Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpatrzeniu w dniu 7 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł (słownie: [...] złotych).

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o wymeldowaniu R. Z. z pobytu stałego.

Powyższe rozstrzygnięcie zawierające pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie za pośrednictwem Wojewody w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji, wysłano do R. Z.. Przesyłkę ze względu na niemożność jej osobistego doręczenia, złożono w placówce pocztowej w dniu 2 marca 2020 r., o czym zawiadomienie umieszczono na drzwiach mieszkania/biura adresata. Powtórnego awiza dokonano w dniu 10 marca 2020 r. Z uwagi na to, że przesyłka nie została przez adresata odebrana, urząd pocztowy w dniu 17 marca 2020 r. zwrócił ją do organu z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie".

W dniu 24 czerwca 2020 r. R. Z. nadał w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wyżej opisaną decyzję Wojewody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] r., została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), tj. doręczenia zastępczego.

W myśl wyżej wskazanego art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma

w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia pisma adresatowi osobiście, albo w przypadku jego nieobecności - dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu), operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie odebrał przesyłki zawierającej decyzję Wojewody z dnia [...] r., pomimo jej dwukrotnego prawidłowego awizowania przez Pocztę Polską, tj. w dniach 2 marca i 10 marca 2020 r.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że skuteczne doręczenie korespondencji nastąpiło dnia 16 marca 2020 r., który to dzień otworzył bieg terminu do wniesienia skargi. Jednakże bieg tego terminu, na mocy art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) - dodanego przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568) - uległ zawieszeniu (po 14 dniach od rozpoczęcia). W myśl tego przepisu w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r. (a od dnia 20 marca 2020 r.) stan epidemii, to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero 31 marca 2020 r. Z uwagi na to, że ustawodawca nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ww. ustawy charakter retroaktywny przyjąć należy, że hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie – skutek zawieszający bieg terminu oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć – skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt I GZ 178/20, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 1 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1151/19, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 12 maja2020 r. sygn. akt II SA/Wr 225/20, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Po 133/20, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy został uchylony na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Jednocześnie w ustawie tej wskazano, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46 (ustawa COVID-19), których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 68 ust. 7). Powyższa ustawa weszła w życie z dniem 16 maja 2020 r., co oznacza, że na gruncie przedmiotowej sprawy termin do wniesienia skargi biegł dalej od 24 maja 2020 r. i upłynął z dniem 8 czerwca 2020 r. Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 24 czerwca 2020 r., a zatem z uchybieniem terminu.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucił skargę jako spóźnioną i stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu.