Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Anna Dalkowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant asystent sędziego Karolina Koczywąs, po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt III FSK 2757/21 oddalającym skargę kasacyjną R.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn.. akt I SA/Gd 1755/19 w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 lipca 2019 r., nr 2201-IEW-1.4123.195,199,200,2019/KB w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich oddala skargę o wznowienie postępowania.

1. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1.1. Wyrokiem z 25 października 2023 r., sygn. akt III FSK 2757/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1755/19 w sprawie ze skargi R. P. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 lipca 2019 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.

1.2. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając wszystkie jej zarzuty za bezzasadne. Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły swoją właściwość miejscową na podstawie adresu siedziby spółki ujawnionego w KRS, nawet jeśli adres ten miał charakter fikcyjny. Za nieistotne dla wyniku sprawy uznano także uchybienia związane z art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111, dalej: "o.p."), ponieważ stanowisko strony zostało ostatecznie rozpoznane przez organ odwoławczy.

NSA podzielił stanowisko WSA, że skarżący jako członek zarządu nie wykazał przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 o.p. Nie wskazał bowiem realnego majątku spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, a nieruchomości obciążone hipotekami nie dawały takiej realnej możliwości. Sąd uznał też, że zarzuty dotyczące braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość były nieskuteczne, ponieważ skarga kasacyjna nie podważyła prawidłowo ustaleń faktycznych organów. Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty dotyczące doręczeń oraz terminu z art. 118 § 1 o.p., gdyż decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej została wydana przed upływem właściwego pięcioletniego terminu.

1.3. Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga o wznowienie postępowania.

2.1. Pismem z 17 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Jako podstawę wznowienia wskazał wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 27 lutego 2025 r., C-277/24, zaznaczając, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego została złożona z zachowaniem trzymiesięcznego terminu liczonego od 22 kwietnia 2025 r., tj. od dnia opublikowania wyroku TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Wniesiono o uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji z 3 czerwca 2020 r. oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji z 12 lipca 2019 r.; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wznowieniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; przeprowadzenie dowodu z opublikowanej sentencji wyroku Trybunału (dziewiąta izba) z 27 lutego 2025 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, Polska) — M.B./ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w Dzienniku Urzędowym unii Europejskiej, Dz.U.UE.C.2025/2175 z dnia 22 kwietnia 2025 r., celem wykazania zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania.

W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że zgodnie z art. 272 § 2a zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r, poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia.

W skardze podniesiono, że dotychczasowa praktyka krajowa, akceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie pozwalała członkowi zarządu skutecznie kwestionować ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych dokonanych w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec spółki. W rezultacie członek zarządu odpowiadał za zobowiązanie podatkowe spółki, mimo że nie miał realnej możliwości podważenia zasadności ani wysokości tego zobowiązania, zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy spółki ani przedstawienia własnych dowodów i argumentów.

Skarżący wskazał, że w jego sprawie przyjęto właśnie tę dotychczasową linię orzeczniczą. Odpowiedzialność podatkową oparto na samym fakcie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowych oraz na niewykazaniu przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 o.p. Nie badano natomiast rzeczywistego wpływu skarżącego na brak zapłaty podatków przez spółkę ani działań podejmowanych przez niego w celu ich uregulowania.

W ocenie skarżącego wyrok TSUE w sprawie C-277/24 zmienia ocenę prawną takiej sytuacji. Trybunał uznał bowiem, że choć osoba trzecia nie musi być stroną postępowania podatkowego prowadzonego wobec osoby prawnej, to w późniejszym postępowaniu dotyczącym jej odpowiedzialności solidarnej musi mieć możliwość skutecznego podważenia ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych dokonanych w sprawie spółki oraz dostęp do akt tego postępowania, z poszanowaniem praw spółki i innych osób trzecich.

