Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 649/24 w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 13 stycznia 2023 r. nr 03/01/2023 w przedmiocie obniżenia zapasów obowiązkowych paliw 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. Sp. z o.o. w W. na rzecz Ministra Przemysłu 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 28 maja 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 649/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. sp. z o.o. w W. (strona, skarżąca, strona skarżąca, spółka) na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska (Minister, organ) z dnia 13 stycznia 2023 r., nr 03/01/2023, w przedmiocie odmowy zezwolenia na obniżenie zapasów obowiązkowych paliw.

II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.

W dniu 17 października 2022 r. do Ministerstwa Klimatu i Środowiska wpłynął wniosek spółki o wydanie decyzji zezwalającej na obniżenie ilości zapasów obowiązkowych paliw poprzez wprowadzenie na rynek ciężkiego oleju opałowego w ilości 3.539,806 t, z obowiązkiem odtworzenia zapasów w terminie od dnia wydania decyzji do dnia 30 czerwca 2023 r. Spółka wskazała, że jest jednym z wiodących krajowych producentów wysokoenergetycznych olejów opałowych oraz małotonażowych wyrobów chemicznych, prowadząc od ok. 30 lat legalną i transparentną działalność w zakresie wytwarzania, magazynowania oraz obrotu paliwami ciekłymi na terenie kraju. Spółka umotywowała wniosek aktualnie występującymi problemami w branży paliwowej w zakresie pozyskiwania ciężkich olejów opałowych, będących m.in. konsekwencją zastosowania na europejskim rynku paliw sankcji unijnych i polskich w związku z wojną Federacji Rosyjskiej z Ukrainą oraz ograniczeniem przez największe europejskie rafinerie handlu zagranicznego ciężkimi olejami opałowymi. Spółka wskazała, że wielokrotnie podejmowała próby nabycia produktu od ww. producentów, a ograniczona dostępność ciężkich olejów opałowych w niedługim czasie doprowadzi do drastycznego przewyższenia popytu nad podażą w tym zakresie, co wpłynie na sytuację energetyczną Państwa. W ocenie spółki, utrzymywanie zapasów obowiązkowych w ilości wymaganej przepisami prawa utrudnia produkcję ww. paliwa oraz zmniejsza ilość wytwarzanych paliw opałowych, co w efekcie "negatywnie wpływa na całe społeczeństwo", gdyż kontrahentami spółki są podmioty z wielu branż gospodarczych (np. branża ciepłownicza, mleczarska, przetwórstwa spożywczego, drogownictwa, spółdzielnie mieszkaniowe). Zdaniem spółki, sytuacja ta wpływa na bezpieczeństwo energetyczne Państwa, na branżę paliwową, a także na branże z nią współpracujące, a w "indywidualnym aspekcie" sama spółka "w niedługim czasie" będzie zobligowana do znacznego ograniczenia sprzedaży ciężkich olejów opałowych (z uwagi na brak produktu), co doprowadzi do znacznego pogorszenia jej sytuacji finansowej, jak również jej kontrahentów. Spółka podkreśliła, że wnioskowane tymczasowe obniżenie poziomu zapasów obowiązkowych ma marginalny charakter z perspektywy bezpieczeństwa paliwowego Państwa. W ocenie spółki, przyjmując, iż łączny poziom zapasów obowiązkowych ropy naftowej i paliw to ok. 6-7 mln ton, a wniosek spółki dotyczy mniej niż 0,1% wolumenu powyższych zapasów, uwzględnienie powyższego wniosku nie wpłynie negatywnie na poziom bezpieczeństwa paliwowego kraju.

