II SA/Gd 630/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2020-11-17	
Data wpływu	2020-07-30	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Dariusz Kurkiewicz
Jolanta Górska /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Dobek-Rak	
Symbol z opisem	6153 Warunki zabudowy  terenu	
Hasła tematyczne	Planowanie przestrzenne	
Sygn. powiązane	II OSK 639/21	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 1945; art. 61 ust. 1 pkt 1; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę.	
Uzasadnienie
Skarga P. S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 27 września 2019 r. skarżący, będący właścicielami działki nr [..] obręb B., zwrócili się do Burmistrza Gminy z wnioskiem o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 22 sierpnia 2019 r., nr [..], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [..] położonej w miejscowości B., gmina Ż. Zdaniem skarżących, objęta decyzją o warunkach zabudowy inwestycja, polegająca na budowie 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych o wysokości 13,5 m, będzie oddziaływać na stanowiącą ich własność nieruchomość, która położona jest w odległości około 12,5 m od terenu objętego inwestycją, w zakresie generowania hałasu, ruchu ulicznego, zacienienia, trudności z miejscami parkingowymi, stworzenia dominat wysokościowych i innych rodzajów oddziaływania.

Burmistrz Gminy postanowieniem z dnia 23 października 2019 r. wznowił postępowanie wszczęte na wniosek A., zakończone decyzją ostateczną z dnia 22 sierpnia 2019 r., wskazując, że skarżący wykazali zachowanie terminu wynikającego w z art. 148 § 1 i 2 k.p.a.

Następnie, decyzją z dnia 20 stycznia 2020 r., nr [..], Burmistrz Gminy odmówił uchylenia decyzji z dnia 22 sierpnia 2019 r. wydanej na rzecz A.

Uzasadniając wydaną decyzję, Burmistrz wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że planowana na terenie działki nr [..] inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących w taki sposób, który ukształtuje możliwości zabudowy tych działek, ograniczy lub utrudni sposób zagospodarowania i korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżących. Żadna bowiem z przesłanek wskazanych przez skarżących nie wyczerpuje cech, którymi winien charakteryzować się interes prawny, tj. indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, nie hipotetyczny czy potencjalny. Wskazane przez skarżących okoliczności, które według nich wystąpią, są czysto hipotetyczne. W decyzji ustalającej warunki zabudowy dla omawianej inwestycji Burmistrz Gminy określił dostęp do drogi publicznej jako dojazd do działki nr [..] (własność Skarbu Państwa) przez działki nr [..] i [..] (poprzez ustanowienie odpowiednich służebności drogowych). Przedmiotowa decyzja nie przewiduje obsługi komunikacyjnej dla pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych poprzez istniejący układ komunikacyjny, z którego korzystają mieszkańcy N., tylko określa dojazd do planowanej inwestycji poprzez drogę wewnętrzną - działkę nr [..] oraz działkę nr [..], na których zostanie ustanowiona służebność przejazdu - do drogi powiatowej działka nr [..]. Zatem, planowana obsługa komunikacyjna zakłada skierowanie ruchu samochodów na południe od działki nr [..], omijając zupełnie istniejące rozwiązania komunikacyjne, z których korzystają mieszkańcy N. W omawianej decyzji został również zawarty warunek zapewnienia wystarczającej ilości miejsc postojowych dla obsługi projektowanej inwestycji, co dodatkowo weryfikowane jest na etapie pozwolenia na budowę. Także, argument dotyczący trudności z miejscami postojowymi jest czysto hipotetyczny. Również, argumenty dotyczące generowania hałasu przez zabudowę wielorodzinną czy zacieniania okolicznych działek podlegają weryfikacji dopiero w kolejnym etapie inwestycyjnym, tj. przy wydawaniu pozwolenia na budowę i nie należą do zakresu postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a co za tym idzie nie mają wpływu na ustalenie interesu prawnego osób wnoszących o wznowienie postępowania. Ponadto, decyzja o warunkach zabudowy ustala linię zabudowy o szerokości 10 m od granicy z działką nr [..] od strony północnej, co spowoduje, że planowana zabudowa wielorodzinna może powstać w odległości min. 38 m od granicy działki nr [..] oraz w odległości min. 45 m od budynku posadowionego na działce nr [..].