Skarżący argumentuje, że przed wydaniem tego orzeczenia TSUE nie miał realnej możliwości pełnej realizacji prawa do obrony. Nie mógł bowiem merytorycznie odnieść się do ustaleń dokonanych w postępowaniu dotyczącym B. sp. z o.o. (dalej: "Spółka"), mimo że ustalenia te stanowiły podstawę przypisania mu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1 Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlega oddaleniu.

3.2. Zgodnie z art. 272 § 2a p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia.

W tej sprawie wnoszący skargę o wznowienie postępowania sądowoadministarcyjnego wskazał na wyrok TSUE z 27 lutego 2025 r. C–277/24, w którym stwierdzono, że "Art. 273 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 325 ust. 1 TFUE, prawem do obrony i zasadą proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym i praktyce krajowej, zgodnie z którymi osoba trzecia, która może zostać uznana za solidarnie odpowiedzialną za zobowiązanie podatkowe osoby prawnej, nie może być stroną w postępowaniu prowadzonym przeciwko tej osobie prawnej w celu ustalenia jej zobowiązania podatkowego, bez uszczerbku dla konieczności, by ta osoba trzecia w toku ewentualnie prowadzonego wobec niej postępowania w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej mogła skutecznie podważyć ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne dokonane przez organ podatkowy w ramach pierwszego postępowania i mieć dostęp do jego akt, z poszanowaniem praw wspomnianej osoby prawnej lub innych osób trzecich."

3.3. Po wydaniu przywołanego wyroku TSUE w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniono, że konieczność badania i odniesienia się przez organ podatkowy w postępowaniu prowadzonym wobec osoby trzeciej do stwierdzonych w decyzji wymiarowej ustaleń faktycznych lub prawnych, materializuje się wówczas, gdy podmiot mający ponosić odpowiedzialność podatkową zgłosi takie zarzuty (zob. wyrok NSA z 5 marca 2025 r. III FSK 503/24). Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym zmierzającym do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111; dalej jako "o.p."), nie mają obowiązku z urzędu badać poprawności merytorycznej decyzji wymiarowej, z której wynika ciążący na spółce podatek do zapłaty, który przerodził się w zaległość podatkową. Niezbędne minimum, to stworzenie osobie trzeciej, mającej ponosić odpowiedzialność podatkową, sposobności do zapoznania się z treścią decyzji wymiarowej wydanej wobec spółki (wyrok NSA z 12 czerwca 2024 r. III FSK 605/24). Były członek zarządu, dla zmniejszenia swojej odpowiedzialności za dług podatkowy, bądź jej wykluczenia, winien wykazać istnienie dowodów lub okoliczności faktycznych nieznanych wcześniej organowi podatkowemu albo pominiętych przez ten organ w ramach postępowania prowadzonego wobec spółki, konsekwencją czego była: niewłaściwa subsumpcja albo błędna wykładnia norm zawartych w przepisach prawa materialnego stanowiących podstawę wydania decyzji określającej spółce wysokość zobowiązania podatkowego; lub niewłaściwa ocena istnienia bądź nieistnienia wymienionych w art. 116 o.p. przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej (wyrok NSA z 13 sierpnia 2025 r. III FSK 656/25). Członek zarządu mający ponosić odpowiedzialność podatkową na podstawie art. 116 o.p., aby podważyć ustalenia faktyczne lub oceny prawne zawarte w decyzji wymiarowej wydanej wobec spółki, powinien skonkretyzować z jakimi ustaleniami lub ocenami decyzji wymiarowej się nie zgadza oraz wskazać z jakich względów uważa te ustalenia lub oceny za błędne. Członek zarządu zamierzający kwestionować treść decyzji wymiarowej skierowanej do spółki nie może poprzestać na zarzutach ogólnikowej natury lub prostej negacji decyzji w całości albo fragmentach. Nie jest wystarczające podniesienie, że decyzja wymiarowa jest wadliwa. Dopiero wskazanie przez członka zarządu w jakim zakresie i z jakiego powodu nie zgadza się on z decyzją wymiarową, aktualizować będzie potrzebę przeprowadzenia badania decyzji wymiarowej, a tym samym akt postępowania wymiarowego (zob. wyrok NSA z 10 grudnia 2025 r., III FSK 832/25).

