Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 6 lutego 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Beata Zborowska-Guziuk po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2526/15 w sprawie ze skargi A. K. i S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 listopada 2016 r., sygnatura akt VII SA/Wa 2526/15, na skutek skargi A. K. oraz S. K., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2015 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu skarżącym pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z dokończeniem budowy budynku handlowego na działce nr [...] w B. i przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wyrok ten zapadł w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

Starosta [...] decyzją z [...] marca 2000 r. udzielił skarżącym pozwolenia na budowę budynku handlowego na działce nr [...] w B., usytuowanym bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], stanowiącą wówczas własność gminy B. Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2003 r. stwierdził nieważność tej decyzji z uwagi na to, że została ona "zatwierdzona w oparciu o wadliwie opracowany przez projektanta projekt zagospodarowania (...) działki nr [...], a w konsekwencji z naruszeniem warunków technicznych", przy czym, jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, chodziło o to, że budynek był budowany w odległości 3,60 m od granicy z działką nr [...], zaś w zatwierdzonym decyzją projekcie budowlanym odległość budynku od granicy z tą działką ustalono na 4 m.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ustalając, że skarżący po wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji z [...] września 2003 r. o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę z [...] marca 2000 r., wykonywali w budynku handlowym na działce nr [...] w B. roboty budowlane, decyzją z [...] listopada 2009 r. zobowiązał skarżących do doprowadzenia tego budynku do stanu poprzedniego, to jest surowego otwartego, wykonanego do dnia wydania przez Wojewodę [...] decyzji z [...] września 2003 r. o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pismem z 10 października 2011 r., skierowanym do skarżących, stwierdził, że obowiązki nałożone jego decyzją z [...] listopada 2009 r. zostały wykonane, wobec czego "dalsze prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe". Jednocześnie tym pismem poinformowano skarżących, że "przed przystąpieniem do robót budowlanych w w/w obiekcie budowlanym należy uzyskać - stosownie do treści art. 28 ustawy Prawo budowlane - decyzję o pozwoleniu na budowę umożliwiającą zakończenie inwestycji".

Następnie toczyło się postępowanie przed organami administracji architektoniczno-budowlanej z wniosku skarżących o udzielenie pozwolenia na dokończenie robót budowlanych przerwanych w związku ze stwierdzeniem decyzją Wojewody [...] z [...] września 2003 r. nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2000 r. o pozwoleniu na budowę. W tej sprawie WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 9 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2568/13, uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., w odniesieniu do decyzji Starosty [...] z [...] września 2013 r. o udzieleniu skarżącym pozwolenia na budowę, uznając, że w razie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę dokończenie budowy może nastąpić na podstawie decyzji o zezwoleniu na wznowienie robót budowlanych wydanej przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Na skutek wskazanego wyroku Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2014 r. uchylił decyzję Starosty [...] z [...] września 2013 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji wskazując, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie był właściwy w sprawie, gdyż organem właściwym jest organ nadzoru budowlanego.

W tych okolicznościach skarżący w dniu 7 maja 2015 r., pismem z 6 maja 2015 r., złożyli Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] podanie o wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku handlowym na działce nr [...] w B., do którego załączyli projekt budowlany, obejmujący roboty budowlane polegające na dokończeniu budowy budynku doprowadzonej do stanu surowego otwartego. Rozpoznając to podanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] czerwca 2015 r., powołując się na art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdził projekt budowlany, udzielił skarżącym pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z dokończeniem budowy budynku handlowego na działce nr [...] w B. oraz nałożył na nich obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli J. D., właściciel działki nr [...] oraz K. i S. W., współwłaściciele działki nr [...]. Rozpoznając wskazane odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2015 r., powołując się na art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

Według organu odwoławczego organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego, w szczególności nie zobowiązał skarżących na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. W ocenie organu odwoławczego, przedłożony przez skarżących projekt budowlany nie jest projektem zamiennym w stosunku do projektu pierwotnego, lecz zawiera jedynie inwentaryzację wykonanych robót budowlanych, ponadto organ pierwszej instancji nie dokonał jego rzetelnego sprawdzenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził też, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, w jaki sposób skarżący odstąpili od warunków pozwolenia na budowę. Ponadto, uwzględniając zarzut odwołania, uznał, że skoro stanowiąca podstawę decyzji Starosty [...] z [...] marca 2000 r. decyzja Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy z [...] grudnia 1999 r. była ważna do [...] grudnia 2001 r., to obecnie zgodność projektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym należy oceniać pod kątem zgodności z obowiązującym planem miejscowym albo w razie jego braku pod kątem zgodności z obowiązującą decyzją o warunkach zabudowy.

W skardze skarżący m.in. twierdzili, że budowę prowadzili zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, jednakże okazało się, że projekt był wadliwy, gdyż przewidywał usytuowanie budynku w odległości 3,60 m od granicy z działką nr [...]. Gdy ta wadliwość wyszła na jaw skarżący, jak twierdzili, zmienili usytuowanie będącego w trakcie budowy budynku, tak aby znajdował się w odległości 4 m od granicy z działką nr [...]. Mimo tego Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2003 r. stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie prawidłowo zastosowano art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Wyjaśnił w tym zakresie, że zgodność z prawem zastosowania art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego wynika z wyroku WSA w Warszawie z 9 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2568/13. Ponadto stwierdził, że nie będąc związany oceną prawną wyrażoną w tym wyroku podziela ją. Na uzasadnienie swego stanowiska powołał się także na art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 Prawa budowlanego.

Odnośnie do odstępstwa od projektu budowlanego Sąd uznał, że ta kwestia wbrew temu, co przyjął organ odwoławczy, nie wymaga wyjaśnienia, gdyż z wydanej w sprawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] listopada 2009 r. oraz pisma tego organu z 10 października 2011 r. skierowanego do skarżących wynika, że kwestia odstępstw od projektu budowlanego została wyjaśniona, zaś postępowanie w tej sprawie zakończone.

Sąd pierwszej instancji uznał także, że podstawą oceny zgodności z prawem decyzji o zezwoleniu na wznowienie robót budowlanych powinna być decyzja Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy z [...] grudnia 1999 r.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. D. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

- art. 37 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 3 oraz art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego "w brzmieniu przyjętym w tekście jednolitym opublikowanym w Dz.U. z 2013 r. (...) poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy wskazane przepisy (...) nie obowiązywały w przywołanym tekście jednolitym, a zostały wprowadzone dopiero na podstawie (...) ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (...) i znajdują zastosowanie do spraw wszczętych po wejściu w życie tej nowelizacji",

- art. 37 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 4, art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ administracji nie miał obowiązku badania zgodności inwestycji z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na przyjęciu, że organ administracji nie był zobowiązany do zbadania inwestycji pod kątem zgodności z przepisami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w razie braku takiego planu, z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz na uznaniu, że mimo iż w decyzji o warunkach zabudowy z [...] grudnia 1999 r. określono jej termin ważności do [...] grudnia 2001 r., to inwestor nie był zobowiązany do ponownego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, mimo że brak było obowiązującego planu miejscowego,

- art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ważność decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 1999 r. o warunkach zabudowy określona do [...] grudnia 2001 r. nie ma znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, mimo że inwestor nie uzyskał nowej decyzji o warunkach zabudowy oraz mimo że na terenie inwestycji nie obowiązuje plan miejscowy,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę, mimo że ustalony przez ten Sąd zakres ustaleń, które powinien poczynić organ odwoławczy, przekracza zakres wyjaśnień wskazany w art. 138 § 2 k.p.a.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przede wszystkim przez wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie istotne zagadnienie prawne polega na odpowiedzi na pytanie, na podstawie jakich przepisów inwestor może dokończyć roboty budowlane przy obiekcie budowlanym, którego budowę rozpoczął na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i przerwał z powodu wydania ostatecznej decyzji o stwierdzeniu nieważności tego pozwolenia na budowę. Wskazana sytuacja faktyczna do 28 czerwca 2015 r. nie była jednoznacznie uregulowana w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409). Dopiero ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 443), która weszła w życie 28 czerwca 2015 r., zredagowano art. 37 Prawa budowlanego w taki sposób, że nie ulega wątpliwości, iż w przedstawionych okolicznościach faktycznych wznowienie robót budowlanych jest dopuszczalne po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie jednak z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy nowelizującej Prawo budowlane, przepisy w nowym brzmieniu nie mają zastosowania do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną. Do takich spraw stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym w rozpoznawanej sprawie, w której skarżący podanie o udzielenie zezwolenia na wznowienie robót budowlanych złożyli 7 maja 2015 r., nie miał zastosowania art. 37 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od 28 czerwca 2015 r., lecz przepisy dotychczasowe, które – jak powiedziano – nie regulowały jednoznacznie trybu wznowienia robót budowlanych prowadzonych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i przerwanych z powodu stwierdzenia nieważności tej decyzji. Dość powiedzieć, że na gruncie Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 28 czerwca 2015 r. w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliła się praktyka, która sprowadza się do tego, że w rozważanej sytuacji faktycznej brak podstaw do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, co powoduje, że istnieją podstawy do stosowania art. 50 ust. 1 zdanie wstępne i w związku z tym art. 51 Prawa budowlanego, przy czym w zależności od okoliczności konkretnego przypadku powinny być odpowiednio stosowane art. 51 ust. 1 pkt 2 lub pkt 3 i odpowiednio do tego art. 51 ust. 3 albo ust. 4 i ust. 5 Prawa budowlanego (tak m.in. przyjęto w orzeczeniach NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1139/13, z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1935/07, z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 490/10, z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II OW 133/12, z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1305/08, z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 700/06, z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 532/10).

Mając powyższe na uwadze za trafne uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miał art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, co także oznacza, że zastosowanie mógł mieć art. 51 ust. 1 pkt 3 i ewentualnie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Dodać należy, że w rozpoznawanej sprawie taki kierunek postępowania w zakresie jego podstaw został – jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji – wskazany w wyroku WSA w Warszawie z 9 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2568/13.

Kolejna kwestia prawna, która pojawia się w rozpoznawanej sprawie, to pytanie o to, jak odpowiednio stosować art. 51 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 Prawa budowlanego w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych po tym, jak inwestor przerwał roboty budowlane na skutek stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W szczególności wymaga określenia zakres rozpoznania takiej sprawy przez odpowiedź na następujące pytania: czy organ nadzoru budowlanego przedłożony projekt budowlany, uwzględniający wykonane roboty budowalne i konieczne do zakończenia budowy, ocenia pod kątem zgodności z obowiązującym prawem w chwili decydowania o zezwoleniu na wznowienie robót budowlanych w zakresie odnoszącym się do całego obiektu budowlanego, czy też ta ocena jest węższa, a jeżeli tak, to do czego ograniczona.

W ocenie NSA rozpoznającego sprawę rozważając wskazane kwestie należy sięgnąć do celów norm wynikających z art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Cel ten wynika z przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego, gdzie wskazuje się, że celem nakładanych obowiązków w tak zwanym postępowaniu naprawczym jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z kolei w przypadku stosowania tych przepisów w celu rozstrzygnięcia o udzieleniu zezwolenia na wznowienie robót budowlanych przerwanych na skutek stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie można pomijać przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę w takiej sytuacji postępowanie naprawcze powinno zmierzać do "naprawienia" tych błędów, które stanowiły podstawę stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Żadne natomiast względy nie przemawiają za tym, aby w analizowanych okolicznościach stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę stanowiło podstawę ponownej oceny decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonego nią projektu budowlanego w zakresie, w jakim nie była ona niezgodna z prawem i w związku z tym nie stanowiła podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Za takim ograniczeniem rozpoznania sprawy o udzielenie zezwolenie na wznowienie robót budowlanych przerwanych na skutek stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przemawia także treść art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Stanowi się w nim bowiem, że w razie przedłożenia projektu budowlanego zamiennego "przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian". Z tego wynika, że w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego nie bada się ponownie, czy inwestycja, co do której wydano pozwolenie na budowę, od którego następnie istotnie odstąpiono, jest zgodna z prawem, lecz bada się jedynie to, czy to co powstało na skutek istotnego odstępstwa, którego dopuścił się inwestor, nie narusza prawa. (Tak przyjmuje się w orzecznictwie NSA, np. w wyroku NSA z 2 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1251/15.) Istotne jest, że ustawodawca taki zakres badania sprawy, w tym zachowanie tego, co jest zgodne z dotychczasową decyzją o pozwoleniu na budowę, przewiduje niezależnie od tego, że skutkiem wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 jest uchylenie tej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego). Na tej podstawie można przyjąć, że w sprawie o udzielenie zezwolenia na wznowienie robót budowlanych przerwanych w związku ze stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę, fakt, iż stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę nie oznacza, że decyzja ta, a także zatwierdzony nią projekt budowlany nie mają żadnego znaczenia. Można przyjąć, że w takiej sytuacji roboty budowlane wykonane na podstawie tej decyzji, w takim zakresie, w jakim nie dotyczyła ich wada stanowiąca podstawę stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, nie podlegają ponownej ocenie w zakresie zgodności z prawem. Zatem, w sprawie o udzielenie zezwolenie na wznowienie robót budowlanych przerwanych na skutek stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, prowadzonej na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego bada jedynie zgodność z prawem wykonanych i projektowanych robót budowlanych, które są bezpośrednio związane z okolicznościami, stanowiącymi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest natomiast uprawniony do badania zgodności z prawem robót budowlanych, których wykonanie nie było podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając na uwadze przyjętą wykładnię prawa stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowlanego jest uprawniony jedynie do zbadania zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych i projektowanych robót budowlanych w celu dokończenia inwestycji w zakresie związanym z usytuowaniem budynku, którego dotyczy sprawa, w stosunku do działki nr [...]. Wynika to z tego, że jedyną przyczyną stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę z [...] marca 2000 r., jak wynika z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z [...] września 2003 r., było niezgodne z prawem usytuowanie budynku w stosunku do działki nr [...]. W związku z tym, że z decyzji Wojewody [...] z [...] września 2003 r. nie wynika, aby stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę było związane z usytuowaniem budynku w stosunku do działki nr [...] oraz z naruszeniem przepisów o planowaniu przestrzennym, to te kwestie obecnie, w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, nie mogą być ponownie badane. Oznacza to, że trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż nadal wiążąca jest w tym zakresie decyzja Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 1999 r. w sprawie warunków zabudowy. Ponadto, oznacza to to, że do oceny zgodności z prawem usytuowania budynku handlowego, którego dotyczy sprawa, w odniesieniu do działki nr [...] powinny być stosowane przepisy prawa obowiązujące w chwili wydania decyzji Starosty [...] z [...] marca 2000 r. z uwzględnieniem ówczesnego stanu faktycznego, a więc także tego, jaki podmiot był wtedy właścicielem tej działki.

Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że podstawy kasacyjne zawierające zarzuty naruszenia art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., nie są zasadne.

Nie jest także zasadna pozostała podstawa kasacyjna, czyli podstawa zawierająca zarzut naruszenia art. 37 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 3 oraz art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej w zakresie tej podstawy kasacyjnej wynika, że chodzi o to, iż Sąd pierwszej instancji powołał te przepisy z uwzględnieniem ich jednostek redakcyjnych (punktów w ustępie drugim i ustęp trzeci) obowiązujących od 28 czerwca 2015 r., jednocześnie wskazując na tekst jednolity tej ustawy opublikowany w 2013 r. Jest to oczywiście uchybienie, jednakże o charakterze redakcyjnym, nie mające istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, tym bardziej, że z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji odnoszącego się do tak powołanych przepisów wynika, że Sąd pierwszej instancji odnosił się do ich brzmienia sprzed 28 czerwca 2015 r., czyli będącego właściwą podstawą prawną w rozpoznawanej sprawie. Jeszcze raz bowiem zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie podanie o wydanie decyzji o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych zostało złożone 7 maja 2015 r., wobec czego, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, zastosowanie w sprawie miał art. 37 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 28 czerwca 2015 r.

Mając powyższe na uwadze NSA, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.