IV SAB/Wr 938/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-05	
Data wpływu	2025-08-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Andrzej Nikiforów
Ewa Kamieniecka /przewodniczący/
Marta Pająkiewicz-Kremis /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Zobowiązano do podjęcia czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902;  art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Zarządu MPWiK Sp. z o.o. w Lubinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność Prezesa Zarządu MPWiK Sp. z o.o. w Lubinie w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 4 czerwca 2025 r.; II. stwierdza, że bezczynność Prezesa Zarządu MPWiK Sp. z o.o. w Lubinie, o której mowa w punkcie I wyroku, nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Prezesa Zarządu MPWiK Sp. z o.o. w Lubinie do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 4 czerwca 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Prezesa Zarządu MPWiK Sp. z o.o. w Lubinie na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 4 czerwca 2025 r., skierowanym do M. spółka z o.o. z L., B. K. działający jako Przewodniczący Rady i Prokurent Fundacji O. w W. wystąpił o udzielnie informacji publicznej w zakresie:

"całej korespondencji z wykonawcami, zarówno pisemnej jak i mailowej związanej z realizacją udzielonych w 2022, 2023 i 2024 zamówień publicznych."

Pismem z dnia 16 czerwca 2025 r. podmiot zobowiązany poinformował wnioskodawcę, że zakres żądania obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) oraz wezwał wnioskodawcę do wykazania powodów dla których spełnienie żądania wniosku będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie 14 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W piśmie tym wyjaśniono, co oznacza przetworzenie informacji na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołano się również na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz wskazano, że przekazanie skanów żądnych dokumentów może naruszyć ochronę danych osobowych pracowników. W tym zakresie odwołano się także do treści Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. UE.L z 2016 r. nr 119, poz. 1).

W skardze na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej w sprawie strona skarżąca zarzuciła spółce naruszenie:

- art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne uznanie, że przedmiotem złożonego wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej,

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

- art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującym swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji.

Wniosła o:

- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

- zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi podmiot zobowiązany wniósł o jej oddalenie podnosząc m.in. że nieuzupełnienie wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie wykazania szczególnego interesu publicznego stanowi brak formalny, skutkujący pozostawieniem takiego wniosku bez rozpoznania, a zatem "nie skutkuje zaistnieniem po stronie organu stanu bezczynności."

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji, lub też, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z niespornych ustaleń faktycznych w sprawie wynika, że wnioskiem z dnia 4 czerwca 2025 r., skierowanym do M. spółka z o.o. z L., strona wystąpiła o udostępnienie jej "całej korespondencji z wykonawcami, zarówno pisemnej jak i mailowej związanej z realizacją udzielonych w 2022, 2023 i 2024 zamówień publicznych."

W sprawie nie budzi wątpliwości, że M. spółka z o.o. jest podmiotem na którym ciąży obowiązek realizacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem zgodnie z danymi z Krajowego Rejestru Sądowego, całość udziałów w spółce posiada Gmina Miejska Lubin.

Między stronami nie ma także sporu co do tego, że objęte treścią wniosku informacje stanowią informację publiczną, albowiem dotyczą szeroko pojętej sfery majątku publicznego (wydatkowania środków publicznych), przy czym istotne jest również to, że pytanie wniosku odnosi się do kwestii udzielonych już zamówień publicznych.

Jak wynika z akt sprawy, podmiot zobowiązany w sprawie uznał (w piśmie z dnia 16 czerwca 2025 r.), że żądanie wniosku dotyczy informacji publicznej przetworzonej i z tego powodu wezwał stronę do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w terminie 14 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Nadto, w piśmie z dnia 16 czerwca 2025 r.), podmiot zobowiązany wyraził również pogląd, że przekazanie skanów żądanych dokumentów może naruszyć ochronę danych osobowych (prywatność) pracowników.

Na dzień orzekania w sprawie, pismo to należało uznać za jedyną reakcję podmiotu zobowiązanego na wniosek strony. Wnioskodawca nie odpowiedział na to wezwanie.

Z treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania takiej informacji o charakterze przetworzonym w

takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Odnosząc się do stanowiska spółki przedstawionego w piśmie z dnia 16 czerwca 2025 r. w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że brak wykazania przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., czy to z uwagi na brak udzielenia przez wnioskodawcę odpowiedzi na wezwanie organu, czy też w sytuacji, gdy udzielona odpowiedź nie wskazuje – w ocenie podmiotu zobowiązanego - na wystąpienie szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej - nie jest brakiem formalnym wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który uniemożliwia nadanie mu biegu, lecz jest brakiem merytorycznym, tzn. uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku. W konsekwencji niewskazanie przez wnioskodawcę przesłanki istotności udzielenia informacji dla interesu publicznego, nie daje organowi podstaw do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania, lecz do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie na art. 16 ust. 1 lub art. 17 u.d.i.p. Zatem nawet brak jakiejkolwiek reakcji wnioskodawcy na informację organu, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną, nie zwalnia organu od załatwienia wniosku (por. wyroki NSA: z 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1015/12; z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13). Brak wykazania przez podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji publicznej przetworzonej przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) nie może być traktowane jako brak formalny podania inicjującego postępowanie administracyjne, a w konsekwencji niedopuszczalne jest w takim wypadku zastosowanie sankcji pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2889/12 oraz z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2426/23, a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wr 12/12). W orzecznictwie wskazuje się, iż bierność wnioskodawcy we wskazaniu okoliczności, które potwierdziłyby istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji, może być uzasadnioną podstawą do wykazania przez organ braku takiego interesu tylko w drodze decyzji (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1408/22).

Po drugie (nawiązując do podanej w piśmie z dnia 16 czerwca 2025 r. argumentacji organu w zakresie wystąpienia podstaw do zastosowania ochrony z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) wskazać trzeba, że jeżeli wnioskujący domaga się udostępnienia informacji publicznej, której zakres obejmuje dane osobowe osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, to ograniczenie dostępu do takich informacji również musi przybrać formę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, stosownie do rygorów przewidzianych w art. 16 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p.

Warto dodać, że forma załatwienia wniosku o udzielenie informacji nie jest uzależniona od statusu adresata, lecz od charakteru informacji. Jeśli nie ma ona charakteru informacji publicznej, odpowiedź na zapytanie o nią może przybrać postać nieformalnego pisma, jeśli zaś jest informacją publiczną, a organ zamierza odmówić jej udzielenia, winien wydać decyzję administracyjną i to niezależnie od tego, czy jest organem władzy publicznej czy też ma obowiązek stosowania ustawy na innej podstawie prawnej (art. 4 ust. 1 pkt 2-5 u.d.i.p.; por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lutego 2026 r., sygn. akt III SAB/Gl 491/25).

Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd stwierdził, że w sprawie podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku. O czym była już mowa, jak wynika z akt sprawy, jedyną reakcją podmiotu zobowiązanego na wniosek z dnia 4 czerwca 2025 r. było skierowanie do strony pisma z dnia 16 czerwca 2025 r. o treści opisanej w rozważaniach Sądu. Nawet gdyby założyć, że organ wniosek strony pozostawił bez rozpoznania zgodnie z zawartym w wezwaniu z dnia 16 czerwca 2025 r. rygorem (w aktach sprawy brak jest dowodu na podjęcie przez organ takiej czynności) to taki sposób rozpatrzenia wniosku strony nie mógłby uchronić podmiotu zobowiązanego od zasadności zarzucanej mu przez stronę bezczynności w sprawie. Zgodnie z wcześniejszą argumentacją Sądu, przy przyjęciu przez organ, że w sprawie nie została wykazana przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., właściwą formą rozpatrzenia wniosku było bowiem wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co w sprawie nie miało jednak miejsca.

Z uwagi na powyższe, Sąd stwierdził bezczynność organu w załatwieniu wniosku, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. W punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z kolei zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz z aktami sprawy.

W punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że stwierdzona bezczynność organu nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków - czego w sprawie Sąd się nie dopatrzył. Organ nie zignorował wnioskodawcy, zaś sposób załatwienia wniosku wynikał - zdaniem Sądu - z błędnego rozumienia procedury związanej z udzielaniem informacji publicznej.

O kosztach postępowania (punkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzona od organu na rzecz strony skarżącej kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, który uiściła strona inicjując postępowanie sądowe.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.