Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2517/12 w sprawie ze skargi Gminy P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji celowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Gminy P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie zwrotu dotacji.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

w związku z wystąpieniem w 2010 r. zdarzeń klęskowych powstałych w wyniku powodzi i osuwisk terenu, ze środków budżetu państwa została uruchomiona dotacja celowa z przeznaczeniem na realizację w Gminie P. zasiłków celowych dla osób poszkodowanych w wyniku tych zdarzeń. Wojewoda P. przeprowadził czynności kontrolne obejmujące wykorzystanie tych środków i stwierdził nieprawidłowości w zakresie przyznania zasiłków celowych i wobec tych ustaleń decyzją z [...] marca 2012 r. określił Gminie P. kwotę przypadającą do zwrotu do budżetu państwa, stanowiącą pobraną w nadmiernej wysokości dotację w wysokości 25.814 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. działając z upoważnienia Burmistrza P. decyzją z [...] października 2010 r. przyznał osobie poszkodowanej zasiłek celowy na zakup domu w wysokości 134.502 zł oraz na pokrycie kosztów rozbiórki dotychczasowego domu w - wysokości 25.814 zł. Według organu zwiększenie wysokości przyznanego zasiłku celowego nie było zgodne z wytycznymi określonymi w części II (Zasady udzielania pomocy społecznej osobom lub rodzinom, których budynki mieszkalne lub lokale zostały zniszczone w wyniku powodzi, osunięcia ziemie lub silnych wiatrów), punkcie 2.5 oraz punkcie 2.8 pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 września 2010 r. określającym zasady odtworzenia ze środków budżetu państwa, budynków lub lokali mieszkalnych zniszczonych w wyniku zdarzeń klęskowych mających miejsce w 2010 r., począwszy od maja tego roku.

Minister Finansów w wyniku rozpoznania odwołania, zaskarżoną decyzją z [...] września 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że przeznaczenie dodatkowych środków z przyznanej dotacji celowej na rozbiórkę domu było nieuzasadnione. Wskazał, że w związku ze stwierdzonym osuwiskiem terenu

i przeznaczeniem budynku mieszkalnego do rozbiórki, celem przyznanych środków mógł być wyłącznie zakup domu, a przyznania zasiłku celowego na rozbiórkę zniszczonego domu, w stanie faktycznym i prawnym sprawy, nie można wpisać

w zakres pomocy określonej w art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.; dalej: ustawa

o pomocy społecznej). Dodatkowo zauważył, że jakkolwiek z punktu 2.10 zawartego

w cz. II pisma Ministra Spraw Administracyjnych i Administracji z 24 września 2010 r. wynika, iż z kwoty przyznanego zasiłku mogą zostać pokryte koszty rozbiórki zniszczonego budynku mieszkalnego, nie oznacza to jednak, że zapis ten znajduje zastosowanie w każdym przypadku. Przyznanie dodatkowych środków na rozbiórkę domu w sytuacji przeznaczenia znacznej kwoty na zakup nowego domu nie było niezbędne i nie służyło już do przezwyciężenia najcięższych sytuacji życiowych związanych z konsekwencjami wywołanymi osuwiskiem terenu.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że problem merytoryczny w rozpoznawanej sprawie dotyczy zagadnienia, czy w ramach zasiłku celowego (zdarzenie losowe/klęska żywiołowa – osuwisko) zasadne było przyznanie przez Gminę, oprócz kwoty przeznaczonej na zakup domu, również kwoty przeznaczonej na rozbiórkę domu. Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wskazując na ramy prawne udzielania zasiłku celowego stwierdził, że zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej nie ma charakteru odszkodowania i nie musi pokrywać szkody majątkowej spowodowanej klęską żywiołową.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem Ministra Finansów, że przeznaczenie dodatkowych środków z przyznanej dotacji celowej na rozbiórkę domu było nieuzasadnione, gdyż Gmina przyznając określoną kwotę na zakup domu zrealizowała w całości ciążący na niej obowiązek zapewnienia centrum życiowego poszkodowanej rodzinie. Natomiast przyznanie zasiłku celowego na rozbiórkę zniszczonego budynku, w którym poszkodowana rodzina nie mieszka i nie zamierzała zamieszkać (poszkodowana rodzina nie wystąpiła o zasiłek celowy na odbudowę budynku tylko na zakup nowego), było niecelowe z punktu widzenia art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podniósł również, że zgodnie

z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, w przypadku, gdy osoba ubiegająca się o zasiłek celowy na pokrycie skutków powodzi ma zapewnione warunki bytowe we własnym zakresie, należy uznać, że ma zabezpieczone minimum egzystencji, co wskazuje i świadczy zarazem, że pomoc socjalna ze strony Państwa nie jest jej niezbędna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego

2012 r., sygn. akt I OSK 2249/11).

