Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Pietrasz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński,, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Grzegorz Dudar, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 rok oddala skargę.

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], ustalił T. K. i M. E. K., wysokość podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 191 zł, przy zastosowaniu stawki podatkowej od gruntów pozostałych - 0,30 zł od 1 m2, od budynków lub ich części pozostałych - 6,40 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej i budynków lub ich części mieszkalnych - 0,61 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, wskazując na dane z ewidencji gruntów i budynków, stwierdził, iż Państwo T. i M. K. są właścicielami dwóch lokali – garażu nr 13 i lokalu mieszkalnego Nr 17 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w B., przy ul. [...]. Oba lokale stanowią odrębną własność, zaś garaż, zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji posiada wyodrębnioną funkcję niemieszkalną. Tym samym, garaż stanowiący odrębną własność lokalu, podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla tzw. "budynków lub ich części pozostałych".

Od powyższej decyzji, w części dotyczącej opodatkowania garażu, T. K. (dalej powoływany również jako Skarżący) złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji zastosowanie błędnej stawki podatkowej. Zaznaczył, że garaż nr 13 jest częścią budynku mieszkalnego, co wynika z aktów notarialnych i księgi wieczystej dotyczącej garażu. Ponieważ garaż służy do przechowywania rzeczy gospodarstwa domowego, podobnie jak piwnica lub strych pełni faktycznie funkcję mieszkalną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., dalej określane jako "Kolegium", decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że T. K. i M. E. K. - jako małżeństwo są właścicielami dwóch odrębnych lokali, spełniających różne funkcje (mieszkalną i niemieszkalną), z prawem własności do części gruntu dla każdego z tych lokali. Z treści aktów notarialnych – jako umów o ustanowienie odrębnej własności lokali i umów sprzedaży – wynika, że doszło do ustanowienia i sprzedaży samodzielnego odrębnego lokalu mieszkalnego z powierzchnią przynależną 2,60 m2 (repertorium A [...]) i lokalu garażu (repertorium A [...]).

W świetle przedstawionych dowodów, zdaniem Kolegium niewątpliwie nastąpiło wyodrębnienie samodzielnego lokalu o funkcji użytkowej niemieszkalnej, tj. lokalu, który nie zaspakaja podstawowej potrzeby bytowej

w zakresie zamieszkiwania. Odrębność tego lokalu, przeznaczonego na cele niemieszkalne, a który jest lokalem - garażem, nie może być więc postrzegana jako część lokalu mieszkalnego. W sytuacji, gdy garaż jest samodzielnym lokalem niemieszkalnym, to podlega opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków lub ich części pozostałych, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.).

Na powyższą decyzję Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, podtrzymując dotychczasowe stanowisko

w sprawie. W uzasadnieniu skargi, Skarżący podkreślił, że garaż jest częścią budynku mieszkalnego, dlatego też podatek od powyższego lokalu powinien być wyliczony według stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych

lub ich części. Dlatego też, zdaniem Skarżącego, traktowanie garażu będącego częścią budynku mieszkalnego jako budynku pozostałego i naliczenie podatku według stawek dla budynków pozostałych, następuje w wyniku naruszenia przepisów prawa podatkowego, zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pozostawała kwestia zastosowania rodzaju stawki do opodatkowania podatkiem od nieruchomości

za 2009 r. lokalu – garażu nr 13 o powierzchni użytkowej 17,00 m2, znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w B.,

przy ul. [...] będącego własnością T. i M. E. K. Podatnicy są również właścicielami w tym samym budynku mieszkalnym wielorodzinnym - lokalu mieszkalnego Nr 17.