Należy wskazać, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 27 lutego 2025 r. w sprawie C-277/24, Adjak, nie prowadzi do zakwestionowania samej konstrukcji odpowiedzialności członka zarządu przewidzianej w art. 116 § 1 o.p. ani nie ustanawia wymogu wykazywania przez organ podatkowy rzeczywistego, kauzalnego wpływu członka zarządu na powstanie lub nieuregulowanie zaległości podatkowych spółki. Trybunał nie wykluczył bowiem krajowego modelu, w którym osoba trzecia nie uczestniczy jako strona w postępowa niu wymiarowym prowadzonym wobec osoby prawnej. Za niezgodne ze standardem wynikającym z art. 273 dyrektywy 2006/112/WE, art. 325 ust. 1 TFUE, prawa do obrony oraz zasady proporcjonalności należałoby natomiast uznać takie stosowanie prawa krajowego, które w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności osoby trzeciej pozbawiałoby ją realnej możliwości skutecznego podważenia ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych dokonanych w postępowaniu wymiarowym wobec spółki oraz dostępu do materiału dowodowego stanowiącego podstawę tych ustaleń. Oznacza to, że w sprawie o odpowiedzialność z art. 116 o.p. sąd administracyjny nie może poprzestać na czysto formalnym stwierdzeniu, iż wobec spółki istnieje ostateczne rozstrzygnięcie określające zaległość podatkową, jeżeli zarzuty strony zmierzają do wykazania, że rozstrzygnięcie to, w zakresie relewantnym dla jej odpowiedzialności, opiera się na wadliwych ustaleniach faktycznych lub błędnej kwalifikacji prawnej. Jednocześnie jednak samo powołanie się przez skarżącego na fakt wydania decyzji wobec niego po upływie kilku lat od zaprzestania pełnienia funkcji członka zarządu nie stanowi jeszcze samodzielnej przesłanki wyłączenia odpowiedzialności, jeżeli decyzja ta została wydana z zachowaniem terminów przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Istotne jest natomiast to, czy w toku postępowania zakończonego decyzją o odpowiedzialności podatkowej skarżący miał zapewnioną realną, a nie iluzoryczną, możliwość obrony przez odniesienie się do podstaw faktycznych i prawnych zaległości podatkowej przypisanej spółce. Dopiero ustalenie, że takiej możliwości go pozbawiono, mogłoby uzasadniać ocenę, że wcześniejsze rozstrzygnięcie sądu administracyjnego zostało wydane z naruszeniem standardu prawa Unii Europejskiej wyrażonego w wyroku TSUE w sprawie C-277/24.

3.4. W przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie nie wykazuje jednak, aby wskazany standard został naruszony w sposób, który mógł mieć wpływ na treść wyroku NSA z 25 października 2023 r.

Skarżący ograniczył się w istocie do twierdzenia, że dotychczasowa praktyka krajowa nie dopuszczała kwestionowania przez członka zarządu ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych dokonanych w postępowaniu wobec spółki. Tak sformułowana argumentacja ma charakter ogólny i abstrakcyjny. Skarżący nie wskazał, jakie konkretne ustalenia faktyczne lub kwalifikacje prawne dokonane w postępowaniu wymiarowym wobec spółki chciałby podważyć, jakich konkretnych akt lub dokumentów nie udostępniono mu w toku postępowania w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej, jakie dowody zostały z tego powodu pominięte oraz w jaki sposób ich uwzględnienie mogłoby doprowadzić do innego rozstrzygnięcia sprawy.