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej wytyczne Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 września 2010 r. nie stanowiły podstawy prawnej rozstrzygnięć, gdyż w zaskarżonej decyzji Minister Finansów samodzielnie zinterpretował właściwe przepisy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie w zaskarżonej decyzji Minister Finansów wskazał, że przedmiotem sprawy nie jest kwota dotacji pobranej

w nadmiernej wysokości, lecz dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem i w tym zakresie dokonał korekty podstawy prawnej. W przypadku dotacji celowych pobranych w nadmiernej wysokości chodzi wyłącznie o zakwestionowanie ich wysokości, nie zaś generalnie merytorycznej zasadności (i celu) przyznania dotacji, co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło. Mając jednak na uwadze przepis art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.) organ II instancji, zdaniem Sądu, słusznie nie uchylił decyzji Wojewody P. w części określającej termin, od jakiego należy liczyć odsetki (termin naliczania odsetek wiąże się

z okolicznością, czy dotacja udzielona z budżetu państwa została pobrana

w nadmiernej wysokości, czy też została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja w tym zakresie nie narusza w sposób rażący prawa lub interesu społecznego.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał w art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.

Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.).

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina P. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 169. ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.; dalej: ustawa o finansach publicznych) poprzez przyjęcie, iż przyznana dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem;

art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 40 ust. 2 i 3, art. 2 ust. 1,

art. 3 ust. 1 - 4 ustawy o pomocy społecznej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż prawo do zasiłku celowego określonego w decyzji nie przysługuje, gdyż nie jest to zgodne z wytycznymi Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz poprzez naruszenie zasady swobodnego uznania w wydawaniu rozstrzygnięć

w indywidualnych sprawach;

art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez przyjęcie, że wytyczne Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji są wiążące dla jednostek samorządu terytorialnego;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisu art. 8 i art. 6 k.p.a. i nieuchylenie decyzji, która podważa zaufanie do organów administracji publicznej i organów Państwa i narusza zasadę praworządności.

Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przeznaczenie zasiłku celowego również na koszty rozbiórki odpowiada ustawowemu celowi polityki społecznej, polegającemu na pomocy osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, bowiem bez przyznanej pomocy 8-osobowa rodzina nie byłaby w stanie przezwyciężyć doznanej straty. Wobec powyższego Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. podjął decyzję o przyznaniu zasiłku celowego działając w oparciu o art. 40 ustawy

o pomocy społecznej, który pozwala organowi przyznającemu pomoc na uznanie administracyjne co do przyznanej pomocy. Rodzina, której przyznano zasiłek w związku z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia [...] września 2010 r., zmuszona była do rozebrania zniszczonego domu, w wyniku czego poniosła uzasadnione koszty, na które nie posiadała własnych środków i wobec trudnej sytuacji materialnej nie była w stanie ich wygenerować. Konieczność poniesienia tych kosztów była skutkiem okoliczności, za które nie ponosi ona odpowiedzialności i na które nie miała żadnego wpływu. W ocenie skarżącej, wypłata zasiłku na pokrycie kosztów rozbiórki przyczyniła się w tej rodzinie do osiągnięcia celu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przed odniesieniem się do jej poszczególnych zarzutów wyraźnego podkreślenia wymaga, że przedmiotem oceny Sądu I instancji była decyzja administracyjna, której przesłanki materialnoprawne wyznaczał przepis art. 169 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Istota zagadnienia prawnego sprowadzała się zatem do ustalenia, czy w określonym stanie faktycznym zachodziły podstawy do zwrotu dotacji, a więc dokonania jego subsumcji w aspekcie prawnych przesłanek obligujących właściwy organ do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu w trybie art. 169 ust. 6 ustawy

o finansach publicznych.

