Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 246/23 w sprawie ze skargi A na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 grudnia 2022 r. nr 380000/71/2022/RED/MA/52379 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 20 czerwca 2023r., sygn. akt I SA/Gl 246/23 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 259, obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z (dalej też: "ZUS", "organ") z 9 grudnia 2022r., nr 380000/71/2022/RED/MA/52379 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżony wyrok, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto oświadczyła, iż zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 145 § 1, pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku art. 71b i art. 34 § 2 pkt 2 lit. b ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2022r., poz, 479, dalej: "u.p.e.a.), poprzez akceptację błędnego twierdzenia organu, że obowiązek egzekwowany w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o nr W222-135/2022 (tzn. zajęta wierzytelność B w stosunku do A) wygasł tylko w części wynoszącej 217.203,35 zł, a nie w części wynoszącej 255.000 zł;

2. art. 145 § 1, pkt 1, lit. c) i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U, 2022r., poz. 2000, dalej: "k.p.a.") i w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez akceptację dokonanych przez organ błędnych ustaleń, iż w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o nr W222-135/2022 doszło do zbiegu egzekucji i że ZUS w tym postępowaniu egzekwuje należności wierzycieli publicznoprawnych uczestniczących w zbiegu (tzn. ZUS i Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sosnowcu).

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują.

Należy podkreślić, że granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy, determinując zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 października 2009r., I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015r., sygn. akt II GSK 2140/13, z 13 listopada 2014r., sygn. akt I OSK 1420/14), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012r., sygn. akt I FSK 1679/11).

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z brzmienia tego przepisy jednoznacznie wynika, że w skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stawiając zatem w petitum skargi kasacyjnej zarzuty należy sformułować je w sposób jednoznaczny oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009r., II FSK 97/08, LEX nr 521952, wyrok NSA z 3 grudnia 2008r., II FSK 1253/07, LEX nr 531510). Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzuty w skardze kasacyjnej powinien także przy tym pamiętać, że art. 183 § 1 p.p.s.a. zdanie pierwsze stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że NSA związany jest jej podstawami i wnioskami zawartymi w skardze kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeżeli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który - jej zdaniem - został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Nawet, jeżeli ustalone fakty i twierdzenia strony skarżącej wskazują, że w istocie naruszono inny przepis prawa, niewyrażony wyraźnie w petitum ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wolno brać tej okoliczności pod uwagę. Naczelny Sąd Administracyjny nie może wzywać skarżącego do modyfikacji skargi kasacyjnej, czy zgoła do jej całkowitej przebudowy. Nie jest też dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por. uzasadnienie postanowienia SN z 16 października 1997r., II CKN 404/97, OSNC 1998, Nr 4, poz. 59). Treść art. 183 § 1 p.p.s.a. uniemożliwia zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu precyzowania zarzutów skargi kasacyjnej bądź poszukiwanie za stronę przepisów, którym ewentualnie mógł uchybić Wojewódzki Sąd Administracyjny (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, op. cit., s. 688-690, tezy 13-16 i powołane tam orzecznictwo) i w jak sposób.

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy przyjętych przez Sąd I instancji wynika, że wobec B - kontrahenta skarżącej, prowadzone jest postępowanie egzekucyjne należności z tytułu nieuregulowanych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W ramach tego postępowania zajęta została wierzytelność tej spółki w A. Postanowieniem z 4 stycznia 2022r. określającym wysokość kwoty nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu przez skarżącą jako dłużnika zajętej wierzytelności Spółka została zobowiązana do zapłaty w całości w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia kwoty 3.397.896,29 zł. Kwota ta dotyczyła wyłącznie nieprzekazanych należności ZUS i nie wpłynęła na wskazany rachunek bankowy. Wobec powyższego wszczęto w stosunku do A postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 28 lipca 2022r. nr W222-135/2022.

W ramach podjętych czynności dokonano zajęcia rachunku bankowego Spółki. Spółka 3 sierpnia 2022r. złożyła zarzut wygaśnięcia w części obowiązku wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z 27 września 2022r. Dyrektor Oddziału ZUS jako wierzyciel uznał zarzut wygaśnięcia obowiązku w części tj. w kwocie 217.203,35 zł, w pozostałym zakresie zarzut oddalił. Tytuł wykonawczy został ograniczony do kwoty 3 180 692,94 zł.

Postanowieniem z 9 grudnia 2022r., Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu z 27 września 2023r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 17 § 1, art. 18 i art. 33 § 2 pkt 6 lit. c oraz art. 34 § 3 w związku z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2022r., poz, 479, dalej: "u.p.e.a.), art. 83 ust 4, art. 83c ust. 1a ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 2022r., poz. 1009, dalej: "u.s.u.s.") oraz art. 124 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2022r., poz. 2000, dalej: "k.p.a.").

W skardze kasacyjnej podniesione zostały jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnosząca skargę kasacyjną nie zgłosiła żadnych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego upatruje w dwóch zasadniczych aspektach - akceptacji błędnego twierdzenia organu, że obowiązek egzekwowany w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o nr W222-135 /2022 (tzn. zajęta wierzytelność B w stosunku do A) wygasł tylko w części wynoszącej 217.203,35 zł, a nie w części wynoszącej 255.000 zł. oraz akceptacji dokonanych przez organ błędnych ustaleń, iż w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o nr W222-135/2022 doszło do zbiegu egzekucji i że ZUS w tym postępowaniu egzekwuje należności wierzycieli publicznoprawnych uczestniczących w zbiegu (tzn. ZUS i Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sosnowcu), co skutkuje naruszeniem art. 145 § 1, pkt 1, lit. c) i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 18, 71b i art. 34 § 2 pkt 2 lit. b u.p.e.a.

W ocenie skarżącej kasacyjnie oddalając skargę "WSA w Gliwicach w ogóle nie odniósł się do jej treści i zgłoszonych w niej zarzutów. Wskazała, że wydaje się, że Sąd I instancji w ogóle nie zrozumiał (lub nie chciał zrozumieć) istoty sprawy i bezrefleksyjnie powielił błędne twierdzenia ZUS. Skarżącej pozostaje więc jedynie ponownie opisać w skardze kasacyjnej przedmiot sprawy i jeszcze raz wskazać, że zaskarżone postanowienie ZUS zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania. (...) Dlatego też zaskarżone postanowienie ZUS wydane zostało z oczywistym i rażącym naruszeniem art. 71b i art. 34 § 2 pkt 2 lit. b u.p.e.a. Dokonując błędnych ustaleń, iż w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o nr W222- 135/2022 doszło do zbiegu egzekucji i że ZUS w tym postępowaniu egzekwuje należności wierzycieli publicznoprawnych uczestniczących w zbiegi (tzn. ZUS i Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sosnowcu), organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej - z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Oddalając skargę na to postanowienie WSA w Gliwicach naruszył art. 145 § 1, pkt 1, lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z tymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i Kodeksu postępowania administracyjnego".