Tymczasem samo powołanie się na wyrok TSUE C-277/24 nie wystarcza do uwzględnienia skargi o wznowienie. Konieczne jest wykazanie związku między treścią tego wyroku a treścią prawomocnego orzeczenia objętego skargą. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że przy zastosowaniu wykładni przyjętej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygnięcie NSA mogłoby być inne. W niniejszej sprawie takiego związku nie wykazano.

3.5. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 października 2023 r. nie oparł rozstrzygnięcia na założeniu, że członek zarządu nigdy nie może kwestionować okoliczności związanych z zobowiązaniem podatkowym spółki. Przedmiotem oceny NSA były konkretne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące między innymi właściwości miejscowej organów podatkowych, zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, skutków wydania decyzji przed wpływem pisma skarżącego złożonego w trybie art. 200 § 1 o.p., zasady zaufania do organów podatkowych, kompletności materiału dowodowego, przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 o.p., wskazania mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części oraz przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej.

NSA odniósł się również do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 200 § 1 o.p. Wskazał, że skarżącemu doręczono zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, że skarżący nadał swoje pismo w ostatnim dniu wyznaczonego terminu, a pismo to wpłynęło do organu już po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej. NSA podkreślił jednocześnie, że wnioski skarżącego zawarte w piśmie z dnia 24 grudnia 2018 r. zostały rozpoznane przez organ odwoławczy. Oceniając ten zarzut, sąd stwierdził, że ewentualne uchybienie procesowe mogłoby uzasadniać uchylenie decyzji jedynie wtedy, gdyby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego skarga kasacyjna nie wykazała.

Już z tego względu nie można przyjąć, że skarżący został pozbawiony możliwości przedstawienia argumentacji istotnej dla swojej odpowiedzialności. Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej obejmowało ocenę przesłanek pozytywnych odpowiedzialności z art. 116 O.p. oraz przesłanek egzoneracyjnych. Skarżący przedstawiał stanowisko, składał wnioski dowodowe, kwestionował ustalenia organów i korzystał ze środków zaskarżenia. To, że argumenty te nie zostały podzielone, nie oznacza jeszcze naruszenia prawa do obrony w rozumieniu wynikającym z wyroku TSUE C-277/24.

3.6. Skarżący w skardze o wznowienie podnosi, że nie mógł merytorycznie podważyć decyzji stanowiącej podstawę jego odpowiedzialności. Nie wyjaśnia jednak, jakie konkretnie elementy zobowiązania podatkowego spółki miałyby być wadliwe. Nie wskazuje, czy kwestionuje powstanie obowiązku podatkowego, wysokość zobowiązania, okres rozliczeniowy, kwalifikację transakcji, podstawę opodatkowania, prawo do odliczenia podatku naliczonego, ocenę dowodów zgromadzonych w postępowaniu wymiarowym wobec spółki czy też inną okoliczność mającą znaczenie dla istnienia lub wysokości zaległości podatkowej. Brak takiej konkretyzacji uniemożliwia stwierdzenie, że wyrok TSUE C-277/24 mógłby wpłynąć na treść wyroku NSA z 25 października 2023 r.

Odpowiedzialność z art. 116 o.p. nie jest odpowiedzialnością za samo zobowiązanie podatkowe spółki, lecz odpowiedzialnością osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki, aktualizującą się przy spełnieniu określonych w tym przepisie przesłanek. W pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym ustalono, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu w okresie, w którym powstały zaległości podatkowe, że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna, a także że skarżący nie wykazał przesłanek pozwalających na uwolnienie się od odpowiedzialności. Te właśnie kwestie stanowiły zasadniczy przedmiot kontroli sądowej.

