III SA/Kr 1721/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-13	
Data wpływu	2025-12-22	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Katarzyna Marasek-Zybura /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Właściwość sądu	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	stwierdzono swą niewłaściwość i przekazano sprawę do rozpoznania WSA w Warszawie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 59 par 1 w zw. z art. 13par 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Dnia 13 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka Jawna M. K. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 października 2025 r. nr BP.702.4990.2024.E.1973.BKOE.7738 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i sprawę przekazać według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie	
Uzasadnienie
Decyzją nr BP.702.4990.2024.E.1973.BKOE.7738z dnia 27 października 2025 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu wniosku A Spółka Jawna M. K. z siedzibą w T. (dalej: strona skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr BKOE.702.36253.2024.1301.4 z dnia 30 października 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektrycznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 5 czerwca 2024 r.

W podstawie prawnej skarżonej decyzji wskazano m.in. art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r., póz. 1693 z późn. zm.).

Pismem z dnia 14 listopada 2025 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 października 2025 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o przekazanie sprawy zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd przed przystąpieniem do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w następstwie tego ustalenia ją rozpoznać, bądź przekazać według właściwości innemu sądowi administracyjnemu.

O właściwości miejscowej sądów administracyjnych stanowi art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. póz. 143, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym właściwy do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Odstępstwo od powyższej zasady przewiduje art. 13 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw

Sygn. akt III SA/Kr 1721/25

określonego rodzaju należących do właściwości innego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.

W tym zakresie wydane zostało między innymi rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (t.j. Dz. U. z 2024 r., póz. 788). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. póz. 728 i 731) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Siedziby oraz obszar właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (t.j. Dz. U. z 2024 r., póz. 785). Zgodnie z § 1 pkt 13 ww. rozporządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest właściwy dla obszaru województwa mazowieckiego.

Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdził swoją niewłaściwość przekaże sprawę innemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie w tym zakresie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą organ nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z uwagi zatem na przedmiot sprawy, powołane wcześniej rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (t.j. Dz. U. z 2024 r., póz. 788), nie znajduje zastosowania.

W konsekwencji, właściwość sądu administracyjnego badana jest w oparciu o zasady ogólne przewidziane w ustawie Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę Główny Inspektor

Sygn. akt III SA/Kr 1721/25

Transportu Drogowego, którego działalność została zaskarżona, a więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.