Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D.K., K.P., D.K.1 i R.P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1341/25 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 kwietnia 2025 r. nr 368/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenia D.K. i K.P.; 2. odrzucić zażalenia D.K.1 i R.P.

Skargą K.P. i D.K. zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 kwietnia 2025 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Zarządzeniem z 13 czerwca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1341/25, Przewodniczący Wydziału VII WSA w Warszawie wezwał D.K. i K.P. do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 535) - dalej "rozporządzenie" - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu wnieśli: D.K. i D.K.1 oraz odrębnym pismem K.P. i R.P. W uzasadnieniu zażaleń zawarto argumentację odnoszącą się do problemów finansowych wnoszących zażalenia oraz do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenia D.K. i K.P. należy oddalić jako nieusprawiedliwione.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." od skargi pobiera się wpis (stosunkowy lub stały). Stosownie zaś do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Według § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł.

Skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu nadzoru budowlanego orzekająca o nakazie rozbiórki, skarżące zasadnie zostały wezwane do uiszczenia solidarnie należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto za prawidłową należy uznać podstawę prawną wezwania do uiszczenia żądanego wpisu od skargi, termin wykonania obowiązku i konsekwencje nieuiszczenia opłaty sądowej.

Na ocenę prawidłowości zaskarżonego zarządzenia nie mogły wpłynąć argumenty zażalenia odwołujące się do sytuacji finansowej skarżących. Oceniając legalność zarządzenia z dnia 13 czerwca 2025 r. należało jedynie sprawdzić, czy istniał obowiązek uiszczenia przez skarżące wpisu sądowego, jego wysokość, prawidłowość pouczenia o środku odwoławczym i doręczenia wezwania. Kwestia przyznania skarżącym prawa pomocy jest rozstrzygana w odrębnym postępowaniu. Natomiast zagadnienie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może stanowić przedmiotu kontroli na obecnym etapie postępowania.

Zażalenia wniesione przez D.K.1 i R.P. należy z kolei odrzucić jako niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, niebędącą adresatem zarządzenia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego zarządzenia. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie odnośnie zażaleń D.K.1 i R.P., którzy nie są adresatami zarządzenia z dnia 13 czerwca 2025 r.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.