Zarzuty te nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Podkreślenia wymaga, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), czy art. 151 p.p.s.a. nie mógł stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Normy ta są normami o charakterze "wynikowym" regulującym jedynie sposób rozstrzygnięcia skargi. Przepisy te kształtują zakres orzekania w odniesieniu do skarg na decyzje administracyjne oraz postanowienia. Dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia tych przepisów niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów proceduralnych, którym Sąd uchybił. Ewentualne naruszenie w zakresie ustalenia podstaw do oddalenia lub uwzględniania skargi następuje w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Kontroli tej Sąd dokonuje na podstawie konkretnych przepisów p.p.s.a. W konsekwencji należy przyjąć, że wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawą skargi kasacyjnej mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, w powiązaniu z konkretnym przepisem wynikowym, a nie tylko przepisy określające samo rozstrzygnięcie. Naruszenie wymienionych w pkt 1. I pkt 2. petitum skargi kasacyjnej przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), czy art. 151 p.p.s.a. jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym (por. wyroki NSA z: 30 kwietnia 2015r., sygn. akt I OSK 1701/14; 29 kwietnia 2015r., sygn. akt I OSK 1595/14; 29 kwietnia 2015r., I OSK 1596/14; 24 kwietnia 2015r., sygn. akt I OSK 1088/14; 8 kwietnia 2015r., sygn. akt I OSK 71/15; 9 stycznia 2015r., sygn. akt I OSK 638/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro Sąd I instancji uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów postępowania ani prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie to prawidłowo wydał wyrok na podstawie art. 151 p.p.s.a. Tym samym wobec tego, że Sąd I instancji nie dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, to nie można Sądowi oddalającemu skargę zarzucić naruszenia przepisu, który dawał podstawę do takiego działania, gdyż takie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej. Ponadto w rozpoznanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., gdyż podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie nieuwzględniania skargi Sąd skargę oddala. Dlatego też prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia przepisów wymagał przywołania art. 151 k.p.a. w związku z naruszonymi zdaniem kasatora przepisów k.p.a., czy też u.p.e.a. Wskazana wadliwość dotyczy obydwu zarzutów skargi kasacyjnej.

Podkreślić też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny bada legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie do czego zmierza skarżąca Spółka opisując w skardze kasacyjnej przedmiot sprawy i dokonując własnej oceny przedstawionego stanu faktycznego sprawy wskazując, że zaskarżone postanowienie ZUS zostało wydane z naruszeniem wymienionych przepisów postępowania.

Oceniając zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy podkreślić, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera zespół norm określających postępowanie i środki przymusowe stosowane w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Postępowanie egzekucyjne to cały zespół czynności organów egzekucyjnych i innych podmiotów postępowania, podejmowanych w celu wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Omawiana ustawa zawiera gwarancje, które stwarzają możliwość podjęcia prawnej weryfikacji czynności egzekucyjnych oraz przewiduje określone następstwa, gdy czynności te zostały podjęte z naruszeniem ustawy.

Natomiast w myśl art. 71b u.p.e.a., jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, zajęta wierzytelność albo część wierzytelności może być ściągnięta od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa w art. 71a § 9. Tytuł wykonawczy wystawia organ egzekucyjny, który dokonał u dłużnika zajętej wierzytelności zajęcia wierzytelności.

Z treści zarzutów skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienia bezsprzecznie wynika, że skarżąca nie zgadza się z treścią wydanych postanowień, zaakceptowanych następnie przez Sąd I instancji.

Jednakże ponownie należy podkreślić, że rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tej sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu Sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 29 marca 2018r., sygn. akt I FSK 13/18, 19 września 2017r., sygn. akt I FSK 126/16; 29 września 2017r., sygn. akt I FSK 868/16; 19 października 2017r., sygn. akt II GSK 1701/17, jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie skarżąca zarzuca Sądowi I instancji. Tylko takie opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Tym samym nie jest więc zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, i art. 80 k.p.a. w zw. z art 18 u.p.e.a.

Podkreślenia wymaga również, że zarówno w treści zarzutów, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wskazania stosownej argumentacji, że naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, jak uprzednio już stwierdzono, po stronie skarżącej istnieje obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia, wskazanych w niej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby inna. Takich wskazań i związanej z tym argumentacji wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera. Uzasadnienie środka prawnego zawiera ogólne stwierdzenia, których kasator nie odnosi konkretnie do, wskazanych w podstawach kasacyjnych, przepisów prawa.

Tym samym nie są zasadne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania.

W konsekwencji brak stwierdzenia przez Sąd I instancji naruszeń procedury administracyjnej przez organ egzekucyjny wskazuje, wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, że Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 151 p.p.s.a. Okoliczność zaś, że wnosząca skargę kasacyjną nie zgadza się z wynikiem takiej kontroli, nie mogło stanowić naruszenia tego przepisu.

Mając na względzie powyższe, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.