W toku postępowania Minister zwrócił się do Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (RARS) o wydanie opinii w sprawie wniosku spółki, a także o ocenę aktualnego stanu zapasów handlowych paliw i ilości dni zabezpieczenia, wpływu na poziom zapasów interwencyjnych (w przypadku wydania decyzji wyrażającej zgodę na realizację przedmiotowego wniosku), a także o ocenę proponowanego terminu zezwolenia na obniżenie zapasów. W piśmie z dnia 26 października 2022 r. Prezes RARS stwierdził, że z uwagi na aktualną sytuację na rynku paliw oraz wynikające z niej potencjalne zagrożenie bezpieczeństwa paliwowego państwa, wniosek uznaje za nieuzasadniony. Prezes RARS potwierdził, że proponowana wielkość obniżenia zapasów obowiązkowych stanowi 100% zapasów obowiązkowych spółki w zakresie ciężkiego oleju opałowego. Wskazał, że z uwagi na niestabilność rynku paliwowego, najbliższe prognozy oraz przedstawioną przez spółkę sytuację dotyczącą zmniejszenia rynkowych możliwości pozyskiwania ciężkiego oleju opałowego, spółka może mieć faktyczne problemy z zapewnieniem sobie płynności funkcjonowania. Odnosząc się do proponowanego przez spółkę terminu odtworzenia zapasów, Prezes RARS zauważył, że nie ma możliwości zweryfikowania potencjalnych zdolności spółki do terminowego odtworzenia poziomu zapasów obowiązkowych.

Decyzją z dnia 1 grudnia 2022 r. Minister odmówił zezwolenia stronie skarżącej na obniżenie zapasów obowiązkowych paliw poprzez ich wprowadzenie na rynek w ilości 3.539,806 t ciężkiego oleju opałowego.

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia 13 stycznia 2023 r. Minister utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 1 grudnia 2022 r.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że zauważa trudności zaistniałe na rynku paliw ciekłych oraz podejmuje działania mające na celu ich zniwelowanie, jednak celem utrzymywania zapasów obowiązkowych jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego państwa w sytuacji jego zagrożenia. W stosunku do ciężkiego oleju opałowego sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa energetycznego państwa, zdaniem organu, nie wystąpiła. Organ stwierdził, że zgodnie z informacją podaną w ww. piśmie Prezesa RARS, zapasy handlowe ciężkiego oleju opałowego utrzymują się w Polsce na poziomie [...] tys. ton, co odpowiada [...] dniom zużycia. Jednocześnie, według posiadanych przez organ danych pochodzących ze statystyki publicznej, większość krajowej produkcji ciężkiego oleju opałowego jest eksportowana. W stosunku do wskazanych postulatów organizacji branżowych w zakresie obniżenia zapasów obowiązkowych, organ zauważył, że dotyczyły one zmian systemowych, mających na celu zwiększenie roli udziału zapasów agencyjnych w wolumenie zapasów obowiązkowych, co przełożyłoby się na ograniczenie obowiązków nałożonych na przedsiębiorców działających na rynku paliw. Zdaniem Ministra, postulaty te nie są związane z obecnie panującą sytuacją na rynku paliw. Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że wystąpienie spółki z wnioskiem o obniżenie ilości zapasów obowiązkowych paliw należy uznać za nieuzasadnione.

Strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości dotychczasową argumentację.

III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Na wstępie Sąd I instancji przytoczył argumenty skarżącej spółki, zawarte we wniosku. Sąd Wojewódzki przytoczył następnie treść art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (ustawa o zapasach), w którym zawarto definicję terminu "bezpieczeństwo paliwowe państwa". Według tej definicji termin ten oznacza stan umożliwiający bieżące pokrycie zapotrzebowania odbiorców na ropę naftową, produkty naftowe i gaz ziemny w określonej wielkości i czasie w stopniu umożliwiającym prawidłowe funkcjonowanie gospodarki. WSA w Warszawie zauważył, że ustawodawca pojęcie "bezpieczeństwa" zawarte w art. 33 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o zapasach, odnosi do Państwa, natomiast we wniosku oraz w skardze spółka podkreśla wymiar bezpieczeństwa odnoszący się do niej samej oraz jej kontrahentów i konsumentów. Sąd I instancji zgodził się z twierdzeniem organu, że nie wystąpiło zagrożenie bezpieczeństwa paliwowego państwa. Wskazał, że jest to prawidłowy wniosek, który został wysnuty na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów, czyli przede wszystkim pism Prezesa RARS z 26 października 2022 r. i z 3 stycznia 2023 r. Dane zawarte w ww. pismach Sąd Wojewódzki odniósł do definicji bezpieczeństwa paliwowego państwa, wskazując m.in., że na podstawie wartości dotyczących tzw. dni zabezpieczenia na ciężki olej opałowy w 2022 r. (od kilkudziesięciu do ponad stu dni zabezpieczenia) nie można stwierdzić, że istnieje zagrożenie stanu umożliwiającego bieżące pokrycie zapotrzebowania odbiorców na określone surowce w stopniu umożliwiającym prawidłowe funkcjonowanie gospodarki. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy, zapasy handlowe obejmują zapasy utrzymywane przez podmioty zajmujące się produkcją paliw oraz przywozem ropy naftowej lub paliw, stanowiące nadwyżkę nad zapasami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1, to jest zapasami obowiązkowymi ropy naftowej lub paliw, tworzonymi i utrzymywanymi przez producentów i handlowców. Zapasy handlowe, o których mowa w pismach Prezesa RARS, stanowią zatem nadwyżkę paliwa, którą dysponują podmioty zajmujące się produkcją paliw oraz przywozem ropy naftowej lub paliw, nad zapasami obowiązkowymi. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, oceny organu na tle wniosku spółki nie są sprzeczne, uzupełniając się wzajemnie. Organ wskazał, że mimo tego, iż obecnie brak jest zakłóceń w zaopatrzeniu rynku w ww. surowce, to w związku z sytuacją międzynarodową takie zakłócenia mogą nastąpić. Jest to zatem kolejny argument wskazujący na konieczność utrzymania poziomu zapasów obowiązkowych i brak możliwości wydania decyzji o obniżeniu zapasów obowiązkowych paliw przez wprowadzenie ich na rynek. Sąd I instancji stwierdził, że spółka błędnie utożsamia przesłanki dające możliwość obniżenia ilości zapasów paliw z jej własną sytuacją, obciążeniami związanymi z koniecznością utrzymywania określonej ilości surowców, jak i trudnościami w nabyciu surowców niezbędnych do prowadzenia bieżącej działalności, podczas gdy art. 33 ust. 1 pkt 3a ustawy o zapasach wiąże wydanie zgody na obniżenie zapasów wyłącznie z występowaniem zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa. Organ, dokonując wykładni obowiązujących przepisów (art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o zapasach), prawidłowo wywiódł, że zagrożenie bezpieczeństwa paliwowego państwa nie zaistniało w chwili złożenia wniosku ani w toku postępowania. Przed wydaniem każdej z decyzji Minister żądał od Prezesa RARS przedstawienia aktualnego stanu rynku paliw w Polsce, na który składa się stan zapasów obowiązkowych i zapasów handlowych. Na podstawie danych przedstawionych w tych pismach organ prawidłowo wywnioskował o braku zaistnienia sytuacji uprawniającej do rozważenia możliwości obniżenia zapasów obowiązkowych paliw. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) oddalił skargę.

IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

a) art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (ustawa o zapasach) poprzez:

- błędną wykładnię polegającą na zawężającym rozumieniu pojęcia bezpieczeństwa paliwowego, poprzez odniesienie tego pojęcia jedynie do zabezpieczenia na ciężki olej opałowy w oparciu o dane na temat zapasów handlowych, zapewnione przez Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych;

- niewłaściwe niezastosowanie polegające na wadliwym uznaniu przez Sąd, że zaistniały w sprawie stan faktyczny nie wypełnia normy prawnej zawartej w tym przepisie, to jest "nie zachodziło zagrożenie bezpieczeństwa paliwowego państwa";

b) art. 33 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o zapasach poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu przez Sąd, że zaistniały w sprawie stan faktyczny nie wypełnia normy prawnej zawartej w tym przepisie, tj. organ prawidłowo odmówił wydania decyzji zezwalającej na obniżenie ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw poprzez ich wprowadzenie na rynek;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niesłuszne oddalenie skargi na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska naruszającą wskazane w treści skargi przepisy prawa materialnego.

