drukuj    zapisz    Powrót do listy

6139 Inne o symbolu podstawowym 613, Prawo pomocy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Oddalono zażalenie, II OZ 212/08 - Postanowienie NSA z 2008-03-11, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II OZ 212/08 - Postanowienie NSA

Data orzeczenia
2008-03-11 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-02-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 20/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-09-02
II OZ 525/08 - Postanowienie NSA z 2008-05-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 257, art. 184 w związku z art. 197
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia "[...]" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 20/08 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 20/08, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 4 lutego 2008 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia "[...]" o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżące Stowarzyszenie pismem z dnia 10 stycznia 2008 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zostało wezwane do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez przedłożenie go na urzędowym formularzu, a obowiązku tego nie wykonało w zakreślonym terminie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie "[...]" twierdząc, że jako organizacja pożytku publicznego powinno być zwolnione z ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 ze zm.). Skarżące Stowarzyszenie wskazało, iż w sprawach dotyczących ochrony środowiska znaczenie ma też art. 9 Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706). W zażaleniu zaskarżono również przepis art. 239 ppsa, który w ocenie skarżącego Stowarzyszenia narusza zwłaszcza art. 74 ust. 4 Konstytucji, gdyż pomija organizacje pożytku publicznego zajmujące się ochroną środowiska i zdrowia ludzi w zamkniętym katalogu podmiotów zwolnionych z opłat sądowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 257 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Z akt sprawy wynika, że mimo prawidłowego wezwania skarżącego Stowarzyszenia do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oraz poinformowania go o skutkach niezłożenia takiego wniosku w odpowiedniej formie i w zakreślonym terminie, wniosek taki nie został złożony, a zatem Sąd I instancji prawidłowo zastosował rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Pozostałe zarzuty podniesione w zażaleniu nie mają związku z dokonywaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną prawidłowości pozostawienia przez Sąd I instancji wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w zw. z art. 197 ppsa.



Powered by SoftProdukt