Z uwagi na powyższe, Burmistrz stwierdził, że skarżących nie można uznać za strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, zakończonym ostateczną decyzją z dnia 22 sierpnia 2019 r.

Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie, domagając się jej uchylenia i zarzucając, że wydana została ona z naruszeniem przepisów art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 28 k.p.a. Skarżący wskazali, że inwestycja objęta decyzją o warunkach zabudowy będzie oddziaływać na należącą do nich nieruchomość, gdyż zabudowa wielorodzinna będzie mogła powstać w odległości około 22,5 m od działki skarżących a nie jak przyjął organ w odległości 38 m. Ponadto, ruch pojazdów będzie odbywał się z wykorzystaniem wąskiej działki nr [..], znajdującej się między terenem inwestycji a działką skarżących, a poruszające się tam samochody będą emitować hałas i spaliny na nieruchomość skarżących. W ocenie skarżących, porównując wielkość planowanego obiektu do sąsiadującej zabudowy (domy jednorodzinne) nie sposób uznać, że jego wpływ na otoczenie będzie na takim samym poziomie jak otaczającej go zabudowy. Ponadto, wyznaczona w decyzji liczba miejsc parkingowych na poziomie 1,2 na 1 mieszkanie to minimum ledwie wystarczające dla samych mieszkańców, a niegwarantujące miejsc parkingowych dla samochodów dostawczych.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 18 maja 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art.145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy.

Kolegium uznało bowiem, że organ I instancji zasadnie przyjął, iż skarżący nie posiadają interesu prawnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy na działce nr [..], a co za tym idzie, nie przysługuje im status strony tego postępowania.

Kolegium wyjaśniło przy tym, że dowody zebrane w sprawie, w tym wypisy z ewidencji gruntów oraz mapy ewidencyjne pozwalają uznać, że oddziaływanie inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działce nr [..], o powierzchni 4515,90 m (powierzchni zabudowy 29%, tj. około 1300 m2 nie będzie obejmować swoim zakresem nieruchomości należącej do skarżących. Nieruchomość ta otoczona jest bowiem działkami nr [..]-[..], które stanowią współwłasność A. H., C.H., T.H., W.H. i Ł. H. Z kolei, działka skarżących nr [..] nie graniczy z działką nr [..]. Działka nr [..] oddzielona jest od terenu inwestycji działką nr [..]. Odległość między granicami działki [..] a działką nr [..] wynosi około 12,5 m, a biorąc pod uwagę wyznaczoną linię zabudowy na działce [..] i granicę działki nr [..] odległość ta wynosi około 23 m, a z kolei od zabudowy znajdującej się na tej działce odległość wynosi ponad 40 m. Z uwagi na powyższe, w ocenie Kolegium, brak jest podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących w sposób ograniczający im możliwość sprawowania władztwa nad swoją nieruchomością. Natomiast kwestie wpływu planowanej zabudowy wielorodzinnej na generowanie hałasu czy zacienienia okolicznych działek bądź oceny wystarczającej ilości miejsc parkingowych nie są przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i podlegają weryfikacji dopiero w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę i jako takie są bez wpływu na ustalenie interesu prawnego skarżących. Zdaniem Kolegium, obszar oddziaływania planowanej inwestycji ograniczy się w rzeczywistości do działki inwestora lub co najwyżej do terenów bezpośrednio z nią sąsiadujących. Za oczywiste można uznać, iż oddziaływanie inwestycji na działce nr [..] nie wykracza poza obszar stanowiący działki bezpośrednio z nią sąsiadujące, jak również nie będzie ono obejmowało nieruchomości położonych po przeciwnej stronie ulicy. Jest tak dlatego, że funkcja przyszłej zabudowy nie odbiega od funkcji zabudowy już istniejącej, zaś brak jest jakiegokolwiek powodu aby uznać, iż jej uciążliwość będzie większa niż uciążliwość pozostałej zabudowy w obszarze analizowanym. Ponadto, nowa zabudowa nie rzutuje w żaden sposób na ewentualne przyszłe zamierzenia inwestycyjne skarżących.

