Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Kinga Jezierska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. M. Ł. i M.A. Ł. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oddala skargę w całości.

Decyzją z [...] nr [...] Wojewoda D. (dalej jako organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: organ I instancji) z [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. K. (dalej również jako: inwestor, uczestnik) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (z wyłączeniem przyłączy: ciepłowniczego, energetycznego i teletechnicznego oraz zjazdów) przy ul. N. we W. (dz. nr [...]).

W dniu 10 października 2002 r. J. K. (poprzednik prawny inwestora) złożył do Prezydenta W. wniosek o pozwolenie na budowę zespołu mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem w przyziemiu oraz niezbędną infrastrukturą i przyłączami wod-kan przy ul. N. we W. Organ I instancji decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. K. pozwolenia na budowę w zakresie wnioskowanej inwestycji. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ II instancji decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W dniu 19 maja 2003 r. zmarł J. K. Postanowieniem z dnia 29 maja 2003 r., sygn. I Ns 616/03, które stało się prawomocne z dniem 13 czerwca 2003 r., Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia stwierdził, że spadek po J. K. nabyli A. S. i M. K. W dniu 22 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 426/06) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że decyzja organu odwoławczego nie czyni zadość art 107 § 3 i § 4 ustawy — Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (kwestii związanych w szczególności z: usytuowaniem miejsc parkingowych, wysokością projektowanego budynku i odległością od domów znajdujących się na sąsiednich działkach, zanieczyszczeniem środowiska oraz niespełnieniem wymogów ochrony środowiska, zmianą charakteru dzielnicy willowej o niskiej jednorodzinnej jednopiętrowej zabudowie, zachowaniem proporcji powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, nieuwzględnieniem odpowiedniej powierzchni terenu pod zieleń i rekreację, brakiem wjazdu od ulicy B. i zaprojektowaniem wszystkich wjazdów pod samym parkanem sąsiednich posesji). Ponadto zdaniem sądu organ odwoławczy nie sprostał regułom proceduralnym zmierzającym do ustalenia prawdy obiektywnej, poprzez nie przeprowadzenie w pełni postępowania wyjaśniającego i dowodowego; naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy — Prawo budowlane, a także § 12, § 13, § 19, § 20 i § 21 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Decyzją z dnia [...] nr [...], Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (bez przyłączy) przy ul. N. we W. (dz. nr [...]). Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] nr [...], uchylił opisaną wyżej decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ II instancji decyzją z dnia [...] nr [...], uchylił decyzję organu I i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Decyzją z dnia [...] nr [...], Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (bez przyłączy) przy ul. B. we W. Decyzją z dnia [...] nr [...], Wojewoda D. uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] nr [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] nr [...], organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Decyzją z dnia [...] nr [...], Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję wyżej opisaną decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 14 października 2010 r., sygn. II SA/Wr 227/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność decyzji Wojewody D. z dnia [...]nr [...] , a także decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że M. K. nie mógł wstąpić do postępowania w miejsce zmarłego J. K. w trybie art. 30 § 4 k.p.a. Prawa i obowiązki wynikające z umowy dzierżawy jako stosunku zobowiązaniowego dotyczą bowiem ściśle określonych w tej umowie podmiotów i nie wchodzą w skład masy spadkowej. Dlatego M. K. nie mógł zostać uznany za następcę prawnego inwestora.

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 219/11, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyżej opisany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten sąd. W uzasadnieniu wskazano, że koncepcja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w zakresie braku następstwa prawnego po stronie wnioskodawcy nie jest trafna.

Wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 r., sygn. II SA/Wr 413/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że: organ odwoławczy nie dostosował się w całości do wiążących go wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. II SA/Wr 426/06, dotyczących konieczności uzupełnienia i pogłębienia postępowania dowodowego w sprawie, przede wszystkim w zakresie formy i zawartości przedłożonego projektu budowlanego; na obecnym etapie postępowania (w świetle dowodów zgromadzonych w aktach sprawy) nie sposób udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, budowę jakiego budynku (w istocie) zatwierdził organ architektoniczno-budowlany (zwłaszcza jeśli chodzi o liczbę kondygnacji); z akt sprawy wynika, że w toku postępowania dokonano modyfikacji wniosku o pozwolenie na budowę, natomiast uzgodnienie z konserwatorem zabytków pochodzi z 2002 r.; projekt budowlany jest nieczytelny. Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2667/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2012 r., sygn. II SA/Wr 413/12 organ odwoławczy ponownie rozpatrzył odwołania U. W., L.W., S. N., Z. N. i B. Ł. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Prezydent W. zawiesił z urzędu prowadzone postępowanie ze względu na konieczność aktualizacji materiału dowodowego.

W dniu 16 października 2015 r. pełnomocnik inwestora przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego, oryginał mapy do celów projektowych oraz zmienił zakres inwestycji obejmujący obecnie: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (z wyłączeniem przyłączy: ciepłowniczego, energetycznego i teletechnicznego oraz dwóch zjazdów) z garażem podziemnym.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ I instancji podjął zawieszone postępowanie wskazując, że w dniu 3 grudnia 2015 r. organ zakończył aktualizację materiału dowodowego.

