłowo wyregulowany i czy łączniki zostały pewnie zabezpieczone, wyraźnego wskazania, że regularna obsługa poprawia bezpieczeństwo.

Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK uznał za zasadne wszczęcie w tej sprawie w stosunku do skarżącej postępowania administracyjnego na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. W wyniku tego postępowania Prezes UOKiK uznał, że deskorolki model [...] nie są produktami bezpiecznymi i na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów zakazał skarżącej wprowadzania tych produktów na rynek i nakazał natychmiastowe wycofanie z rynku produktów, które już zostały na niego wprowadzone. Ponadto, na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie

sprawy z dnia [...] lutego 2009 r., Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że stwierdzone wady fizyczne produktu mogą doprowadzić do pęknięcia deskorolki w trakcie jazdy lub wykonywania ewolucji i w konsekwencji sprawiają, że produkty będące przedmiotem postępowania nie mogą zostać uznane za bezpieczne w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu (np. wyników badań), który potwierdzałby, że produkty będące przedmiotem postępowania rzeczywiście spełniają wymagania określone w normie PN-EN 13613:2003 "Sprzęt rolkowy - Deskorolki - Wymagania bezpieczeństwa i metody badań", a w konsekwencji, że pomimo występowania szczelin deskorolki posiadają wytrzymałość, o której mowa we wskazanej normie. Zdaniem organu, stwierdzone nieprawidłowości w oznakowaniu deskorolki model [...] świadczą o tym, że wprowadzane przez skarżącą na rynek produkty nie spełniają wymagań określonych w normie, na którą skarżąca spółka się powołuje.

Odnosząc się do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Prezes UOKiK podał, że wbrew twierdzeniom skarżącej, nie nałożył na nią obowiązku wycofania produktu od konsumentów i jego zniszczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 4 pkt 2 lit. d ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, lecz obowiązek

określony w art. 24 ust. 4 pkt 2 lit. b cyt. ustawy. W opinii Prezesa UOKiK, zagrożenie stwarzane przez produkty uzasadniania wykonanie przez skarżącą obowiązku nałożonego w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek jest niezasadny.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.), który stanowi, że po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Jak wynika z treści podanego przepisu, katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty i ogranicza się do przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ciężar wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, skarżąca nie wykazała, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżąca zawarła twierdzenie, że wycofanie z rynku wskazanych w zaskarżonej decyzji deskorolek naraziłoby spółkę na groźbę poniesienia wysokich kosztów związanych m.in. z koniecznością publikacji ogłoszeń wzywających konsumentów do zwrotu zakupionego towaru a następnie kosztów jego odbioru i utylizacji wraz z obowiązkiem zwrotu konsumentom ceny uiszczonej przy zakupie. W ocenie Sądu, argument skarżącej, iż przeprowadzenie operacji wycofania z rynku deskorolek wpłynęłoby niekorzystnie na wizerunek i

renomę spółki, a także mogłoby negatywnie wpłynąć na jej obroty, nie zostało poparte żadnymi dowodami, ani nawet uprawdopodobnione. Brak jakiejkolwiek konkretyzacji w tym zakresie powoduje, że nie jest możliwe, zdaniem Sądu, ewentualne wezwanie do uzupełnienia wniosku.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością

o kapitale zakładowym w wysokości [...] złotych. Spółka, jak wynika z odpisu

Krajowego Rejestru Sądowego znajdującego się w aktach sprawy, prowadzi wieloraką działalność gospodarczą, w tym: produkcję gier i zabawek, niewyspecjalizowaną sprzedaż hurtową żywności, napojów i wyrobów tytoniowych, sprzedaż hurtową elektrycznych artykułów gospodarstwa domowego i artykułów radiowo-telewizyjnych, sprzedaż detaliczną książek, gazet i artykułów piśmienniczych, wynajem samochodów ciężarowych z kierowcą, wynajem samochodów osobowych i inną. (k. [...] akt sądowych). Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych sprawy, zawierających zestawienie sprzedaży towaru o symbolu: [...], tj. modelu deskorolki wynika, że skarżąca w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. sprzedała 880 sztuk deskorolek (k. [...], [...], [...] akt administracyjnych). Brak jest natomiast informacji jaki jest wpływ dokonanych we wskazanym okresie transakcji na kapitał obrotowy skarżącej spółki, tj. jaką część obrotów "A." Spółka z o.o. z siedzibą w L. stanowią w/w transakcje, a w konsekwencji na ile są one istotne dla egzystencji tego podmiotu gospodarczego.

Wobec niewykazania przez skarżącą przesłanek z przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzekł jak w sentencji.

Niezależnie od powyższego trzeba stwierdzić, że przy ocenie zasadności

wniosku należało mieć na uwadze także uzasadniony interes publiczny. W niniejszej sprawie interesem tym jest zdrowie i życie obywateli, w szczególności zaś dzieci, tj. tej kategorii konsumentów, która będąc głównym użytkownikiem deskorolek jest szczególnie narażona na niebezpieczeństwo związane z używaniem zakwestionowanego produktu.

Zdaniem Sądu, groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania

trudnych do odwrócenia skutków nie może przeważać nad wskazanymi wyżej względami interesu publicznego. W sprawie niniejszej, z uwagi na jej przedmiot, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody i mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki.