II SAB/Kr 2/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-12	
Data wpływu	2026-01-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Jacek Bursa
Joanna Człowiekowska /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198; art 13 ust 1 i 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Ł. P. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Domu Kultury w B. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 7 sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej I. stwierdza, że Dyrektor Miejskiego Domu Kultury w B. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 3 wniosku z 7 sierpnia 2025 r., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zobowiązuje Dyrektora Miejskiego Domu Kultury w B. do wydania aktu lub dokonania czynności w odniesieniu do punktu 3 wniosku z 7 sierpnia 2025 r., I. w pozostałym zakresie skargę oddala, II. zasądza od Dyrektora Miejskiego Domu Kultury w B. na rzecz skarżącego Ł. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu .kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W dniu 7 sierpnia 2025 r. Ł. P. (dalej: skarżący) złożył do Dyrektora Miejskiego Domu Kultury w B. (dalej: MDK w B.), drogą e-mail, wniosek o udostępnienie informacji publicznej, żądając podania wszystkich kosztów (włączając w to koszty przygotowania, koszty promocji, koszty wykonania, koszty zawartych umów cywilnoprawnych) związanych z realizacją Dni B., które odbyty się w dniach 20-22 czerwca 2025 r., w szczególności:

1) łącznej kwoty poniesionych kosztów,

2) źródeł finansowania kosztów,

3) kwoty poniesionych kosztów z podziałem na opłacone podmioty.

W odpowiedzi na powyższe MDK w B. skierował do skarżącego wiadomość, drogą e-mail, w której podano:

Ad 1)

Łączne koszty imprezy "Dni B. 2025" organizowanej w dniach 20 - 22 czerwca 2025 r. wyniosły [...] zł, w tym:

- zużycie materiałów: 2 014,03 zł

- usługi obce: 390 064,23

- umowy zlecenie, dzieło: 27 500,00

- pozostałe koszty: 24 446,10

Ad 2):

Źródła finansowania kosztów imprezy Dni B. 2025 to:

- dotacja podmiotowa organizatora (Gmina Miasta B.)

- dotacje Partnerów, Sponsorów,

- przychody własne instytucji.

Ad 3):

Miejski Dom Kultury w B., na dzień złożenia wniosku, w zakresie pytania oznaczonego numerem 5 nie dysponuje gotową informacją, więc w istocie jest to informacja przetworzona. Uzyskanie informacji przetworzonej jest możliwe w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, dlatego organ zwrócił się do wnioskodawcy o wskazanie powodów, dla których udzielenie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wezwano również, w celu prowadzenia dalszej korespondencji wraz z wydaniem decyzji administracyjnej, o podpisanie wniosku w wymaganej formie (podpis własnoręczny lub bezpieczny podpis elektroniczny) oraz udostępnienie danych korespondencyjnych wnioskodawcy, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku w zakresie pytania numer 3) bez rozpoznania. Organ wyznaczył nowy termin rozpatrzenia wniosku na 16 października 2025 r.

W wiadomości mailowej z 21 sierpnia 2025 r. skarżący podał, że wezwanie do wykazania interesu publicznego w zakresie pkt 3 wniosku jest bezzasadne, co pociąga za sobą bezzasadność wymogu podpisania wniosku o informację publiczną oraz bezzasadność podania danych korespondencyjnych wnioskodawcy. Wniósł o niezwłoczne udostępnienie informacji wskazanych w punkcie 3 wniosku z 7 sierpnia 2025 r.

W dniu 9 września 2025 r. skarżący ponownie wniósł drogą elektroniczną o udostępnienie informacji o wszystkich kosztach z podziałem na opłacone podmioty (włączając w to koszty przygotowania, koszty promocji, koszty wykonania, koszty zawartych umów cywilnoprawnych) związanych z realizacją Dni B., które odbyły się w dniach 20-22 czerwca 2025 r.

Pismem z 23 września 2025 r. Dyrektor MDK w B. podał, że na dzień złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej nie dysponuje gotową informacją w zakresie wskazanym we wniosku, więc w istocie jest to informacja przetworzona, której udziela się gdy zostanie wykazany istotny interes publiczny. Organ wezwał wnioskodawcę o wskazanie, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji publicznej.

Jednocześnie organ udostępnił informację w postaci tabeli zawierającej zestawienie kosztów poniesionych na organizację Dni B. według dowodów księgowych, z podziałem na rodzaj poniesionych kosztów i wartość poniesionych kosztów.

W piśmie z dnia 30 września 2025 r. wnioskodawca wskazał, że wnioskowana do udostępnienia informacja w zakresie pkt 3 wniosku nie jest informacją przetworzoną. Miejski Dom Kultury jako gminna jednostka organizacyjna powinien prowadzić szczegółową księgowość, obejmującą wydatkowanie środków

z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Jest ona niezbędna chociażby dla celów sporządzenia prawidłowego sprawozdania finansowego gminy. Gromadzenie

i porządkowanie nie jest przetworzeniem, a tylko przekształceniem.

Pismem z 21 listopada 2025 r. organ poinformował wnioskodawcę,

że zostaną mu udostępnione do wglądu znajdujące się w zasobach organu dane dotyczące przedmiotu wniosku.

Pismem z 24 listopada 2025 r. wnioskodawca wniósł o udostępnienie żądanej informacji na wskazany uprzednio adres e-mail.

W piśmie z 25 listopada 2025 r. organ ponowił zaproszenie do siedziby Miejskiego Domu Kultury w B. w godzinach jego pracy w celu zapoznania się z dowodami księgowymi dotyczącymi przedmiotu wniosku, a jednocześnie podtrzymał stanowisko, że wnioskowana informacja stanowi informacje przetworzoną, która nie była gotowa na dzień złożenia wniosku i nadal nie jest gotowa. Organ wskazał również, że uzyskanie informacji przetworzonej jest możliwe w takim zakresie, w jakim jest to szczególne dla interesu publicznego, którego w prowadzonej dotychczas korespondencji wnioskodawca nie wskazał. W związku z tym wskazano, że Miejski Dom Kultury w B. udostępni wnioskodawcy proste dokumenty księgowe, w miejscu dogodnym dla wnioskodawcy do przeprowadzenia samodzielnej analizy.

W odpowiedzi na powyższe w piśmie z 25 listopada 2025 r. wnioskodawca wniósł o wydanie stosownej decyzji administracyjnej.

W dniu 8 grudnia 2025 r. organ wskazał, że w istocie nie odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji, bowiem zadeklarował udostępnienie posiadanej dokumentacji w siedzibie instytucji w miejscu umożliwiającym jej analizę, a więc samodzielne przetworzenie informacji prostych w żądaną informację przetworzoną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 2 grudnia 2025 r. Ł. P. zarzucił Miejskiemu Domowi Kultury w B. bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i naruszenie:

1) Art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji,

4) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 UDIP w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego wyznaczane w toku postępowania terminy rozpatrzenia wniosku, wykraczały poza dyspozycję art. 13 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym wyznaczony termin powinien być nie dłuższy niż 2 miesiące. Zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a., który powinien mieć w tym postępowaniu pomocnicze zastosowanie, terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu. Wniosek pierwotny został wniesiony

7 sierpnia, a na jego rozpatrzenie wyznaczono termin 16 października, zaś wniosek uzupełniony został wniesiony 9 września, a na jego rozpatrzenie wyznaczono termin 21 listopada. W przypadku pierwotnego wniosku było to zatem przekroczenie maksymalnego dopuszczalnego przez ustawę terminu o 9 dni, w przypadku zaś uzupełnionego - o 11 dni.

Skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie organ nie udostępnił informacji z powodu uznania, że stanowi ona informację publiczną przetworzoną. Jednakże pomimo faktycznej odmowy udostępnienia nie została wydana decyzja administracyjna w tym przedmiocie. Tymczasem organ może załatwić wniosek

o udostępnienie informacji w dwojaki sposób: Po pierwsze, poprzez udostępnienie informacji będącej przedmiotem żądania, po drugie zaś poprzez wydanie decyzji administracyjnej - jeśli zdaniem organu, w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia prawa do informacji. Niepodjęcie ani jednego, ani drugiego działania świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności. Nie mają przy tym znaczenia: pisma z dnia:

21 sierpnia 2025 r., 23 września 2025 r., 24 listopada 2025 r. oraz z dnia 25 listopada2025 r., skoro działanie organu nie przybrało formy wymaganej przez prawo (tj. formy decyzji administracyjnej).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości.

Organ podniósł, że skarżący łączy dwa odrębne wnioski o udostępnienie informacji publicznej w jedną sprawę, co jest błędne, gdyż sprawa wniosku z dnia

7 sierpnia 2025 r. (znak MDK-1/25) została zamknięta. Wniosek pozostał bez rozpatrzenia (skarżący nie przedstawił istotnego interesu publicznego dla udostępnienia żądanych informacji, nie ujawnił także adresu korespondencyjnego). Drugi wniosek wpłynął dnia 9 września 2025 r. za pośrednictwem platformy

e-doręczenia i nadano mu znak [...] jako nowej sprawie i nadano jej bieg zachowując ustalone przez ustawodawcę terminy.

Jak podał organ, udzielił informacji w zakresie posiadanych danych na dzień składania wniosków. Jednak z powodu braku wykazania istotności wytworzenia wnioskowanej informacji przetworzonej dla interesu publicznego, zadeklarował możliwość wglądu do dowodów księgowych celem samodzielnej ich analizy w swojej siedzibie, z czego skarżący nie skorzystał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl

art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Według art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a.

Prawo do informacji publicznej zostało zagwarantowane w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych

w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Stanowi ona m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6).

Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować

w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę.

Jeśli przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna

w rozumieniu ww. ustawy, a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast kiedy adresat wniosku nie może udostępnić informacji publicznej z powodu nieposiadania tej informacji, to nie wydaje decyzji, lecz informuje o tym wnioskodawcę pismem.

Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

Wobec powyższego, o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., czy też nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że nie posiada wnioskowanej informacji.

Zauważyć również należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Z bezczynnością możemy mieć zatem do czynienia nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 sierpnia 2023 r., II SAB/Op 28/23).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Miejskiego Domu Kultury w B. i, jako podmiot reprezentujący gminną jednostkę organizacyjną, jest zobowiązany, co do zasady, do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Co się tyczy przedmiotu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dotyczył on łącznej kwoty poniesionych kosztów organizacji Dni B. w 2025 roku (pkt 1), źródeł finansowania kosztów (pkt 2), kwoty poniesionych kosztów z podziałem na opłacone podmioty (pkt 3). Taki zakres pytania mieści się w pojęciu szeroko rozumianego mienia publicznego (vide: art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Oceniając działanie organu przez pryzmat kryteriów bezczynności w sprawach dostępu do informacji publicznej trzeba przede wszystkim wyjaśnić pojęcie informacji przetworzonej i nakreślić sposób właściwego działania podmiotu zobowiązanego w przypadku wniosku dotyczącego informacji przetworzonej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie informacji przetworzonej, o której stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie ma definicji ustawowej, ale w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym jest nią informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Jest to informacja publiczna, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów, jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w ostatecznej treści i postaci. Przetworzenie informacji polega zatem na zebraniu, przeanalizowaniu, zredagowaniu, opracowaniu nowej informacji, która do tej pory w takiej postaci nie istniała, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (zob. wyrok NSA z 25 września 2020 r., sygn. I OSK 574/20, wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. I OSK 89/13, wyrok NSA z 17 października 2006 r., sygn. I OSK 1347/05). W orzecznictwie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym "w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania" (wyrok NSA z 6 października 2011 r., sygn. I OSK 1199/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie w wyroku NSA z 9 sierpnia 2011 r., sygn. I OSK 792/11 wskazano, że "w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia

z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej".

Obowiązkiem organu w takiej sytuacji jest wykazanie, że rzeczywiście żądana informacja jest informacją przetworzoną, a więc wymagającą podjęcia określonych działań intelektualnych, czy też wnioskodawca domaga się tak wielu informacji prostych, że ich rozmiar i zakres multiplikuje je do poziomu informacji przetworzonej. Jednocześnie podkreślić należy, że w istocie każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej zobowiązuje organ do podjęcia czynności przygotowawczych zmierzających do rozpatrzenia wniosku, tj. dokonania jego analizy w celu ustalenia, czy żądana informacja jest informacją publiczną oraz czy organ w ogóle dysponuje taką informacją. Podjęcie tych czynności polega np. przejrzeniu posiadanych przez organ zasobów, w tym dokumentów, rejestrów, ksiąg i odszukania tych dokumentów, dokonania ich selekcji, analizy treści, czy też anonimizacji. Tego rodzaju działania są zwykłymi elementami rozpatrywania danego wniosku o udzielenie informacji publicznej i nie decydują o tym, czy żądana informacja publiczna jest informacją prostą czy przetworzoną. Również nakład pracy konieczny do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz koszty związane z udzieleniem informacji nie muszą przesądzać o tym, czy dana informacja ma charakter prosty czy przetworzony. Pracochłonność i koszty rozpatrzenia wniosku mogą być podstawą ewentualnego obciążenia wnioskodawcy kosztami udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 15 ust. 1 u.d.i.p.

Żądanie przetworzenia informacji publicznej, w celu jej udostępnienia, musi znajdować uzasadnienie w przesłance szczególnej istotności dla interesu publicznego. Niewątpliwie więc art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., będąc podstawą do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, w istocie ogranicza do niej dostęp, zobowiązując do wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednak ograniczenie to, dokonane aktem rangi ustawowej, pozostaje w zgodzie z art. 61 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 22 listopada 2018 r., sygn. I OSK 2587/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z przywołanych przepisów wynika, że w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku organ powinien wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności udostępnienia informacji publicznej dla interesu publicznego, o ile we wniosku nie wskazano argumentacji odnoszącej się do tej kwestii, informując też o przedłużeniu terminu udzielenia informacji zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W przypadku nieudzielenia odpowiedzi albo braku interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej organ wydaje decyzję w terminie do 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy wnioskodawca złożył wniosek 7 sierpnia 2025 r.

Dyrektor MDK w dniu 21 sierpnia 2025 r. udzielił informacji w zakresie punktów 1 i 2 wniosku oraz wezwał do podpisania wniosku i wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji przetworzonej.

Skarżący 9 września 2025 r. przesłał podpisany elektronicznie wniosek, w którym ponowił żądanie udostępnienia informacji wyrażone w punkcie 3 wniosku z 7 sierpnia 2025 r.

Dyrektor MDK w dniu 23 września 2025 r. częściowo udzielił informacji, przesyłając tabelę obejmującą koszty organizacji Dni B. w 2025 r. według dowodów księgowych. Równocześnie organ ponownie wezwał do wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji przetworzonej. Następnie zaprosił wnioskodawcę do zapoznania się z danymi w siedzibie organu.

Wobec złożenia wniosku 7 sierpnia 2025 r. termin do udzielenia informacji publicznej rozpoczął bieg w dniu 8 sierpnia 2025 r. W związku z przedłużeniem tego terminu w piśmie z 21 sierpnia 2025 r. należało przyjąć, że organ miał maksymalnie dwa miesiące na udzielenie informacji. Organ udzielił informacji publicznej najpierw w dniu 21 sierpnia 2025 r. (w zakresie punktów 1 i 2 wniosku), a następnie w dniu 23 września 2025 r. (w części w zakresie punktu 3). Bezsporne pozostaje, że nie udostępniono informacji w zakresie punktu 3 w zakresie w jakim skarżący żądał informacji o podmiotach, na rzecz których dokonano wypłat w związku z organizacją Dni B. w 2025 r. W tym zakresie na dzień wniesienia skargi organ pozostał w bezczynności wynikłej z naruszenia art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że nie jest zasadne stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, z którego wynika, że pismo skarżącego z 9 września 2025 r. należy traktować jako nowy (drugi) wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tożsamy z punktem 3 wniosku z 7 sierpnia 2025 r., a ten wniosek pozostawiony został bez rozpoznania. Pismo skarżącego z dnia 9 września 2025 r. stanowi konsekwencję działań organu, który wzywał skarżącego do złożenia wniosku w formie wymaganej przepisami k.p.a., zmierzając, jak mogło się wydawać, do wydania decyzji odmownej w stosunku do skarżącego. Skarżący podporządkował się temu wezwaniu, ale też nie cofnął, ani nie zmienił wniosku złożonego 7 sierpnia 2025 r. Nie znajdują też zastosowania w opisanej sytuacji przepisy k.p.a. odnoszące się do pozostawiania wniosku bez rozpoznania.

Co się tyczy stwierdzonej bezczynności Sąd zauważa, że zakładając, iż wnioskowana w punkcie 3 informacja publiczna jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązkiem organu było wydanie, w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., jeśli w ocenie organu skarżący nie wykazał szczególnej istotności udostępnienia tego rodzaju informacji dla interesu publicznego. Decyzja jednak nie została wydana na dzień wniesienia skargi, pomimo konsekwentnie podtrzymywanego w korespondencji ze skarżącym stanowiska, zgodnie z którym żądanie z punktu 3 wniosku dotyczy informacji przetworzonej, jak również pomimo wezwania skarżącego do ponownego złożenia wniosku w formie przewidzianej w k.p.a., co wskazywałoby na zamiar organu wydania decyzji.

Co jednak istotniejsze, prezentując swoje stanowisko w korespondencji ze skarżącym, Dyrektor MDK w B. nie wykazał przetworzonego charakteru wnioskowanej informacji publicznej. Jak wskazano powyżej, o przetworzeniu informacji może świadczyć np. konieczność przygotowania informacji według zadanych przez wnioskodawcę kryteriów, a przy tym informacji, która wcześniej nie istniała. Organ twierdził, że informacja o kwotach poniesionych kosztów z tytułu organizacji Dni B. w 2025 r., z podziałem na opłacone podmioty, wymaga przetworzenia, ale nie podał żadnej argumentacji na poparcie tego stanowiska. Równocześnie jednak podjęte przez niego działania przeczą potrzebie przetworzenia informacji. Po pierwsze, w dniu 23 września 2025 r. organ udostępnił skarżącemu tabelę, w której wskazano szczegółowe zestawienie kosztów poniesionych na organizację Dni B. w 2025 r. z nawiązaniem do dowodów księgowych, które – jak można przypuszczać – odnoszą się do podmiotów, o które pytał skarżący. Po drugie, organ zaproponował skarżącemu do wglądu w swojej siedzibie "dane dotyczące przedmiotu wniosku", czyli jak można przypuszczać wskazane wyżej dowody księgowe czy też inne dokumenty wskazujące na podmioty, którym wypłacono należności z tytułu organizacji ww. wydarzenia, stanowiące koszty po stronie MDK w B.. To oznacza, zdaniem Sądu, że żądane informacje organ posiada i to w formie możliwej do udostępnienia.

Przypomnieć należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Z akt sprawy nie wynika, by Dyrektor MDK powoływał jakiekolwiek trudności odnoszące się do środków technicznych, które uniemożliwiałyby mu przekształcenie informacji w formie żądanej przez skarżącego.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w punkcie I sentencji wyroku stwierdził, że Dyrektor Miejskiego Domu Kultury w B. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 7 sierpnia 2025 r., oceniając przy tym, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (vide: art. 149 § 1a P.p.s.a.).

W orzecznictwie wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r., II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Sąd miał na względzie, że organ częściowo udostępnił wnioskowane informacje w terminie, a w części oparł się na wątpliwym stanowisku o konieczności przetworzenia informacji publicznej, oferując przy tym udostępnienie żądanej informacji do wglądu w siedzibie organu.

Wobec tego należało zobowiązać organ do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie punktu 3 wniosku, w terminie 14 od dnia zwrotu prawomocnego wyroku z aktami sprawy, o czym Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

W punkcie III sentencji wyroku oddalono skargę w dalej idącym zakresie. Sąd miał na względzie, że ze skargi nie wynikało jednoznacznie, czy odnosi się ona do całości wniosku z 7 sierpnia 2025 r., czy też jedynie do punktu 3 tego wniosku. Sąd przyjął, że odnosi się ona do całości wniosku, stwierdzając w wyniku dokonanej kontroli, że nie doszło do bezczynności w zakresie punktów 1 i 2, a jedynie w zakresie punktu 3.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.