Postanowieniem z dnia [...] nr[...], Miejski Konserwator Zabytków we W. uzgodnił projektowane zamierzenie, wskazując, że realizacja prac lub robót objętych opiniowaniem nie narusza zasad ochrony i opieki nad zabytkami.

W dniu [...] organ I instancji wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (z wyłączeniem przyłączy: ciepłowniczego, energetycznego i teletechnicznego oraz zjazdów) przy ul. N. we W.

Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołali się: B. Ł. oraz J. P. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 2 marca 2017 r. do organu I instancji wpłynął wniosek inwestora dotyczący uzupełniania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Zawarto w nim wyjaśnienia dotyczące trzeciej kondygnacji nadziemnej, garażu jako kondygnacji podziemnej, aktualności analizy urbanistycznej, usytuowaniu budynku na działce budowlanej jak i jego odległości od granicy działki, analizy zapewnienia naturalnego nasłonecznienia i zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia, określenia pasa zieleni, zwymiarowania miejsc postojowych, dostępu do budynku przez osoby niepełnosprawne, wykazanie na aktualnej mapie do celów projektowych pasa o obejmującego 30 m poza obszarem inwestycji oraz dokumentacji geotechnicznej. W przypadku ostatniego punktu dodano, że projektowana zabudowa wielorodzinna został zakwalifikowana do drugiej kategorii geotechnicznej i nie ma potrzeby wykonania ekspertyzy geotechnicznej.

Postanowieniem z dnia [...] Miejskiego Konserwatora Zabytków we W. uzgodnił planowane zamierzenie budowlane.

Decyzją z dnia [...] nr[...] organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę wskazanej powyżej inwestycji.

Odwołanie od wskazanej decyzji wniosła J. P. oraz B. Ł. J. P. przedłożyła organowi odwoławczemu opinię urbanistyczną.

Wojewoda D. wystąpił do inwestora w celu skompletowania projektu budowlanego. W dniu 26 lutego 2018 r. do Wojewody D. wpłynęły skompletowane cztery egzemplarze projektu budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ odwoławczy nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 6 ust. 1 oraz § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) oraz przedłożenia decyzji zezwolenia zarządcy drogi, w formie decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi publicznej w formie decyzji - o czym mówi art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.). W dniu 16 października 2018 r. do Wojewody D. wpłynęła uzupełniona dokumentacja projektowa.

Decyzją z dnia [...] nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że na terenie objętym planowanym zamierzeniem budowlanym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inwestor uzyskał decyzję Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przedmiocie budowy przyłączy wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej przy ul. N. we W.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na nieprawidłowości w opinii urbanistycznej przedłożonej przez odwołującą się stronę, w której stwierdzono, że z uwagi na brak w sąsiedztwie zabudowy, której istnienie umożliwiałoby ustalenie warunków zabudowy na zasadzie kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy, powyższa decyzja o warunkach zabudowy jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, dalej: upzp). Uznano przy tym, że planowana inwestycja stanowiłaby element dysharmonizujący w przestrzeni historycznie ukształtowanego osiedla, w którym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Organ II instancji podkreślił jednak, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] jest decyzją ostateczną i jako taka jest trwałym elementem porządku prawnego i korzysta z domniemania prawidłowości dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem sądu lub decyzją ostateczną zapadłą w trybie nadzwyczajnym. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś związany wydaną w danej sprawie decyzja ostateczną w warunkach zabudowy, wobec czego, w wykonaniu tej decyzji, jest zobowiązany zadbać o zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z poprzedzającą ją decyzją o warunkach zabudowy. W ocenie organu odwoławczego istotne znaczenie ma za to przyjęty w decyzji Prezydenta W. o warunkach zabudowy tj. z dnia [...] nr [...] zapis dopuszczający możliwość realizacji jako przeznaczenie uzupełniające zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ponadto, organ zauważył, że powołany art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp odnosi się do trybu wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto nie obowiązywał w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia 7 września 2001 r.

Odnosząc się do liczby kondygnacji organ II instancji podkreślił, że poziom budynku znajdujący się nad trzecią kondygnacją nadziemną ma maksymalną wysokość 2,5 - 3,3 m (pomiar własny), zatem nie może on być uznany za kondygnację w rozumieniu § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z projektu budowlanego nie wynika nadto, by zostały przewidziane odrębne wejścia, o czym mowa w § 62 rozporządzenia, zaś rysunków elewacji nie wynika, aby zostały przewidziane okna połaciowe zapewniające jakiekolwiek nasłonecznienie i oświetlenie, o czym jest mowa w § 57-60 rozporządzenia.

Organ nie dopatrzył się również nieprawidłowości w zakresie usytuowania kondygnacji podziemnej (garażu), które nie narusza § 3 pkt 17 rozporządzenia, gdyż poziom terenu przy budynku wynosi - 1,25 m, a poziom posadzki wynosi 3,05 m, co oznacza, że kondygnacja jest zagłębiona więcej niż w połowie jej wysokości w świetle (k. 142 i 143 projektu).

Oceniając zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) organ II instancji stwierdził, że projekt zawiera wszystkie wymagane przepisami rozporządzenia elementy zarówno w części opisowej, jak i rysunkowej. Według organu odwoławczego projekt zagospodarowania terenu spełnia również wymagania o których mowa w § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133), który stanowi, że projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub, w określonych przypadkach, na mapie jednostkowej.