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe zasadnie przyjęły, że sporny lokal (garaż), niemieszkalny, o powierzchni użytkowej 17,00 m2, znajdujący się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, powinien być w 2009 r. opodatkowany podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki podatkowej od budynków lub ich części pozostałych od 1 m2 powierzchni użytkowej - 6,40 zł,

a nie jak od budynków lub ich części mieszkalnych od 1 m2 powierzchni użytkowej - 0,61 zł.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy

z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach (u.p.o.l.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści tego przepisu wynika zatem,

że przedmiotem opodatkowania jest posiadanie odrębnej nieruchomości będącej częścią budynku. Z aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2001 r. wynika natomiast,

iż skarżący wraz z żoną nabyli, między innymi, odrębną własność samodzielnego lokalu, garażu oznaczonego nr 13 o powierzchni użytkowej 17,00 m2

wraz z prawem własności wspólnych części budynku i urządzeń służących

do wspólnego użytku właścicieli lokali w określonej części. Ponadto w § 11 tegoż aktu notarialnego wskazano, iż nabywający wnieśli o urządzenie dla lokalu 13 (garażu) odrębnej księgi wieczystej z wpisaniem w niej własności na rzecz M. E. i T. K.

Sąd pragnie również podkreślić, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l., nakłada na radę gminy (miasta) obowiązek określenia stawek podatku

od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, w tym także

dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l.) oraz dla tzw. budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l.). Po określeniu w drodze odpowiedniej uchwały przez radę gminy (miasta) stawek podatku od nieruchomości

dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, mają one charakter powszechnie obowiązujący na danym obszarze gminy (miasta). Jednocześnie w omawianej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie zdefiniowano, ani pojęcia budynku mieszkalnego, ani pojęcia tzw. budynku pozostałego. W literaturze przedmiotu

od dłuższego już czasu wskazuje się, że organy podatkowe nie mają ani kompetencji, ani uprawnień do określenia rodzaju budynku (zob. L. Etel w: L. Etel, G. Dudar, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 197-198). Jednocześnie należy zauważyć,

że zgodnie z zasadami wykładni zewnętrznej systemowej prawa podatkowego,

w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne

i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027, ze zm.), dalej jako ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą między innymi wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pod określeniem ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) - rozumie się przez to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach,

ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. W doktrynie prawa podnosi się, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, stanowią dokument urzędowy w rozumieniu

art. 194 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej w skrócie: "o.p.", który nie wyklucza przeprowadzenia przeciwdowodu podważającego jego zapisy na podstawie art. 194 § 3 tej ustawy (zob. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne, 2008 Nr 6, s. 24-26.).

W rozpatrywanej sprawie przyjęty do opodatkowania, ustalony przez organy podatkowe (Prezydenta Miasta B. oraz Kolegium) stan faktyczny,

nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Prowadzony dla Miasta B. "Rejestr lokali" stanowiący ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości)

w rozumieniu art. 21 ust. 1, w związku z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne

i kartograficzne, potwierdza, iż Państwo M. E. i T. K.

są właścicielami w 2009 r. dwóch lokali – lokalu niemieszkalnego garażu nr 13

i lokalu mieszkalnego Nr 27 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym

w B., przy ul. [...]. Skarżący nie wykazał w trybie art. 194 § 3 o.p., w ramach instytucji przeciwdowodu, wadliwości zapisów dotyczących jego nieruchomości, prowadzonego przez Prezydenta Miasta B. "Rejestr lokali". W tej sytuacji Sąd ocenia, że słusznie przyjęły organy podatkowe, że opisywany lokal niemieszkalny garaż, stanowiący odrębną własność, stosownie do art. 3 ust. 5 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l., podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla tzw. budynków lub ich części pozostałych, a nie budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l.). Sąd zwraca uwagę, że również w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się, że lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (np. garaże), co do zasady powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków (ich części) pozostałych (zob. L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych, 2009 r., Nr 7-8 (101-102), s. 1 i 13.). Takie stanowisko w przedmiotowej sprawie znajduje również swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki WSA w Białymstoku: z 23 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 407/07 i z 11 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 12/08, nie publikowane).

W tym stanie rzeczy, za nieuprawniony należy uznać zarzut Skarżącego naruszenia w niniejszej sprawie przez organy podatkowe przepisów prawa podatkowego zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.