Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi Izby Lekarsko-Weterynaryjnej na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zapewnienia warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla działalności Izby oddala skargę.

[...] Izba Lekarsko-Weterynaryjna w [...] w dniu

[...] r., na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosła za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na bezczynność tego organu polegającą na braku podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa,

tj. obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r.

o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz.U. z 2009 r.

Nr 93, poz. 767) poprzez zapewnienie [...] j Izbie Lekarsko-Weterynaryjnej w [...] warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla działalności tej Izby.

Skarżąca domagała się zobowiązania Prezydenta Miasta [...] do zapewnienia jej warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla działalności Izby w terminie 60 dni od dnia doręczenia wyroku oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi [...] Izba Lekarsko-Weterynaryjna

w [...] , dalej zwana "Izbą" przedstawiła stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że pismem z dnia 19 lutego 2009 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wynajęcie lokalu na biuro Izby. W kolejnym piśmie z dnia

[...] r. podała organowi parametry lokalowe i techniczne niezbędne dla działalności Izby. Jako podstawę prawną skarżąca wskazała art. 71 ust. 3 ustawy

o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych.

Zarząd Budynków i Lokali Komunalnych w[...] , zwany dalej "ZBiLK", pismem z dnia [...] r. poinformował skarżącą o braku możliwości zrealizowania jej wniosku, by następnie pismem z dnia [...] r. wskazać dwie lokalizacje: lokal użytkowy przy ul. Dworcowej 19 lub przy Al. [...] w[...] .

Po zaakceptowaniu przez skarżącą lokalu przy [...]

w [...] , po uprzednich oględzinach, Izba wskazała na konieczność poniesienia nakładów koniecznych w celu przystosowania lokalu do możliwości jego używania.

ZBiLK powołując się na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia[...] . w sprawie zasad gospodarowania komunalnymi lokalami użytkowymi, określił zasady według których możliwe jest zawarcie umowy najmu wskazanego lokalu. Zasad tych, odnoszących się do poniesienia nakładów koniecznych, z wyłączeniem fundamentów, ścian nośnych, stropów, słupów, belek i konstrukcji dachu, bez możliwości zwrotu ich równowartości, Izba nie zaakceptowała wskazując równocześnie na unormowania wynikające z art. 662 § 1 w związku z art. 663 kc.

Skarżąca podniosła, że w czasie, gdy trwało postępowanie o wskazanie lokalu w trybie art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, musiała występować do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] o przedłużenie terminu wydania dotychczas zajmowanego lokalu.

ZBiLK pismem z dnia [...] r. poinformował Izbę o konieczności opracowania projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie robót budowlanych przedstawionych przez Izbę w kosztorysie z dnia [...] r. oraz podtrzymał stanowisko co do zakresu nakładów, które gmina może ponieść

w związku z remontem. Wskazał również na konieczność uzyskania w formie uchwały zgody wspólnoty mieszkaniowej przy Al. [...] w [...] .

Pismem z dnia [...] r. Izba, na podstawie art. 52 § 3 P.p.s.a., wezwała Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa mając na uwadze, że w sprawie będącej przedmiotem skargi ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia.

Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] r. (data doręczenia pisma Izbie) poinformował Izbę o wywiązaniu się z obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia [...] r. Poinformował również, że oddanie w najem lokalu w drodze bezprzetargowej będzie możliwe za zgodą Komisji Rady Miasta ds. Budownictwa i Mieszkalnictwa zgodnie z § 18 uchwały

Nr XX/364/04 Rady Miasta [...] z dnia 26 kwietnia 2004 r.

Zdaniem skarżącej, Prezydent Miasta [...] , który jest adresatem obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r., obowiązku tego nie wykonał, natomiast zapewnienie Izbie warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla jej działalności winno nastąpić bez żadnych dodatkowych warunków, np. uprzedniej zgody określonego organu- Komisji Rady Miasta ds. Budownictwa i Mieszkalnictwa.

Wskazując na hierarchię aktów prawnych skarżąca wskazała na ustawę

o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych jako akt wyższego rzędu w stosunku do uchwały Nr XX/364/04 będącej aktem prawa miejscowego oraz konieczność wykonania przez organ wykonawczy gminy obowiązku wynikającego

z ustawy. Izba podniosła również, że w celu realizacji obowiązku organ zobowiązany mógł podjąć inicjatywę uchwałodawczą, czego nie uczynił, jak również nie uzyskał zgody wymaganej uchwałą Nr XX/364/04.

Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W motywach uzasadnienia pisma organ podał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej zrealizował swój obowiązek wynikający z art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych poprzez przekazanie merytorycznego załatwienia sprawy Zarządowi Budynków i Lokali Komunalnych

w [...] , który prowadził ze skarżącym negocjacje w zakresie zawarcia umowy najmu wybranego lokalu.

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 71 ust. 3 powołanej ustawy nie jest związany wykonując ten obowiązek żadnymi wskazanymi przez Izbę parametrami.

Prezydent podniósł także, że wszystkie lokale, którymi dysponuje należą do zasobu komunalnego i gospodarowanie nimi odbywa się wyłącznie na podstawie uchwały Nr XX/364/04 Rady Miasta [...] z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zasad gospodarowania komunalnymi lokalami użytkowymi. Organ wykonawczy gminy realizując zatem obowiązek wynikający z art. 71 ust. 3 powołanej ustawy musi to czynić w zgodzie z obowiązującym prawem miejscowym i gdyby skarżący zaakceptował proponowany mu lokal, z formalnego punktu widzenia podlegałby on procedurze przewidzianej przez prawo miejscowe. Zauważył również, że obowiązek przestrzegania przepisów prawa miejscowego ciąży również na skarżącym, niezależnie od uprawnień wynikających wprost z ustawy.

W przekonaniu organu, warunki najmu jakie zostały przedstawione skarżącej są takie same jak dla innych podmiotów i nie ma żądnych przesłanek prawnych do odmiennego traktowania Izby. Skarżącej przedłożono projekt umowy najmu oraz poinformowano o przewidywanej wysokości opłat eksploatacyjnych. Kwestię wzajemnych rozliczeń za nakłady poczynione na lokal w celu jego dostosowania do działalności biurowej organ pozostawił negocjacjom poprzedzającym zawarcie umowy powołując się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2005 r. IICK 565/04.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy, a mianowicie gdy sprawa powinna zostać zakończona:

– decyzją administracyjną;

– postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty;

– postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnymi zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

– innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść skutecznie dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu

w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 3 tego przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi. W przypadku skargi na bezczynność dotyczącej art. 3 § 2 pkt 4, wyczerpaniem środków zaskarżenia jest - w rozumieniu wskazanego przepisu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wobec faktu, iż sąd administracyjny w przypadku skargi na bezczynność bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania, a strona skarżąca skierowała do Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez zapewnienie [...] j Izbie Lekarsko-Weterynaryjnej warunków lokalowych i technicznych niezbędnych do jej działalności poprzez udostępnienie lokalu użytkowego o cechach określonych w piśmie Izby

z dnia[...] . lub lokalu podobnego, uznać należało, iż spełniony został wymóg wyczerpania środka zaskarżenia. Tym samym upoważniało to Sąd

do uznania skargi za dopuszczalną, co jednak nie oznacza, iż pozostawała ona uzasadniona.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo, organ ten nie podjął żadnych czynności

w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany. Wskazany powyżej przepis art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. regulujący zakres dopuszczalności skargi na bezczynność należy traktować jako przepis nie podlegający wykładni rozszerzającej. Można więc stwierdzić, że bezczynnością w znaczeniu prawnym, nie są wszystkie sytuacje, które w języku potocznym tak są określone.

W przedmiotowej sprawie [...] Izba Lekarsko Weterynaryjna

w [...] domagała się od Prezydenta Miasta [...] realizacji obowiązku nałożonego na ten organ w art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r.

o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz.U. z 2009 r.