W ocenie organu odwoławczego projekt zagospodarowania terenu jest również zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Minimalna odległość planowanego budynku od granicy działki do strony północnej (według części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, k. 87 projektu) ma wynosić- 4.05 m; od strony wschodniej - 8,68 m; od strony południowej - ok. 6 m (pomiar własny) a od strony zachodniej 5,36 m. Organ odwoławczy nie dopatrzył się nadto nieprawidłowości w zakresie zaprojektowanych miejsc postojowych, w tym ich liczby oraz liczby, zlokalizowania, oznakowania i wymiarów miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Jako prawidłowy organ ten ocenił również projekt w zakresie przystosowania budynku dla osób niepełnosprawnych, zlokalizowania miejsca gromadzenia odpadów stałych, warunków dojścia i dojazdu umożliwiających dostęp do drogi publicznej, odpowiedni do przeznaczenia i sposobu użytkowania działek budowlanych i budynków oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz przewidzianej powierzchni terenu biologicznie czynnego, która wynosi ma wynosić 30,30 % (k. 84 projektu).

Organ odwoławczy stwierdził nadto, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Zwrócił także uwagę, że w projekcie budowlanym znajduje się stosowna analiza dotycząca naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jak też zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia - o czym jest mowa w § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych (k. 87 i 137 projektu), zawiera opis charakterystyki energetycznej planowanego budynku, warunki przyłącza energetycznego, warunki techniczne przyłącza telekomunikacyjnego, warunki przyłącza do węzła cieplnego, jak też warunki określające zapewnienie wody i odbioru ścieków oraz określenie przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie:

1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), polegającym na niezastosowaniu się przez organy obu instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006r. (sygn. akt II SA/Wr 426/06) oraz z dnia 31 lipca 2012r. (sygn. akt II SA/Wr 413/12);

2) art. 15 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego co do okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji, przez co naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

3) art. 8 i art. 13 k.p.a. w związku z art. 89 k.p.a. poprzez niewyznaczenie rozprawy administracyjnej w sprawie, której charakter i dotychczasowy przebieg ewidentnie uzasadnia taką potrzebę, pomimo złożenia przez stronę stosownego wniosku w tym zakresie;

4) art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003r. nr 80 poz.718) poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w sprawie stosuje się przepisy ustawy prawo budowlane obowiązujące, w dniu wydawania decyzji, a nie przepisy dotychczasowe, tj. obowiązujące do dnia 11 lipca 2003 r., jak stanowi o tym art. 7 ust. 1 wspomnianej ustawy z dnia 27 marca 2003 r.;

5) art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie się jedynie na korzystnej dla inwestora, złożonej przez niego i przeprowadzonej na jego koszt analizie urbanistycznej i formalnoprawnej bez zlecenia wykonania opinii porównawczej innego, niezależnego biegłego;

6) art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do szeregu zarzutów dotyczących: decyzji organu I instancji oraz treści analizy urbanistycznej, stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia, a powoływanych m.in. w odwołaniu strony skarżącej;

7) art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (stan sprzed noweli z dnia 11 lipca 2003r.), poprzez zatwierdzenie projektu obiektu budowlanego niezgodnego z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

8) art. 4 ustawy Prawo budowlane (stan sprzed noweli z dnia 11 lipca 2003 r.), poprzez zatwierdzenie projektu obiektu budowlanego, którego forma architektoniczna nie jest dostosowana do krajobrazu i otaczającej zabudowy;

9) art. 5 ust. 1 pkt 6 (stan sprzed noweli z dnia 11 lipca 2003 r.) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie w trakcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją uzasadnionych interesów strony, w szczególności w zakresie zmiany dotychczasowego charakteru dzielnicy willowej Karłowic w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji,

10) art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że wielkość i forma architektoniczna inwestycji, która może być zrealizowana na podstawie zaskarżanej decyzji jest dostosowana do otaczającej zabudowy, w szczególności do uwarunkowań wynikających z "willowego" charakteru otoczenia oraz niewyczerpujące wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których organ uwzględnił wniosek strony o wydanie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odwoławczy oparł się o nieodpowiednie przepisy, gdyż skoro podstawę do wydania pozwolenia na budowę stanowi decyzja o warunkach zabudowy wydana dla poprzednika prawnego inwestora jeszcze w 2001 roku, a wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w 2002 roku, to obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności planowanego zamierzenia budowlanego z decyzją planistyczną z 2001 r. roku i stosowanie właściwych przepisów obowiązujących w dacie składania wniosku (wszczęcia postępowania). W ocenie skarżących w sprawie nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające przeprowadzenie poszerzonego postępowania wyjaśniającego przez organ II instancji. Wobec znacznego zakresu koniecznego do przeprowadzenia postępowania dowodowego dotyczącego kwestii kluczowych dla rozstrzygnięcia organ odwoławczy – zdaniem skarżących - powinien był skierować sprawę do organu I instancji celem ponownego przeprowadzenia tego postępowania, a skoro tego nie zrobił, to naruszona została zasada dwuinstancyjności.

Ponadto zdaniem skarżących organ II instancji, pomimo spełnienia ustawowych przesłanek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej nie przeprowadził jej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnieniu szeregu kwestii wymienionych szczegółowo w treści skargi.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W dniu 7 lutego 2019 r. zmarł skarżący, B. Ł. Pismem z dnia 12 marca 2019 r. następcy prawni – J. M. Ł. oraz M. A. Ł. złożyły oświadczenia o wstąpieniu następców prawnych w miejsce skarżącego oraz o podtrzymaniu wszystkich zarzutów, wniosków i twierdzeń przedstawionych dotychczas przez skarżącego w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ponieważ w skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego jak i materialnego rozważaniom w pierwszej kolejności podlegały oczywiście kwestie procesowe. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, zgodnie bowiem z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy k.p.a. w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n k.p.a. Odwołania stron postępowania od decyzji pierwszoinstancyjnej zostały co prawda wniesione po wejściu w życie nowelizacji k.p.a. (tj. po 1 czerwca 2017 r.) jednakże postępowanie nie zostało zakończone ostateczną decyzją, a zatem kontrola postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie opierać się będzie na zgodności z przepisami k.p.a. w brzmieniu poprzednio obowiązującym.

Odnosząc się do zarzutu przeprowadzenia przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego w znacznym zakresie, co zdaniem skarżących, stanowiło naruszenie zasady dwuinstancyjności, sąd pragnie zauważyć, że o ile kompetencje i obowiązki organu odwoławczego w zakresie ustalania stanu faktycznego były ograniczone (w stosunku do obecnie obowiązujących zasad przeprowadzania postępowania dowodowego przez organ odwoławczy), o tyle jednak organ II instancji mógł przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Zgodnie bowiem z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

W ocenie sądu, biorąc pod uwagę zakres ustaleń, które przeprowadził uzupełniająco organ II instancji oraz kilkunastoletni czas trwania całego postępowania w sprawie, organ odwoławczy zasadnie przeprowadził uzupełaniające postępowanie dowodowe nie przekraczając tym samym granic tegoż postępowania, co miałoby – zdaniem skarżących - skutkować pogwałceniem zasady dwuinstancyjności. Zwrócenie się przez organ odwoławczy do pełnomocnika inwestora o: wyjaśnienie kwestii usytuowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, objęcie wnioskiem budowy zjazdu z dz. nr [...] i o przedłożenie zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, przedłożenie zaświadczenia izby samorządu zawodowego aktualne na datę sporządzenia projektu budowlanego, przedłożenie aktualnych oświadczeń odpowiednich jednostek o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu oraz o warunkach przyłączenia do sieci oraz o wyjaśnienie przedmiotu wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie sieci elektrycznej i teletechnicznej oraz instalacji teletechnicznej w ocenie sądu nie przekraczało granic uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, do przeprowadzenia którego upoważniony był organ odwoławczy. Podkreślić bowiem należy, że na organie odwoławczym spoczywa obowiązek dokonania nie tylko kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, lecz również powinność wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, z uwzględnieniem regulacji art. 136 k.p.a. z poszanowaniem pozostałych przepisów k.p.a. W ocenie sądu w tym składzie wezwanie inwestora o złożenie wyjaśnień we wskazanym zakresie, a następnie nałożenie na niego postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie doprowadzenia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 6 ust. 1 oraz § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz przedłożenia decyzji o zezwoleniu zarządcy drogi o lokalizacji zjazdu mieściło się w zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego. Zdaniem sądu organ odwoławczy uzupełniając w tym zakresie materiał dowodowy nie zastąpił organu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia. Zatem zarzut naruszenia art. 15, art. 136, art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji uznać należy za nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej w toku postępowania odwoławczego podkreślić należy, że w myśl art. 89 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Zgodnie zaś § 2 cytowanego przepisu organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Podkreślić należy, że wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy nie jest wiążący dla organu. Skarżący twierdzą, że nieprzeprowadzenie rozprawy przyczyniło się m. in. do naruszenia zasady szybkości postępowania. Wskazać jednak należy, że w istocie nieprzeprowadzenie rozprawy może prowadzić do przewlekłości postępowania, jednak strona nie uargumentowała, w jaki sposób brak rozprawy wpłynął na tempo postępowania, nie wniosła również skargi na przewlekłość postępowania. Skarżący twierdzą nadto, że nieprzeprowadzenie rozprawy nie pozwoliło na pełne wyjaśnienie okoliczności faktycznych oraz rozwiązanie wątpliwości stron postępowania. Wskazać jednak należy, że wyrażona w art. 11 k.p.a. zasada objaśniania stronom przesłanek załatwienia sprawy nie jest realizowana poprzez przeprowadzanie rozprawy administracyjnej, która stanowi jedną z form postępowania dowodowego obok tzw. formy gabinetowej. Zatem rozprawa ma służyć organowi do jak najpełniejszego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza gdy wymaga tego udział świadków, biegłych lub przeprowadzenie oględzin. Nie jest zaś celem samym w sobie przeprowadzenia rozprawy wyjaśnianie stronom postępowania przesłanek, którymi kieruje się organ. Objaśnianiu stronom przyczyn określonej załatwienia sprawy służy przede wszystkim możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz uzasadnienie decyzji. Biorąc zatem pod uwagę uprawnienie, a nie obowiązek organów w kwestii przeprowadzenia rozprawy oraz to, że celem rozprawy administracyjnej nie jest prowadzenie polemiki ze stanowiskiem organu, zwłaszcza w sytuacji gdy strona – tak jak w niniejszej sprawie - nie przedstawia własnych dowodów, sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 89 k.p.a. w kontrolowanym postępowaniu.

W ocenie sądu nie ma również podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez organy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonego w poprzednich wyrokach tutejszego sądu. Przedłożony projekt budowlany, z uwzględnieniem uzupełnień dokonanych już na etapie postępowania odwoławczego, wyjaśnia bowiem te okoliczności, które uprzednio budziły wątpliwości tutejszego sądu.

Po pierwsze rozwiązane zostały wątpliwości wyrażone w uzasadnieniu wyroku tutejszego sądu w sprawie o sygn. II SA/Wr 426/06. W zakresie usytuowania miejsc parkingowych na str. 84 i 136 projektu wskazano ilość miejsc postojowych, ich wymiary, zlokalizowanie, współczynnik wskazujący ilość miejsc postojowych przypadających na mieszkanie (wynoszący 1,1), a także liczbę miejsc dla niepełnosprawnych. Odnosząc się do kwestii wysokości projektowanego budynku wskazać należy, że projekt zawiera dane umożliwiające dokonanie oceny ostatniego poziomu budynku. Organ w oparciu o naniesione na przekrój A-A i B-B wysokości, brak odrębnych wejść oraz brak okien połaciowych prawidłowo ocenił, że poziom ten nie może zostać uznany za kondygnację w rozumieniu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiąc poddasze użytkowe.

Prawidłowo również organ ustalił oraz wyjaśnił w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazane w uprzednio wydanym wyroku tutejszego sądu wątpliwości dotyczące odległości od domów znajdujących się na sąsiednich działkach, co wiązało się ściśle z ustaleniem, czy budynek ten spowoduje zacienienie pomieszczeń w sąsiednich budynkach. Wskazać należy, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), który przewiduje, że odległość od granicy działki powinna wynosić co najmniej 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. W części rysunkowej projektu budowlanego zaznaczono orientację położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata, granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ukształtowanie terenu oraz ukształtowanie zieleni (k. 87 projektu). Przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy wynika natomiast z załącznika graficznego do decyzji Prezydenta W. o warunkach zabudowy z dnia [...] nr [...], która przebiega w odległości ok. 8 m od krawędzi działki na której znajduje się ul. N. Nieprzekraczalna linia zabudowy została naniesiona również na części rysunkowej projektu zagospodarowania działki (k. 87 projektu) i jak z niego wynika, nie została ona przekroczona. Minimalna odległość planowanego budynku od granicy działki do strony północnej (według części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, k. 87 projektu) ma wynosić- 4.05 m; od strony wschodniej - 8,68 m; od strony południowej - ok. 6 m, a od strony zachodniej 5,36 m.

Ponadto zgodnie z § 9 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, w myśl którego określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na kwestię usytuowania balkonów, od strony północnej i zachodniej. Organ II instancji ustalił, że w pierwszym przypadku balkon będzie zlokalizowany w odległości 3,66 m od granicy z działką sąsiednią - tj. [...], a w drugim przypadku w odległości 2,55 m od granicy z działka nr [...]. Zgodnie z § 12 ust. 6 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do m.in. balkonu (rysunek elewacji - k. 135 projektu).

Przedłożony projekt budowlany pozwolił organowi odwoławczemu na usunięcie wskazanych w wyroku sądu wątpliwości w kwestii spowodowania zacienienia pomieszczeń w sąsiednich budynkach. W projekcie budowlanym znajduje się bowiem analiza dotycząca naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jak też zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia. Wynika z niej, że planowany budynek nie będzie powodował naruszenia § 13 i 60 rozporządzenia w kontekście zapewnienia naturalnego nasłonecznienia oraz zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich (k. 43-53 projektu). Nadto sąd pragnie zauważyć, że działka skarżących znajduje się na północ od terenu planowanej inwestycji, co tym bardziej uzasadnia, że budowa budynku nie będzie miała wpływu na istniejące już warunki minimalnego czasu nasłoneczniania pomieszczeń w budynkach sąsiednich.

Uzupełniono również projekt budowlany w zakresie opisu i wskazania powierzchni terenu przewidzianej pod zieleń i rekreację, w tym przewidziano odpowiedni obszar terenu pod te przeznaczenia. Zgodnie z § 39 cytowanego rozporządzenia na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na brak miejscowego planu na terenie objętym planowaną inwestycją oraz nieokreślenie powierzchni biologicznie czynnej w decyzji o warunkach zabudowy ten element zagospodarowania terenu określony został w projekcie budowlanym, z którego wynika, że powierzchnia działki wynosi 6278,76 m2, powierzchnia zabudowy i powierzchnia utwardzona zajmują łącznie 39,70 % działki, a powierzchnia biologicznie czynna ma wynosić 30,30 % (k. 84 projektu).

Odnosząc się do dostrzeżonego wcześniej braku wjazdu od ulicy B. to należy zauważyć, że inwestor uzyskał decyzję Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta W. z dnia [...] nr [...] zezwalającą na lokalizację zjazdu od strony ul. R. i ul. N. Lokalizacja zjazdu na załączniku graficznym do decyzji jest tożsama z lokalizacją zjazdów przedstawionych na projekcie zagospodarowania terenu.