V. Stanowisko strony przeciwnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna jako niezawierająca uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu.

2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

3. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych, uznając ich bezzasadność.

4. Wobec niezakwestionowania prawidłowości proceduralnej kontrolowanej decyzji oraz oceny prawnej Sądu Wojewódzkiego w tym przedmiocie, weryfikacji kasacyjnej podlegały podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego, pozostające w związku z przepisami konsekwencyjnymi art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz art. 33 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (u.z.), należy stwierdzić, że – niezależnie od ich defektów konstrukcyjnych – są one pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej kasacyjnie, że w przedmiotowej sprawie doszło do nieuprawnionego ograniczenia zakresu znaczeniowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 1 u.z. pojęcia bezpieczeństwa paliwowego państwa. W szczególności, wbrew ocenie wyrażonej w ww. zarzucie kasacyjnym, interpretacja powyższego pojęcia nie została odniesiona jedynie do zapasów agencyjnych, a więc zapasów interwencyjnych ropy naftowej i paliw, tworzonych i utrzymywanych przez Rządową Agencję Rezerw Strategicznych (art. 3 ust. 2 pkt 2 u.z.), błędnie określonych w skardze kasacyjnej mianem "zapasów handlowych zapewnionych przez Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych".

Dokonując kontroli prawidłowości wykładni materialnoprawnej przeprowadzonej przez Sąd a quo w powyższym zakresie, konieczne jest, aby dostrzec, że pojęcie bezpieczeństwa paliwowego państwa na tle kompetencji właściwego ministra do podjęcia działań interwencyjnych polegających na obniżeniu ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, lub zapasów agencyjnych przez ich wprowadzenie na rynek (art. 32 ust. 2 pkt 1 u.z.), zostało bezpośrednio powiązane z przesłanką zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa (art. 32 ust. 1 pkt 1 u.z.), co nadaje temu pojęciu charakter wybitnie prognostyczny.

Swoboda oceny stanu faktycznego właściwego ministra, do którego przypisano kompetencje do podejmowania działań interwencyjnych w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa (art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 u.z.), w tym kompetencje do decyzyjnego zezwolenia na obniżenie ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw poprzez ich wprowadzenie na rynek przez określonych producentów lub handlowców (art. 33 ust. 1 pkt 3 lit. a u.z.), jest zatem względnie szeroka, a jej granice wyznaczają takie zjawiska lub procesy na krajowym rynku paliwowym, które realnie i bezpośrednio zmierzają do powstania stanu uniemożliwiającego bieżące pokrycie zapotrzebowania odbiorców na ropę naftową i produkty naftowe, w określonej wielkości i czasie, w stopniu umożliwiającym prawidłowe funkcjonowanie gospodarki (por. art. 2 ust. 1 pkt 1 u.z.). Przy takim ujęciu warunkiem uruchomienia działań interwencyjnych w związku z zagrożeniem bezpieczeństwa paliwowego państwa jest zaistnienie stanu, który nie tylko bezpośrednio zmierza do utraty możliwości bieżącego pokrycia krajowego zapotrzebowania odbiorców (także ich pewnych grup) na ropę naftową i produkty naftowe, w określonej wielkości i czasie, lecz także który zagraża prawidłowemu funkcjonowaniu gospodarki narodowej. Zapasy ropy naftowej i produktów naftowych (zapasy interwencyjne) są bowiem tworzone i utrzymywane właśnie w celu zapewnienia zaopatrzenia Rzeczypospolitej Polskiej w ropę naftową i produkty naftowe w sytuacji wystąpienia zakłóceń w ich dostawach na rynek krajowy oraz wypełniania zobowiązań międzynarodowych (art. 3 ust. 1 u.z.). Nie są w tym zakresie wystarczające jednostkowe (także okresowe lub trwałe) lub sytuacyjne braki na rynku paliw, które nie osiągają takiego wymiaru lub stopnia, że zagrożone jest prawidłowe funkcjonowanie gospodarki jako pewnej całości.

