Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Inwalidów Z. w B. w likwidacji na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2012r; oddala skargę

Przedmiotem skargi z 22 kwietnia 2013 r. wniesionej przez Spółdzielnię Inwalidów Z. w B. w likwidacji zwaną dalej: skarżącą, jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej nr (...) z ... kwietnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z ... stycznia 2013 r. o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące lipiec i sierpień 2012 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Spółdzielnia Inwalidów Z. w B. w likwidacji, przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) za miesiąc lipiec i sierpień 2012 r.

Dokumenty te złożone zostały za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U Nr 8. poz. 43, z późn. zm.) tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy.

Decyzją z dnia ... stycznia 2013 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych działając na podstawie art. 45 ust. 3a oraz art. 26a ust. 9a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721, z późn. zm. – zwanej dalej: ustawą o rehabilitacji), jak również art. 1 ust. 6 lit. c oraz art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i art. 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 6.08.2008), odmówił skarżącej wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wnioskowane miesiące. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż skarżąca dopiero w październiku 2012 roku dokonała spłaty wszystkich posiadanych wobec ZUS zaległości.

Od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o zmianę decyzji ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Decyzji tej zarzuciła błędne ustalenia faktyczne co do kondycji ekonomicznej Spółdzielni oraz chybione konkluzje co do jej uznania za zagrożonej niewypłacalnością, a nadto brak oceny konsekwencji nagłego wstrzymania dofinansowania na możliwość regulacji zobowiązań Spółdzielni wobec jej wierzycieli, w tym ZUS.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z ... kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z ... stycznia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, iż stosownie do art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r.

Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia.

Dalej organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż skarżąca jest średnim przedsiębiorstwem bowiem spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do w/w rozporządzenia tj. zatrudnia mniej niż 250 pracowników i jej roczny obrót nie przekracza 50 mln EUR. Oznacza to, że przy ocenie jej sytuacji finansowej, zastosowanie będzie miała uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji.

Organ zwrócił również uwagę, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma również rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, z późn. zm.). Stanowi ono wykonanie delegacji zawartej w art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r., Nr 59, poz. 404, z późn. zm.). Informacje te przedstawiane są na formluarzu zawierającym szczegółowy zakres informacji przedkładanych w formie odpowiedzi na konkretne pytania, niezbędnych do kompleksowej oceny sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc.

Organ podkreślił, iż zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt badania, przez organ rozpatrujący sprawę, sytuacji ekonomicznej strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy, co wynika z treści art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r., o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Wszelkie zatem informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy, i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Ponadto pomoc, o której mowa w art. 26a ustawy o rehabilitacji jest ściśle związana z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu.

Wobec powyższego organ odwoławczy przyjął, iż prawo pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc ta jest udzielana, jeżeli do tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę tej pomocy. Powyższe stanowisko Minister Pracy i Polityki Społecznej poparł orzecznictwem sądów administracyjnych. Szczegółowo natomiast analizując rozmiar zobowiązań skarżącej, organ odwoławczy zwrócił nadto uwagę, iż wysoka wartość wskaźnika ogólnego zadłużenia strony, informującego o kwocie zadłużenia świadczy o spadku samodzielności finansowej strony i tym samym o zwiększeniu jej stopnia zadłużenia. Również wyliczenie przez Fundusz wskaźnika Z-score (system wczesnego ostrzegania Altmana) za lata obrotowe 2009-2011 wskazuje na zagrożenie strony niewypłacalnością i znajdowanie się skarżącej w trudnej sytuacji ekonomicznej, o której mowa w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółdzielnia Inwalidów Z. w B. w likwidacji wniósła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa PFRON zarzucając obu rozstrzygnięciom naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię tj.

- art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o regabilitacji w zw. z art. 26, art. 26a i art. 26d wskazanej ustawy;

- rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem;

- art. 87 i art. 88 Traktatu, o którym było powyżej;

- rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie.

W jej uzasadnieniu skarżąca zwróciła uwagę, iż organy obu instancji dokonały błędnej wykładni powyższych przepisów przyjmując, iż Spółdzielnia znajdowała się w w dacie złożenia wniosku w trudnej sytuacji ekonomicznej podczas gdy sposób ewidencjonowania wartości majątku Spółdzielni, obecność części majątku w ewidencji pozabilansowej, a nadto wzrastająca w kolejnych miesiącach 2012 r. wartość przychodów ze sprzedaży wyrobów i usług zaprzecza stanowisku o trudnej sytuacji skarżącej.

Skarżąca niezgodziła się nadto z organem administracji, iż jest w sytuacji zagrażającej niewypłacalnością i dalszą egzystencją i w tym kontekście zwróciła uwagę, iż pomimo wstrzymania dofinansowania przez PFRON skarżąca dalej istnieje, sporządza niniejszą skargę i zamierza składać kolejne wnioski o dofinansowanie. Także fakt kontynuowania działalności gospodarczej w 2012 r. zaprzecza trafności diagnoz ekonomicznych, opartych na wskaźnikach Altmana i analizie księgowych wskaźników opartych tylko na bilansach. Skarżąca nadto zwróciła uwagę na spłacenie zeległych zobowiązań wobec ZUS oraz na okoliczność, iż zawarte w bilansie za 2011 r. i rachunku informacje nie uwzględniają wartości tej części majątku Spółdzielni, który jest albo w ewidencji pozabilansowej albo też głęboko niedoszacowany, na co zwracała uwagę skarżąca w odwołaniu.

Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł

o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się wskazanymi przesłankami oraz dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Przepis art. 48a ust 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie wskazuje, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 , w związku tym dofinansowanie to winno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia Komisji (WE). Kryteriów niezbędnych dla ustalenie, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc szukać we wskazanym wyżej rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw.

Rozporządzenie 800/2008 nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone, stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit. c, że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych Wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu Wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca jest średnim przedsiębiorstwem, gdyż spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 tj. zatrudnia mniej niż 250 pracowników i jej roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR i jednocześnie nie spełnia przesłanek dla małego przedsiębiorstwa lub mikroprzedsiębiorstwa. Przy ocenie sytuacji finansowej skarżącej zastosowanie znajduje zatem uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008. Zgodnie z art. 1 ust. 6 lit. c rozporządzenia Komisji, rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, za które, zgodnie art. 1 ust. 7 uważa się przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki:

a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności."

Sąd w składzie rozpoznającym skargę nie podziela oceny strony skarżącej, iż organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 w związku z art. 26, art. 26a i art. 26d ustawy o rehabilitacji. Wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej i w takim przypadku Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania. Zauważyć należy, że zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską regulują przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Stosownie do art. 37 ust. 5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Interpretacja powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że organy oceniając zasadność przyznania pomocy na dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, mają obowiązek oceny sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy pod kątem kryteriów oceny wskazanych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008, mając na uwadze, że wnioskujący przedstawia wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacje dotyczące wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacje o otrzymanej pomocy publicznej, zawierające w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Powyższe oznacza, że organ ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, a więc według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia złożenia wniosku. Podzielić należy argumenty organu, iż pomoc, w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych jest związana z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu. Należy więc uznać, że prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc ta jest udzielana, jeżeli do tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę tej pomocy. W konsekwencji na ocenę zasadności przyznania dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2013 r. nie wpływa okoliczność późniejszej ewentualnej zmiany i poprawy sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy.

Sąd nie podziela zarzutu naruszenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Zauważyć należy, że organ orzekający w sprawie wzywał stronę skarżącą pismami z ... października i ... listopada 2012 r. do złożenia:

- aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu z Urzędu Skarbowego,

- wyjaśnień odnośnie zaprzestania regulowania zobowiązań wobec ZUS od miesiąca lutego 2012 r.,

- informacji na temat łącznej kwoty posiadanych wobec ZUS zaległości

- wyjaśnień na temat wielkości poniesionej straty w okresie sierpień 2011 r. i lipiec 2012 r. i wrzesień 2011 r. – sierpień 2012 r.

- aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu w ZUS,

- informacji kiedy strona uregulowała zaległości ZUS (potwierdzenia wpłat),

- potwierdzeń wpłat wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2012 r.

- informacji kiedy strona uregulowała zaległości wobec ZUS (potwierdza wpłat)

- wyjaśnień na temat wielkości poniesionej straty w okresie sierpień 2011 r. – lipiec 2012 r. i wrzesień 2011 r. – sierpień 2012 r. (bilans i rachunek zysków i strat),

- wyjaśnił odnośnie wpływu sprzedanej nieruchomości na wynik finansowy spółdzielni (bilans i rachunek zysków i strat),

- wyjaśnień odnośnie powstania w spółdzielni ujemnego kapitału własnego.

Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego wynika, iż na dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc lipiec 2012 r. skarżąca posiadała zaległości wobec ZUS na łączną kwotę .... zł. Kwota ta uległa wzrostowi na dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc sierpień 2012 do ... zł. Z nadesłanych przez skarżącą dokumentów finansowych wynika, że kapitał własny Spółdzielni był ujemny i wynosił na koniec lipca 2012 r. – .... zł oraz na koniec stycznia 2012 r. - ... zł. Ponadto, z załączonych do akt bilansów wynika, że wskaźnik ogólnego zadłużenia skarżącej, informujący o kwocie zadłużenia przypadającej na jednostkę aktywów wyniósł na koniec lipca 2012 r. – 3,19 oraz na koniec stycznia 2012 r. - 3,44 przy czym za normę wartości ww. wskaźnika uważa się przedział od 0,57 do 0,67. Organy orzekające w sprawie zasadnie zatem wywiodły, iż niewywiązywanie się z wymagalnych zobowiązań, ujemny kapitał własny w poszczególnych okresach oraz wartości wskaźnika ogólnego zadłużenia wskazują na to, iż skarżąca spełnia przesłankę określoną w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 co powoduje, że pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń za miesiące lipiec i sierpień 2012 r. nie może zostać udzielona.

Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28 maja 2013 r. (II GSK 344/12) oraz z dnia 11 września 2013 r. (II GSK 765/12) wskazał, iż sytuacja ekonomiczna wnioskodawcy powinna być oceniana na dzień złożenia wniosku, a nie na dzień wydania decyzji. Podkreślił, iż biorąc pod uwagę specyfikę realizacji uprawnień pracodawcy do dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych w myśl motywu 36 rozporządzenia nr 800/2008, za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Przenosząc go na przepisy ustawy o rehabilitacji przyjął, że pracodawca nabył prawo do dofinansowania do wynagrodzeń dla osób niepełnosprawnych z dniem złożenia kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o dofinansowanie (art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji), a zatem to na datę złożenia wniosku badania jest sytuacja ekonomiczna pracodawcy.

Sąd podziela ponadto stanowisko organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę odnośnie interpretacji pojęcia "spółki" zawartego w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 115 z 9.05.2008, s. 47) przez spółki rozumie się spółki prawa cywilnego lub handlowego, a także spółdzielnie oraz inne osoby prawne prawa publicznego lub prywatnego, z wyjątkiem tych, których działalność nie jest nastawiona na osiąganie zysków. Pojęcie "spółki" zawarte w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji należy zatem rozumieć w szeroki sposób jako wszelkiego rodzaju występujące w obrocie prawne formy prowadzenia działalności gospodarczej.

Konkludując, w ocenie Sądu, w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie po zebraniu materiału dowodowego oraz przeprowadzeniu jego oceny, a jego wyniki odzwierciedlić w treści wydanego orzeczenia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.