I GZ 53/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-19	
Data wpływu	2026-01-28	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Joanna Wegner /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	602  ceny	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	V SA/Wa 242/24	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 157 § 1, art. 152 § 1;; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. [...] Sp. z o.o. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 242/24 w zakresie oddalenia wniosków o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi Gminy T. , Gminy I. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 24 listopada 2023 r., nr KWT.70.284.2023 w przedmiocie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków postanawia: oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 października 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 242/24 oddalił wnioski uczestnika postępowania W. [...] Sp. z o.o. w O. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 242/24 w sprawie ze skargi Gminy T. i Gminy I. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 24 listopada 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 21 lipca 2025 r. oraz pismem z 20 sierpnia 2025 r. uczestnik postępowania wniósł o uzupełnienie powyżej wskazanego wyroku poprzez orzeczenie, że zaskarżona decyzja wywołuje skutki prawne do chwili uprawomocnienia się wyroku. Wskazano na świadomość tego, że obecnie co do zasady akt lub czynność, których dotyczy wyrok, nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku chyba, że sąd postanowi inaczej. Jednakże z uwagi na niezwykłą doniosłość uchylanej decyzji (taryfa opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków), zdaniem wnioskującej, sąd prawdopodobnie pominął przez przeoczenie w sentencji wyroku ocenę kwestii skutków prawnych uchylanej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Uzupełnienie orzeczenia da spółce podstawę do dalszego stosowania dotychczas obowiązującej taryfy. Powołując się na orzecznictwo sądowe, Sąd wskazał, że z aktualnego brzmienia art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: "p.p.s.a." nie można wyprowadzić wniosku, że wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek zamieszczenia z urzędu w wyroku uwzględniającym skargę na akt lub czynność dodatkowego postanowienia w przedmiocie wykonalności aktu lub czynności do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Sąd wyjaśnił, że dodatkowe orzeczenie wydawane na podstawie art. 152 § 1 p.p.s.a. nie jest wskazanym w art. 157 § 1 p.p.s.a. "dodatkowym orzeczeniem, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić w wyroku z urzędu".

Uczestnik postępowania wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości, zarzucając naruszenie:

- art. 157 p.p.s.a. poprzez błędne zakwalifikowanie podstawy wniosku uczestnika postępowania, jako opartej na przesłance dotyczącej braku dodatkowego rozstrzygnięcia wydawanego z urzędu, podczas gdy wniosek jednoznacznie wskazywał na pierwszą z przesłanek, tj. brak orzeknięcia przez Sąd o całości skargi, co doprowadziło do nierozpoznania rzeczywistej treści i celu wniosku,

- art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez:

a) nierozpoznanie całości przedmiotu sprawy, w szczególności nieuwzględnienie skutków uchylenia decyzji taryfowej w okresie przejściowym oraz pozostawienie wyroku w stanie niewykonalności, wynikającym z braku jakiejkolwiek możliwej taryfy możliwej do zastosowania;

b) pominięcie argumentacji uczestnika postępowania przedstawionej w toku postępowania dotyczącej braku podstawy prawnej do stosowania poprzedniej taryfy oraz skutków wynikających z niemożności zastosowania jakiejkolwiek taryfy, a tym samym nierozpoznanie istoty zarzutu;

- art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie wykładni pozbawiającej ten przepis jego funkcji stabilizacyjnej, wyrażającej się w odmowie rozważenia konieczności utrzymania w mocy skutków uchylonej decyzji w sytuacji, gdy uchylenie aktu prowadzi do powstania luki prawnej uniemożliwiającej stosowanie obecnych przepisów prawa materialnego,

- art. 24g ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez jego błędną wykładnię w ustnych motywach wydanego rozstrzygnięcia, polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest stosowanie poprzedniej taryfy, mimo że – zgodnie z ustawą – jej obowiązywanie wygasło w sposób definitywny, z chwilą wejścia w życie taryfy nowej, a tym samym nie może zostać reaktywowane ani zastosowane w okresie przejściowym po uchyleniu decyzji taryfowej.

- art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ustanowienie stanu niepewności prawnej i destabilizacji stosunków prawnych w sektorze usług publicznych o charakterze ciągłym, w wyniku przyjęcia rozstrzygnięcia pozostawiającego stosunki taryfowe w sytuacji braku obowiązujących norm prawnych.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uwzględnienie wniosku o uzupełnienie wyroku poprzez dodanie rozstrzygnięcia, że uchylona decyzja zachowuje skutki prawne do dnia uprawomocnienia się wyroku.

W odpowiedzi na zażalenie strona skarżąca (Gmina I.) wniosła o oddalenie zażalenia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Sytuacja, gdy Sąd nie orzekł o całości skargi następuje, gdy Sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Należy się zgodzić ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 152 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma obowiązku określania, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność może zostać wykonana. Na poparcie zasługuje stwierdzenie, że obowiązek taki wynikał z brzmienia wskazanego przepisu do dnia 14 sierpnia 2015 r. Natomiast ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) w art. 1 pkt 41 nadała art. 152 § 1 p.p.s.a. brzmienie: "W razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej".

W związku z powyższym nie sposób wskazać, że rozstrzygnięcie w przedmiocie utrzymania skutków decyzji pomimo jej uchylenia jest rozstrzygnięciem, które powinno zostać zawarte w orzeczeniu uwzględniającym skargę. Rozstrzygnięcie w tym względzie należy do sądu, który oceniając sprawę, w tym szczególnie stanowiska stron, ocenia również i to, czy wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może i powinno iść w parze z utrzymaniem jej skutków do czasu uprawomocnienia się wydanego orzeczenia. Tym samym brak rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji o skutkach wynikających z art. 152 § 1 p.p.s.a. nie stanowi wystarczającej podstawy do uzupełnienia wyroku. Natomiast kwestia z jakich względów Sąd pierwszej instancji nie odstąpił od zasady wynikającej z art. 152 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić obligatoryjnej treści wyroku.

W związku z powyższym nie sposób się zgodzić z argumentacją zażalenia, że Sąd nie orzekł co do całości skargi. Zarzut ten mógłby być wzięty po uwagę, w sytuacji w której sąd nie odniósł się co do wszelkich żądań, czy też wniosków stron, która wniosła skargę. W związku z tym nie można się zgodzić, że Sąd pominął skutki uchylenia decyzji taryfowej w sytuacji w której zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 152 § 1 p.p.s.a nie miał obowiązku takiego orzeczenia zamieszczać.

Tym samym nie naruszył przepisów wskazanych w złożonym zażaleniu.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.

Odnosząc się z kolei do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.