Ocena wystąpienia stanu zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa może być natomiast dokonana przez właściwego ministra na podstawie wszelkich dostępnych danych, w tym także danych przekazanych przez Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (RARS), które niewątpliwie stanowią istotny element materiału procesowego w sprawach o wydanie zezwolenia na obniżenie ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw poprzez ich wprowadzenie na rynek przez określonych producentów lub handlowców (art. 33 ust. 1 pkt 3 lit. a u.z.) lub nakazania im sprzedaży określonej ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, wskazanym podmiotom krajowym (art. 33 ust. 1 pkt 3 lit. b u.z.). Prowadząc postępowanie wyjaśniające w sprawie zezwolenia na obniżenie ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, minister ma, co oczywiste, prawo i obowiązek ustalenia stanu zapasów handlowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 16 u.z. (są to zapasy utrzymywane przez podmioty zajmujące się produkcją paliw oraz przywozem ropy naftowej lub paliw, stanowiące nadwyżkę nad zapasami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1, a więc zapasami obowiązkowymi ropy naftowej lub paliw, tworzonymi i utrzymywanymi przez producentów i handlowców), w celu ustalenia relacji zapasów obowiązkowych do zapasów handlowych, mającej istotne znaczenie dla oceny stanu bezpieczeństwa paliwowego państwa. Powyższa relacja powinna być także oceniana na tle wartości minimalnego poziomu krajowych zapasów interwencyjnych, który zgodnie z art. 3 ust. 3 u.z. jest obliczany jako iloczyn 90 dni i średniego dziennego przywozu netto ekwiwalentu ropy naftowej w poprzednim roku kalendarzowym.

Zestawiając powyższe wnioski interpretacyjne ze sposobem wykładni rozważanych regulacji przez skarżony organ oraz kontrolowany Sąd Wojewódzki, trzeba stwierdzić, że pozostają one w koniecznym stopniu zgodne i komplementarne. Należy w szczególności pozytywnie ocenić ustalenia Ministra (zob. pismo Prezesa RARS z 26 października 2022 r.) w zakresie wartości ilościowej zapasów handlowych podmiotów zajmujących się produkcją paliw (art. 2 ust. 1 pkt 16 u.z.) w przeliczeniu na tzw. dni zabezpieczenia interwencyjnego (por. art. 3 ust. 3 u.z.).

Nie jest także wadliwa ostateczna ocena Ministra, że w świetle wskazanych przez stronę skarżącą okoliczności i argumentów brak jest podstaw do uznania, że w zakresie wskazanego we wniosku z dnia 3 października 2022 r. paliwa (ciężkiego oleju opałowego, będącego produktem naftowym – art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. m i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.z.) na krajowym rynku paliwowym zaistniała sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa. Podzielić należy pogląd, że czasowe trudności lub zakłócenia w obrocie krajowym daną kategorią paliwa (w tym związane z niestabilnością dostaw z rynków pozakrajowych), które nie zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu gospodarki, nie mogą być kwalifikowane jako stan zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa. Kwestią wtórną są natomiast określone w ww. wniosku wielkość obniżenia zapasów obowiązkowych ww. paliwa (3.539,806 t) oraz termin obniżenia tych zapasów. Jeżeli bowiem nie została spełniona zasadnicza przesłanka materialnoprawna zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa w sprawie o wydanie zezwolenia na obniżenie ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, to bezprzedmiotowe są dalsze rozważania na temat wymiaru ilościowego i czasowego ewentualnego obniżenia zapasów obowiązkowych. Zbędne rozważania Ministra oraz Sądu a quo w tym zakresie nie miały wpływu na wynik sprawy.

5. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz Ministra Przemysłu jako następcy kompetencyjnego skarżonego organu kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

-----------------------

2