Ponadto inwestor pismem z dnia 14 września 2018 r. uzupełnił zgodnie z wezwaniem organu projekt budowlany o zaświadczenie o przynależności do izby architektów arch. A. P., kopię dokumentów poświadczających uprawnienia inż. M. P.w zakresie projektowania sieci elektrycznych. Ponadto wyjaśniono że uprawnienia inż. A. M. pochodzą z 1989 r. i wówczas obejmowały całą branżę teletechniczną pod względem projektowym, gdyż nie było rozróżnienia na sieci i instalacje. Inwestor przedłożył jednak skorygowane rzuty wraz ze stronami tytułowymi podpisanymi przez sprawdzającego branży teletechnicznej z uprawnieniami bez ograniczeń.

W konsekwencji sąd podziela dokonaną przez organ odwoławczy ocenę projektu budowlanego jako kompletnego i zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz.1935 ). W stosunku do pierwotnie przedłożonego projektu budowlanego część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego zawiera wskazane rysunki ze stosownymi wyjaśnieniami (zob. k. 134-153 projektu). Ponadto część rysunkowa jest zaopatrzona w niezbędne oznaczenia graficzne i wyjaśnienia opisowe umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu budowlanego, o czym jest mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego jak też została sporządzona w skali 1:100 (zob. § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia).

Podnoszona nadal w skardze kwestia dotycząca proporcji między podstawowym a uzupełniającym przeznaczeniem terenu i właściwą gęstością zabudowy, a co za tym idzie błędną – zdaniem skarżących – oceną, że wielkość i forma architektoniczna inwestycji jest dostosowana do otaczającej zabudowy, w szczególności do uwarunkowań wynikających z "willowego" charakteru otoczenia została już w ocenie sądu dostatecznie wyjaśniona. O ile bowiem w wyroku zapadłym w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 413/12 sąd wskazał, że nadal budzi wątpliwości co w istocie stanowi przedmiot wniosku o pozwolenie na budowę, gdyż pierwotny wniosek dotyczył pozwolenia na budowę "zespołu mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem w przyziemiu oraz niezbędną infrastrukturą", następnie inwestor pismem z dnia 27 czerwca 2007 r. wyjaśnił, że wniosek dotyczy budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przy czym w końcu tego pisma autor naprowadza, że "zamierzenie inwestycyjne obejmuje realizację jednego budynku". W świetle przedłożonego ostatecznie projektu budowlanego nie budzi jednak wątpliwości, iż planowane zamierzenie budowlane polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym z wyłączeniem przyłączy: ciepłowniczego, energetycznego, teletechnicznego. Wobec klarowności przedmiotu inwestycji w ocenie sądu dostatecznie organ odwoławczy objaśnił również możliwość usytuowania takiego budynku w świetle wydanych decyzji o warunkach zabudowy, przepisów z zakresu ochrony konserwatorskiej oraz zagospodarowania przestrzennego.

Wobec braku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym planowaniem inwestycji wiążące w sprawie są ustalenia zwarte w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy oraz decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr[...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przedmiocie budowy przyłączy wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej przy ul. B. we W. W pierwszej z wymienionych decyzji wskazano, że planowana inwestycja budowlana znajduje się obszarze w którym dominuje zabudowa miejscowa niska z przewagą jednorodzinnej. Podkreślono zarazem, że zamierzenie budowlane, którego dotyczy rzeczona decyzja o warunkach zabudowy należy uznać jako przeznaczenie uzupełniające. Zapis ten przesądza o dopuszczalności realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na przedmiotowym obszarze. Słusznie organ II instancji podkreślił, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] jest decyzją ostateczną i jako taka jest trwałym elementem, porządku prawnego i korzysta z domniemania prawidłowości dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. W konsekwencji organy administracji architektoniczno-budowlanej są nią związane.

W ocenie sądu przedłożona przez inwestora analiza urbanistyczna dostatecznie wskazuje na spełnienie warunków urbanistycznych wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Z treści analizy wynika bowiem, że parametry projektowanej trzykondygnacyjnej inwestycji nie odbiegają w zakresie funkcji oraz cech zabudowy od tych, jakie posiadają istniejące obiekty w okolicy zainwestowania. Omawiana analiza urbanistyczna sporządzona przez urbanistę mgr. inż. W. W. została zaktualizowana i do tej pory ani orzekające w sprawie organy obu instancji, ani też tutejszy sąd nie zakwestionował jej ustaleń.

Ponadto, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, inwestycja ma być realizowana w strefie "AB" ochrony konserwatorskiej, w której należy utrzymać zasadnicze elementy rozplanowania istniejącej substancji o walorach kulturowych oraz nadać odpowiedni charakter nowej zabudowie i zharmonizować ją z otoczeniem. Sąd zwraca uwagę, że ocena projektu budowlanego w opisanym zakresie może zostać dokonana wyłącznie przez właściwy organ ochrony zabytków. Należy jednak podkreślić, że ostatecznym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Miejski Konserwator Zabytków we W. uzgodnił przedmiotowe zamierzenie. Nie można w takich warunkach uznać, że projekt nie spełnia wymagań dotyczących ochrony środowiska kulturowego.

