Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., przed rozprawą, skarżący w osobie A. K. – S., prokuratora Prokuratury Rejonowej w S., cofnął skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nr [...] wydanego przez Prezydenta Miasta S. w stosunku do dłużnika alimentacyjnego J. K.
Skarżący wskazał, iż mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lutego 2014 r. o sygn. K 23/10, (Dz. U. z 2014 r., poz. 236), w którym stwierdzono, że art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 i 1548) w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalności – należało cofnąć skargę uznając, że nie zmierza ono do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności..
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd uznając, że cofnięcie przez skarżącego skargi na przedmiotową decyzję nie zmierza do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, umorzył postępowanie sądowe w sprawie na mocy art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