Wyrok TSUE C-277/24 nie podważa konstrukcji odpowiedzialności solidarnej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, ani nie eliminuje wymogu wykazania przez członka zarządu przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w art. 116 § 1 o.p. Trybunał nie zakwestionował samego mechanizmu odpowiedzialności osoby trzeciej, lecz wskazał na konieczność zapewnienia tej osobie odpowiednich gwarancji procesowych. Zatem nawet przy uwzględnieniu wykładni dokonanej przez TSUE, nadal aktualne pozostają ustalenia dotyczące pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu, bezskuteczności egzekucji wobec spółki, niewykazania we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości albo braku winy w jego niezgłoszeniu oraz niewskazania mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

3.7. Nie jest również trafne stanowisko skargi o wznowienie, że wyrok TSUE "radykalnie zmienia" sytuację procesową członków zarządu w taki sposób, że każde zakończone postępowanie dotyczące odpowiedzialności osoby trzeciej wymaga ponownego rozpoznania. Art. 272 § 2a p.p.s.a. nie ustanawia automatycznej podstawy uchylenia prawomocnego orzeczenia po każdym wyroku TSUE odnoszącym się do podobnej instytucji prawnej. Dla uwzględnienia skargi o wznowienie konieczne jest stwierdzenie, że orzeczenie TSUE ma wpływ na treść konkretnego orzeczenia sądu administracyjnego. Taki wpływ musi być realny, a nie jedynie hipotetyczny.

3.8. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że odmówiono mu dostępu do akt postępowania wymiarowego wobec spółki w takim zakresie, który uniemożliwił mu skuteczną obronę. Nie wykazał również, że w toku postępowania podatkowego lub sądowoadministracyjnego zgłaszał konkretne zarzuty odnoszące się do ustaleń faktycznych lub kwalifikacji prawnych dokonanych w postępowaniu wobec spółki, które zostały pominięte wyłącznie z tej przyczyny, że organy lub sądy uznały go za całkowicie pozbawionego prawa do ich podnoszenia. Skarga o wznowienie nie wskazuje też, aby po zapoznaniu się z wyrokiem TSUE ujawniły się konkretne argumenty lub dowody dotyczące zobowiązania podatkowego spółki, które mogłyby zmienić ocenę przesłanek odpowiedzialności skarżącego.

Argumentacja skargi sprowadza się zatem do przedstawienia wyroku TSUE C-277/24 jako samodzielnej i wystarczającej podstawy wzruszenia prawomocnego wyroku NSA. Takiego skutku art. 272 § 2a p.p.s.a. jednak nie przewiduje. Orzeczenie TSUE może uzasadniać wznowienie postępowania wtedy, gdy jego treść pozostaje w relewantnym związku z podstawą prawną i motywami rozstrzygnięcia sądu krajowego oraz gdy zastosowanie wykładni przyjętej przez Trybunał mogłoby prowadzić do innego wyniku sprawy. W rozpoznawanej sprawie związek taki nie został wykazany.

Podkreślenia wymaga także, że prawomocny wyrok NSA z 25 października 2023 r. zapadł po rozpoznaniu zarzutów procesowych i materialnoprawnych dotyczących decyzji o odpowiedzialności skarżącego. Skarga o wznowienie nie może służyć ponownemu otwarciu sporu co do tych samych kwestii tylko dlatego, że strona nie zgadza się z oceną dokonaną w pierwotnym postępowaniu kasacyjnym. Nadzwyczajny charakter skargi o wznowienie wymaga ścisłej wykładni jej podstaw oraz wykazania rzeczywistego wpływu wskazanej podstawy na treść prawomocnego orzeczenia.

3.9. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 281 w zw. z art. 282 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowego w tej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania wznowieniowego. Jak bowiem wyjaśniono w uchwale 7 sędziów NSA z 17 stycznia 2023 r., II GPS 1/22 (in fine uzasadnienia), przy oddaleniu skargi o wznowienie postępowania, brak jest podstaw do zasądzenia kosztów postępowania wznowieniowego, ponieważ takie orzeczenie nie zostało wymienione w treści art. 209 p.p.s.a. Zatem, zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, ponieważ brak jest przepisu szczególnego, który w zaistniałej sytuacji stanowiłby odmiennie.

Anna Dalkowska Jacek Pruszyński Sławomir Presnarowicz