Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2006 r. sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy T. w przedmiocie zaniechania wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązań podatkowych w latach 1995 -1997 w podatku od nieruchomości. postanawia: odrzucić skargę.

Decyzjami z dnia 14 stycznia 1994 r. Burmistrz Miasta i Gminy T. ustalił B. G. podatek od nieruchomości położonej w T. przy ul. W. [...]. Decyzje to nie zostały podatniczce doręczone.

Decyzją z dnia 20 czerwca 2003 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy T. odmówił umorzenia podatku od nieruchomości za lata 1995/III do 1997/IV.

Pismem z dnia 28 czerwca 2003 r. podatniczka wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji zarzucając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podatniczka wskazała, że organ podatkowy I instancji nie wykonał swojego obowiązku i w latach 1995-1997 nie doręczył jej decyzji ustalających wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Podatniczka wskazała przy tym, że niedoręczenie tych decyzji spowodowało, że zobowiązanie podatkowe w wysokości wskazanej w kwestionowanej decyzji nie powstało, nie było więc ani zaległości, ani też odsetek za zwłokę w zaległości podatkowej.

Decyzją nr [...] z dnia 21 grudnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. stwierdziło nieważność decyzji z dnia 20 czerwca 2003 r. nr [...] wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy T. odmawiającej podatniczce umorzenia podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu organ podatkowy II instancji podniósł, że warunkiem zastosowania instytucji umorzenia zaległości podatkowej, uregulowanej art. 67 a § 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 z późn. zm.) zwanej dalej "op" jest istnienie tej zaległości, którą po myśli art. 51 § 1 op. jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Organ podkreślił, że w świetle art. 5 obowiązującej w latach 1995 - 1997 ustawy z dnia 19 grudnia 1997 o zobowiązaniach podatkowych (Dz.U. z 1993 r. Nr 108 poz. 486 z późn. zm.) zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Decyzji wymiarowych z roku 1994 podatniczce nigdy nie doręczono a wobec tego organ uznał, że nie powstało wobec niej zobowiązanie podatkowe i dlatego na podstawie art. 247 § 1 op stwierdził nieważność decyzji zaskarżonej odwołaniem decyzji.

Pismem z dnia 16 marca 2006 r. B. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu podatkowego I instancji - Burmistrza Miasta i Gminy T., w której zarzuciła zaniechanie

wydania decyzji wymiarowych w zakresie podatku od nieruchomości za lata 1995 -1997.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2006 r. Burmistrz Miasta i Gminy T. wniósł o odrzucenie w/w skargi podkreślając, że nie pozostaje on w bezczynności, albowiem skarżąca nigdy nie złożyła wniosku na podstawie którego żądałaby wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji wymiarowych w zakresie podatku od nieruchomości za lata 1995 - 1997.

W piśmie z dnia 25 maja 2006 r. skarżąca podniosła, że zwracała się do organu o wydanie takich decyzji, czego dowodem jest protokół z dnia 7 kwietnia 2000r. sporządzony w trakcie jej wizyty w referacie Urzędu Miasta i Gminy T., gdzie zawarte jest jej oświadczenie, iż "w dalszym ciągu oczekuje prawidłowych decyzji".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "u.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Art. 3 § 2 pkt 8 przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach.

Art. 52 § 1 u.p.s.a. ustanawia zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Art. 52 § 2 u.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje

żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W świetle art. 141 § 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.) - zwanej dalej "o.p.", na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub też do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.

Ponaglenie jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie jest ono skierowane przeciwko konkretnej czynności procesowej lub aktowi administracyjnemu, lecz ma na celu spowodowanie wypełnienia przez organ obowiązku urzędowego polegającego na przeprowadzeniu czynności postępowania i ich zakończeniu wydaniem decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, albo kończącej postępowanie w sprawie.

Jak wyżej podkreślono, warunkiem formalnym, niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie dostępnych stronie środków zaskarżenia. W przypadku bezczynności polegającej na niewydaniu w terminie decyzji podatkowej, skarżąca była zobligowana, przed wniesieniem skargi, skorzystać ze środka prawnego przewidzianego w art. 141 § 1 o.p.

Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi trybu ponaglenia do organu podatkowego wyższego stopnia, musiało prowadzić do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a. jako niedopuszczalnej.