Biorąc pod uwagę powyższe elementy projektu budowlanego, o które został uzupełniony w stosunku do pierwotnie złożonego, brak jest podstaw do stwierdzenia, że w sprawie organy nie uwzględniły zaleceń wynikających z oceny prawnej dokonanej przez tutejszy sąd w poprzednio wydanych orzeczeniach. Zarzut naruszenia przez organ II instancji art.153 p.p.s.a. należy zatem uznać za nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących przebiegu postępowania dowodowego dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie się jedynie na korzystnej dla inwestora, złożonej przez niego i przeprowadzonej na jego koszt analizie urbanistycznej bez zlecenia wykonania opinii porównawczej innego, niezależnego biegłego sąd nie podziela stanowiska skarżących w tym przedmiocie. Organ nie jest obowiązany do konfrontowania każdego z przedłożonych środków dowodowych, a jego ocena konkretnej części materiału dowodowego jako rzetelnego, prawidłowo sporządzonego pod względem formalnoprawnym i wiarygodnego, pociąga za sobą uznanie, że dana okoliczność faktyczna została dostatecznie wyjaśniona. Dopiero brak takiej oceny powoduje konieczność gromadzenia dodatkowych środków dowodowych na tę samą okoliczność. Jak już wyżej wskazano analiza urbanistyczna przedłożona przez inwestora sporządzona przez mgr. inż. Witolda Warczewskiego nie została w toku całego postępowania podważona ani przez orzekające w sprawie organy, ani sądy. Fakt, że dokument został sporządzony na zlecenie inwestora i przez niego przedłożony nie może sam z siebie podważać jego mocy dowodowej. Wskazać nadto należy, że skarżący nie wykazali w tym zakresie żadnej inicjatywy dowodowej, organ zaś nie ma obowiązku zlecenia na swój koszt sporządzenia odrębnej analizy urbanistycznej. Nie sposób ponadto zgodzić się ze skarżącymi, którzy twierdzą, że organ odwoławczy nie odniósł się do analizy urbanistycznej przedłożonej przez odwołującą się, J. P. Organ odwoławczy wprost wskazał bowiem, że przedłożona analiza urbanistyczna sporządzona przez mgr. inż. R. J. opiera się na wskazaniu, że z uwagi na brak w sąsiedztwie zabudowy, której istnienie umożliwiałoby ustalenie warunków zabudowy na zasadzie kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy decyzja o warunkach zabudowy wydana dla terenu zainwestowania jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano jednak, że przywołany przepis odnosi się do trybu wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a nadto nie obowiązywał w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy z 7 września 2001 r. W pozostałym zakresie organ ustosunkował się również do przedłożonej przez odwołującą się analizy na str. 6-7 zaskarżonej decyzji. Sąd nie podziela zatem zarzutów naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art., 75 oraz art. 77 § 1 k.p.a., albowiem zgromadzony przez organy materiał dowodowy jest wyczerpujący a jego ocena prawidłowa.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dostrzegł nadto naruszenia art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a., gdyż treść uzasadnienia pozwala odtworzyć szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ. Istotnie sąd dostrzega brak ustosunkowania się przez organ odwoławczy do części zarzutów odwołania np. w zakresie nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej lub nieprzeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego w postaci analizy urbanistycznej, jednak w ocenie sądu nieprawidłowości te nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Jedynie bowiem takiej wagi naruszenie przepisów prawa procesowego (oprócz naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego) legitymuje sąd do uchylenia decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). W ocenie sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji daje jednak możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstaw rozstrzygnięcia, a tym samym zapewnia stronom informacje o przesłankach tego rozstrzygnięcia i umożliwia sądowi jego kontrolę.

Przechodząc na grunt zarzutów dotyczących naruszenia przepisów materialnoprawnych, podkreślić należy w pierwszej kolejności, że prawidłowe jest stanowisko skarżących w kwestii mającego w sprawie zastosowanie stanu prawnego. Zaskarżona decyzja oparta została bowiem na przepisach ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organ. Tymczasem zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 z późn. zm., dalej: ustawa nowelizująca) do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. W tym miejscu przytoczyć należy treść art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od 29 czerwca 2002 r. do 10 lipca 2003 r., tj. na dzień wszczęcia postępowania administracyjnego. W myśl ust. 1 tego przepisu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z ust. 2 cytowanego przepisu właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Po myśli ust. 3 w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Ustęp 4 cytowanego przepisu stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto zgodnie z ust. 5 właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.

Biorąc pod uwagę treść wskazanego przepisu, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że pomimo formalnego jego niezastosowania przez organ odwoławczy w istocie organ zastosował się do jego treści. Powyższa ocena wynika z faktu, iż zarówno z akt sprawy, jak i treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ sprawdził przedłożony projekt zagospodarowania terenu z decyzjami o warunkach zabudowy (s. 6-7 decyzji), przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (s. 8-10 decyzji). W części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego ujęto wpływ obiektu budowlanego na środowisko, zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, a także ochronę przed hałasem. Organ zweryfikował projekt również pod kątem jego kompletności, posiadania opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także jego sporządzenia przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane (s. 10-11 decyzji). Zatem stwierdzić należy, że w istocie organ odwoławczy wypełnił dyspozycję art. 35 ust.1 pb w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie.

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pb organ jest uprawniony, a nie obowiązany zbadania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Mimo tego, z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ dokonał zasadniczo ustaleń wskazanych w tym przepisie m. in. z zakresu warunków użytkowych zgodnych z przeznaczeniem obiektu w zakresie usuwania odpadów (s. 9 decyzji), warunków korzystania z mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne (s. 8-9 decyzji), a także uzasadnionych interesów osób trzecich (ochrona przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi – s. 10 decyzji). Nadto organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] nr [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego i choć oparł je na niewłaściwej podstawie prawnej to zarazem postąpił zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 35 ust. 3 pb.

W świetle powyższego sąd w składzie rozpoznającym sprawę stwierdza, że o ile w istocie organ odwoławczy naruszył art. 7 ust. 1 ustawy nowelizującej to naruszenie to nie stanowi na tyle istotnej nieprawidłowości, by miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W wyroku z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt I GSK 1839/15 (opubl.: https://cbois.nsa.gov.pl/) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. ma charakter wynikowy i może znaleźć zastosowanie w przypadku stwierdzenia przez sąd pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że – wobec zrealizowania przez organ dyspozycji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa budowlanego mimo przywołania błędnej podstaw prawnej decyzji - nawet przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego i podstawie prawnej treść decyzji byłaby taka sama.

Zaskarżona decyzja nie narusza również art. 4 pb., zgodnie z którym obiekt budowlany i związane z nim urządzenia należy projektować w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Brak naruszenia przywołanego przepisu został już dostatecznie wyjaśniony przy okazji omówienia wartości dowodowej przedłożonej przez inwestora analizy urbanistycznej. W ocenie sądu organ odwoławczy w oparciu o treść decyzji o warunkach zabudowy i analizy urbanistycznej prawidłowo ocenił, że parametry inwestycji nie odbiegają w zakresie funkcji oraz cech zabudowy od tych, jakie posiadają istniejące obiekty w okolicy zainwestowania.

Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 6 pb, zgodnie z którym obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nadmienić przy tym należy, że ustawodawca doprecyzował w ust. 2 cytowanego przepisu co należy rozumieć, że ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, która obejmuje w szczególności: 1 zapewnienie dostępu do drogi publicznej, 2 ochronę przed pozbawieniem: a) możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, b) dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, 3) ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, 4) ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. W sprawie ani skarżący ani weryfikujące zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia organy lub sąd nie podnosili dotąd możliwości zagrożenia ograniczeniem dostępu do drogi publicznej osobom trzecim. Przedmiotowa inwestycja nie obejmuje przyłączy ciepłowniczego, energetycznego oraz teletechnicznego, zatem organ nie dokonywał oceny pod kątem ochrony osób trzecich przed pozbawieniem możliwości korzystania z energii oraz środków łączności. Nikt też jak dotąd nie kwestionował spowodowania ograniczeń w możliwości korzystania z wody lub kanalizacji wskutek realizacji inwestycji. Organ wyeliminował również zagrożenie w postaci ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (s. 10 decyzji).

W ocenie sądu nie ma ponadto podstaw do przyjęcia tego, że realizacja planowanej inwestycji przyczyni się do zmiany dotychczasowego charakter dzielnicy willowej Karłowice, skoro realizacja zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej została wprost przewidziana w decyzji o warunkach zabudowy jako przeznaczenie uzupełniające. Ta sama decyzja przewiduje, że teren inwestycji położony jest w strefie "AB" ochrony konserwatorskiej, w której należy utrzymać zasadnicze elementy rozplanowania istniejącej substancji o walorach kulturowych oraz nadać odpowiedni charakter nowej zabudowie i zharmonizować ją z otoczeniem. Brak jest zatem podstaw zarówno do stwierdzenia, by realizacja inwestycji – zgodna z decyzją o warunkach zabudowy – wpłynęła negatywnie na charakter otoczenia, a tym bardziej, że realizacja zamierzenia budowlanego naruszyłaby w związku z tym uzasadnione interesy osób trzecich, w tym skarżących. Nie uzasadnia stwierdzenia, że budowa budynku wielorodzinnego na analizowanym obszarze narusza uzasadnione interesy osób trzecich, gdyż spowoduje spadek wartości nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji. Wskazać należy bowiem, że wybudowanie w sąsiedztwie jakiegokolwiek budynku zawsze, choćby w ograniczonym stopniu, będzie wpływało na jej wartość, gdyż otoczenie nieruchomości stanowi jeden z parametrów uwzględnianych przy sporządzaniu wyceny nieruchomości. Wpływ ten może być jednak zarówno korzystny, jak i ujemny. Jest to jednak naturalna konsekwencja realizacji przysługującego dysponującemu prawem do nieruchomości prawa do zabudowy. W konsekwencji sąd nie stwierdził również podstaw do przyjęcia, że w sprawie naruszony został art. 5 ust. 1 pkt 6 pb.

Reasumując, pomimo stwierdzonych wyżej naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego, które jednak nie miały wpływu na wynik sprawy, sąd uznał, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji mogą ostać się w obrocie prawnym.

Mając powyższe okoliczności na uwadze sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.