Nr 93, poz. 767), zgodnie z którym organy wykonawcze samorządu terytorialnego, na których terenie ustalono siedziby Krajowej i okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych, zapewnią warunki lokalowe i techniczne niezbędne dla działalności izb.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że zgodnie z § 1 pkt 16 uchwały Nr 25/2002/III Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej z dnia 5 lipca 2002 r. w sprawie ustalenia nazw, obszaru działania i siedzib okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych, podjętej na podstawie art. 9 ust. 3 powołanej wyżej ustawy, siedzibą [...] Izby Lekarsko – Weterynaryjnej jest [...] . Zatem organem obowiązanym do realizacji obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych jest Prezydent Miasta [...]

Ustawodawca nakładając na organ wykonawczy samorządu terytorialnego obowiązek zapewnienia warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla działalności izb nie wskazał formy prawnej, w jakiej realizacja tego obowiązku ma nastąpić. Przyjąć zatem należało, że Prezydent Miasta [...] miał podjąć takie czynności, należące do jego kompetencji jako organu wykonawczego gminy

i w granicach tych kompetencji, których efektem byłaby realizacja obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 3.

Niewątpliwie, zważywszy na aktualne obwarowania prawne, realizacja obowiązku wynikającego z przepisu uchwalonego w ustawie z dnia 21 grudnia 1990r. nie jest nieskomplikowana, albowiem Prezydent Miasta [...] nie posiada wyłącznego, nieograniczonego prawa dysponowania komunalnymi lokalami użytkowymi i nie dysponując takim prawem nie miał możliwości realizacji wprost dyspozycji art. 71 ust. 3, a czego oczekiwała od niego skarżąca.

Organ wykonawczy Miasta [...] , działając poprzez Zarząd Budynków

i Lokali Komunalnych w [...] , wskazał [...] Izbie Lekarsko-Weterynaryjnej lokal przy Al. [...] w [..] , który skarżąca wstępnie zaakceptowała. Poinformował również skarżącą o konieczności zachowania procedury wynikającej z uchwały Nr XX/364/04 Rady Miasta [...]

z dnia [...] r. w sprawie zasad gospodarowania komunalnymi lokalami użytkowymi oraz prowadził negocjacje co do zakresu robót ciążących na właścicielu lokalu przed oddaniem lokalu w najem.

Nie można zatem uznać za uzasadnione argumentów skarżącej, iż Prezydent Miasta [...] zaniechał wykonania czynności z zakresu administracji publicznej jaką jest zapewnienie [...] Izbie Lekarsko-Weterynaryjnej

w [...] warunków lokalowych i technicznych niezbędnych do działalności Izby. Zaskarżenie bezczynności organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia oraz innych aktów i czynności. Musi zatem istnieć przepis prawa obligujący organ do działania w określonej formie i zaniechanie organu w tym zakresie. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Organ zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych nie zaniechał podjęcia czynności zmierzających do realizacji ustawowego obowiązku. Strona skarżąca skarżąc bezczynność nie negowała, że organ podjął czynności zmierzające do realizacji ustawowego obowiązku i wskazał jej lokal, który wstępnie zaakceptowała. Brak porozumienia co do nakładów koniecznych jakie każda ze stron sporu miała ponieść na wskazany lokal przyczyniła się do tego, że argumenty skarżącej w istocie należało odnieść do skargi na czynność, a konkretnie jej jakościowy skutek. Spór w tej materii mógłby zostać jednak rozstrzygnięty przez Sąd tylko wówczas, gdyby strona wniosła skargę na tę czynność, po uprzednim wykorzystaniu trybu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (podobnie: wyrok NSA z dnia 29.01.2010 r. I OSK 1010/09- publ. internetowa CBOSA). Droga skargi na bezczynność, którą wybrała skarżąca, jest zdaniem Sądu w tej sprawie nieodpowiednia.

Reasumując, zarzut bezczynności Prezydenta Miasta [...] polegający na zaniechaniu wykonania czynności zmierzających do wykonania obowiązku nałożonego na ten organ w art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych jest nieuzasadniony i z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.