Przedmiotem kontroli Sądu I instancji nie była i nie mogła być zgodność

z prawem decyzji z dnia [...] października 2010 r. o przyznanie osobie (rodzinie) poszkodowanej zasiłku celowego na zakup domu i pokrycie kosztów rozbiórki domu. Związek, jaki istnieje pomiędzy tą decyzją a decyzją określająca kwotę przypadającą do zwrotu polega jedynie na odpowiedzi na pytanie, w związku z treścią art. 169 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, czy koszty rozbiórki domu mogły być finansowane

z dotacji celowej w ramach zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę. Inaczej rzecz ujmując, nie chodzi w tej sprawie o to, czy przeznaczenie zasiłku celowego na koszty rozbiórki domu dla poszkodowanej rodziny odpowiadało ustawowemu celowi polityki społecznej, lecz czy ten koszt powinien być finansowany z budżetu państwa. Już tylko z tego względu wszelkie argumenty zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej obejmujące, ogólnie rzecz ujmując, zasadność przyznania rodzinie poszkodowanej zasiłku celowego na rozbiórkę domu i zgodności rozstrzygnięcia z celami pomocy społecznej nie mają znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Również bezskuteczne są te wywody, które opierają się na uznaniowości decyzji w przedmiocie przyznania zasiłku celowego i bezprawnej, w ocenie autora skargi kasacyjnej, ingerencji organu w uznanie administracyjne.

Podkreślenia raz jeszcze zatem wymaga, że zaskarżona decyzja nie kwestionuje, w bliżej nie określonym trybie, legalności decyzji o przyznaniu zasiłku celowego, czy też uściślając brak podstaw do jego przyznania w części obejmującej rozbiórkę domu, lecz możliwość finansowania tego kosztu z dotacji celowej. Ta istotna różnica nie została dostrzeżona przez skarżącą gminę, która zdaje się prezentować pogląd, że jedyną przesłanką, jaką może badać organ lub dysponent części budżetowej w aspekcie unormowań zawartych w art. 169 ustawy o finansach publicznych jest to, czy dotacja przyznana została na zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

W myśl art. 169 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości (pkt 2) podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Stosownie natomiast do ust. 6 art. 169 ustawy o finansach publicznych w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.

Podstawą wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu jest,

w zakresie istotnym dla rozważanej sprawy, ustalenie, że dotacja wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem lub też udzielona została w nadmiernej wysokości. Ustawodawca w ustawie o finansach publicznych zdefiniował pojęcie dotacji pobranej

w nadmiernej wysokości stanowiąc w art. 169 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, że jest to dotacja otrzymana z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona

w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.

Natomiast wykładnia pojęcia "wykorzystania dotacji niezgodnie

z przeznaczeniem", którym posłużył się ustawodawca w art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy

o finansach publicznych, wobec braku jej ustawowej definicji, nie może być dokonana inaczej niż przez subsumcję. Wykorzystanie dotacji zgodne, czy też niezgodne

z przeznaczeniem jest, zatem kwestią ustaleń faktycznych i ich konfrontacji z zadaniem, dla realizacji, którego dotacja została udzielona.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej w granicach skargi kasacyjnej sprawy zauważyć należy, że organ I instancji uznał, że dotacja została pobrana

w nadmiernej wysokości, a zatem, że zachodzi przesłanka określona w art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Zaskarżoną decyzją Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, jednakże w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że "skłania się do stanowiska, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kwotą dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, lecz z dotacją wykorzystaną w kwocie 25.814 zł niezgodnie z przeznaczeniem". Uzasadniając pogląd, że zachodzi przesłanka z art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych organ stwierdził, że przeznaczenie kwoty dotacji na rozbiórkę domu podyktowane było "trudną sytuacją życiową wielodzietnej rodziny (bezrobocie, problemy wychowawcze), a w jego ocenie takie stanowisko jest sprzeczne z celem przyznanych środków z dotacji celowej przeznaczonej dla osób, "które znalazły się w trudnej sytuacji wyłącznie w efekcie zdarzeń wywołanych niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi". W kontrolowanym wyroku Sąd I instancji podzielił pogląd Ministra Finansów i przyjął, że podstawą zwrotu dotacji jest ustalenie, że została ona wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, a więc przesłanka określona w art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych. Stosownie do rozważań obejmujących pojęcie "dotacji wykorzystanej niezgodnie

z przeznaczeniem" dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy

o finansach publicznych niezbędnym byłoby wykazanie, że przyjęty przez organ stan faktyczny nie odpowiada przesłance określonej w tym przepisie. Tymczasem skarżąca zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie kwestionuje ustaleń przyjętych przez organ odwoławczy, a zaaprobowanych przez Sąd. Nie podważa tego, że sfinansowanie rozbiórki domu z dotacji celowej podyktowane było trudną sytuacją wielodzietnej rodziny. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznał pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej obejmujący naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych poprzez "przyjęcie, iż przyznana dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem".

W kolejnym zarzucie skargi kasacyjnej skarżąca gmina zarzuca Sądowi I instancji naruszenie m.in. przepisów ustawy o pomocy społecznej "poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż prawo do zasiłku celowego określonego w decyzji nie przysługuje, gdyż nie jest to zgodne z wytycznymi Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji oraz poprzez naruszenie zasady swobodnego uznania w wydawaniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach". Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Jak już bowiem wcześniej wskazano, w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie badano zgodności decyzji o przyznaniu zasiłku celowego z celem pomocy społecznej, lecz ustalano, czy koszty rozbiórki domu mogły zostać sfinansowane ze środków pochodzących z budżetu Państwa w trybie określonym w art. 40 ust. 2 ustawy

o pomocy społecznej. Przepis ten stanowi, że zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, która poniosła straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Zasiłek ten może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi

(art. 40 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej). W myśl natomiast art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową lub ekologiczna należy do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę. Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych. Co do zasady, przyznawanie zasiłków celowych jest więc zadaniem własnym gminy o charakterze obowiązkowym, a jedynie w przypadku zasiłku celowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy

o pomocy społecznej jest to zadanie zlecone. Z przytoczonych jasnych regulacji prawnych wynika wprost, że spór w tej sprawie nie dotyczy kwestii, czy określonej rodzinie zgodnie z prawem przyznano zasiłek celowy obejmujący nie tylko koszt zakupu nowego domu, ale i rozbiórkę dotychczasowego, lecz czy ten ostatni koszt powinien być finansowany w trybie określonym w art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. W takiej sytuacji nie można skutecznie wykazywać, że zaskarżona decyzja wkracza w uznanie administracyjne, czy też, że przesłanki przyznania zasiłku celowego zostały określone

w wytycznych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji. Aczkolwiek rację ma skarżąca, że zarówno w toku kontroli, jak i w decyzjach organu obydwu instancji odwołano się do treści wytycznych Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji, jednakże nie można zgodzić się z tym, że decyzja określająca kwotę dotacji przypadającą do zwrotu została oparta na tychże wytycznych. Nie może budzić wątpliwości, że w decyzjach powołano podstawę materialnoprawną mającą swe umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego – ustawie o finansach publicznych. Na marginesie należy jedynie więc zauważyć, że wytyczne dopuszczają możliwość pokrycia z dotacji kosztów rozbiórki zniszczonego domu.

W ostatnim zarzucie skargi kasacyjnej skarżąca gmina zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a.

i art. 6 k.p.a. jednakże w zakresie naruszenia art. 6 k.p.a. oprócz zacytowania jego treści i powiązania z art. 7 Konstytucji RP nie wskazano, na czym miało polegać jego naruszenie, co uniemożliwia merytoryczne ocenę zarzutu w tym zakresie.

Natomiast naruszenie art. 8 k.p.a. skarżąca gmina powiązała z faktem, że decyzja w przedmiocie przyznania zasiłku celowego obejmującego zarówno koszt zakupu domu, jak i rozbiórkę dotychczasowego, była przedmiotem oceny dokonanej przez Najwyższą Izbę Kontroli, która "pozytywnie oceniła działania OPS w P.". Przepis art. 8 k.p.a. statuuje zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że narusza tą zasadę zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany (wyrok NSA w Łodzi z dnia 8 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 652/97, ONSA 1999, nr 1, poz. 27). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi naruszenia zasady określonej w art. 8 k.p.a. w wyżej wskazanym zakresie to, że naczelny organ kontroli państwa w protokole pokontrolnym wyraził inny pogląd niż organ właściwy w sprawie zwrotu dotacji.

Z przyczyn już uprzednio wskazanych nie można także upatrywać naruszenia art. 8 k.p.a. w tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zakwestionowało

w odpowiednim trybie decyzji o przyznaniu zasiłku celowego.

Wobec braku usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. W związku ze zgłoszonym na rozprawie przez pełnomocnika Ministra Finansów wnioskiem o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy uznał, że występują w niej szczególne uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości i w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 sentencji.