Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 645/12 odmówił K. P. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie przez Sąd uzasadnienia wyroku wydanego w dniu 23 października 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 645/12.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 23 października 2012 r. Sąd ten oddalił skargę K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W dniu 7 listopada 2012 r. skarżący złożył do sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazał przesłanek wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W ocenie Sądu brak jakiegokolwiek uzasadnienia żądania przywrócenia terminu wyklucza możliwość jego pozytywnego załatwienia. Sąd podkreślił, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania, że nie ze swojej winy nie dotrzymał terminu. Ponieważ warunek ten nie został w niniejszej sprawie spełniony, Sąd I instancji, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) odmówił przywrócenia terminu do złożenia przedmiotowego wniosku.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. P., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W ocenie skarżącego Sąd I instancji winien pouczyć go o konieczności uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu bądź wezwać na posiedzenie Sądu celem ustnego uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, z uwagi na nieudolność skarżącego w reprezentowaniu własnego interesu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) strona, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności wnosi się do sądu, w którym czynność ta miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 powołanej ustawy). Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy). Oznacza to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Sąd I instancji oceniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 645/12 miał pełne podstawy by uznać, że strona nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia prawidłowo wskazane i wyjaśnione zostały powody nieuwzględnienia przez Sąd złożonego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie uzasadniając wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobnił, do czego był zobowiązany przepisami prawa, braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej.
Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zawiadomienie o terminie rozprawy (k-17) zawierało prawidłowe pouczenie, iż uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane stronie na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku. Także sam fakt złożenia przez skarżącego w dniu 7 listopada 2012 r. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia świadczy, że K. P. posiadał wiedzę niezbędną do podejmowania dalszych czynności w sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.