We wniesionej do Sądu skardze na powyższą decyzję skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania w postaci: art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Gminy z dnia 20 stycznia 2020 r., pomimo że organ I instancji wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia 22 sierpnia 2019 r. z naruszeniem przepisów postępowania, albowiem organ I instancji nie zebrał wyczerpującego materiału dowodowego i nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, czym naruszył zasadę prawdy obiektywnej i co doprowadziło do naruszania przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w związku z art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. w związku z art. 28 k.p.a., poprzez przyjęcie przez orzekające w sprawie organy, że skarżący nie mają interesu prawnego w sprawie o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej działki ewidencyjnej nr [..] oraz że nie przysługuje im przymiot strony w tym postępowaniu, gdyż ich nieruchomość, stanowiąca działkę ewidencyjną nr [..], położoną w miejscowości B., gmina Ż., nie jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie działki, której dotyczyć ma inwestycja, jak również planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących. Powyższe doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy z dnia 22 sierpnia 2019 r., gdy tymczasem, gdyby organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, doszłyby do przekonania, że nieruchomość skarżących znajduje się w sąsiedztwie nieruchomości; na której terenie ma być przeprowadzona inwestycja, a także, że jest w strefie oddziaływania tej inwestycji, co powinno doprowadzić organy do wniosku, że prawo własności skarżących może zostać ograniczone w skutek wystąpienia immisji związanych z jej realizacją i funkcjonowaniem, zatem skarżący mają interes prawny, aby być uznanymi za stronę postępowania w sprawie warunków zabudowy. W efekcie czego zarzucane naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem kolegium powinno było uchylić decyzję Burmistrza Gminy z dnia 20 stycznia 2020 r. i przekazać temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, a nie utrzymać w mocy decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, wydaną po wznowieniu postępowania. W ocenie skarżących wybudowanie 5 budynków wielorodzinnych w sytuacji, kiedy w sąsiedztwie występuje w zdecydowanej większości zabudowa jednorodzinna, doprowadzić może do wystąpienia oddziaływania tej inwestycji na ich nieruchomość, zaś oddzielenie ich nieruchomości działką ewidencyjną nr [..] wydzieloną z terenu inwestycji (działka objęta warunkami zabudowy ma nr [..]) nie może uzasadniać odmówienia skarżącym statusu strony w sprawie dotyczącej warunków zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Kontrola legalności, przeprowadzona na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wykazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2020 r. jest zgodna z prawem.

Na wstępie zauważyć należy, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje wydane zostały na skutek rozpoznania wniosku skarżących o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Gminy z dnia 22 sierpnia 2019 r. ustalającą na rzecz A. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [..] położonej w miejscowości B., gmina Ż.

Wznowienie postępowania administracyjnego stanowi nadzwyczajny tryb postępowania, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy ale zbadanie prawidłowości ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym. Przy czym, instytucja wznowienia postępowania może być wykorzystywana tylko w razie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności i to dopiero po zakończeniu postępowania instancyjnego. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w sposób precyzyjny w art. 145 § 1 k.p.a.

Jednocześnie, zauważyć należy, że w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, można wyróżnić fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Złożony przez skarżących wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i uznany został przez Burmistrza Gminy postanowieniem z dnia 23 października 2019 r. za mogący stanowić podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 22 sierpnia 2019 r.

Przeprowadzone zaś po wydaniu tego postanowienia postępowanie, stosownie do treści art. 149 § 2 k.p.a., słusznie doprowadziło orzekające w sprawie organy do uznania, że decyzja Burmistrza Gminy z dnia 22 sierpnia 2019 r. nie jest dotknięta wskazywaną przez skarżących wadą.

Przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W związku z tym, w pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy uregulowane jest w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) - zwanej dalej u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj i charakter zabudowy dopuszczalnej na danym terenie. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określa się podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Zgodnie z art. 63 § 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi także praw do terenu oraz nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich. Sama decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania terenu, nie stanowi aktu naruszającego prawa do korzystania z rzeczy podmiotów uprawnionych wobec nieruchomości znajdujących się w kręgu oddziaływań inwestycji. Nie jest ona rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. Ograniczenie to może nastąpić dopiero w fazie realizacyjnej, w związku z wydaniem pozwolenia na budowę. W tej sytuacji zagrożenie czyichś praw dotyczących nieruchomości, na której planuje się inwestycję bądź nieruchomości sąsiedniej, w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy ma charakter potencjalny.

W przypadku postępowań o ustalenie warunków zabudowy krąg stron ustalany jest w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa uregulowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Dany podmiot posiada zaś interes prawny, o którym mowa w powołanym przepisie wtedy, gdy na podstawie konkretnego przepisu prawa może skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami tego podmiotu. Nie ma wątpliwości, że przedstawione w powołanym art. 28 k.p.a. pojęcie "strony" jest kategorią prawa materialnego, a więc interes prawny uprawniający do wszczęcia postępowania i bycia w nim stroną musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Nie wystarczy zatem samo wewnętrzne przekonanie danego podmiotu w tym zakresie, które zwykle wiąże się z interesem faktycznym a nie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt I OSK 178/18, LEX nr 2734785). To nie art. 28 k.p.a. wyznacza w danym postępowaniu dla konkretnej osoby status strony, ale odrębny przepis (norma prawna), który chroni prawa danej osoby, a celem postępowania administracyjnego jest wydanie rozstrzygnięcia ingerującego lub kształtującego te prawa (zob. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 388/17, LEX nr 2624581). Przyjęta w art. 28 k.p.a. przesłanka przyznania jednostce statusu strony, przesłanka interesu prawnego, wymaga wprowadzenia z przepisów administracyjnego prawa materialnego. Przepisy prawa cywilnego, w tym art. 140, art. 144 i art. 154 k.c., dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego z tytułu prawa własności tylko o tyle, o ile przepisy administracyjnego prawa materialnego dają do tego podstawę. W przypadku braku podstaw w przepisach administracyjnego prawa materialnego do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej żądania jednostki, z przepisów prawa cywilnego nie ma podstaw do wyprowadzenia interesu prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2879/17, LEX nr 2737202). Przy tym podkreślić należy, że interes prawny uzasadniający status strony postępowania ma być osobisty, konkretny, bezpośredni i aktualny, a nie hipotetyczny czy potencjalny.

W konsekwencji nieprawidłowy jest pogląd, zgodnie z którym interes prawny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy mają wszystkie osoby, których działki znajdują się w obszarze analizowanym, jak i wszystkie osoby, których działki bezpośrednio graniczą z terenem inwestycji. Stroną tego postępowania są bowiem jedynie te spośród nich, które wykażą swój indywidulany i konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 1094/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy oprócz wnioskodawcy, który niekoniecznie musi być właścicielem terenu przeznaczonego pod inwestycję, mogą być zatem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji. Przymiot strony tych podmiotów za każdym razem musi być jednak oceniany przez pryzmat wymogów wymienionych w art. 28 k.p.a. Sam fakt bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą sąsiedniej nieruchomości nie przesądza o tym, że podmiot taki automatycznie staje się stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy. O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości, przy czym ciężar wykazania takiego interesu obarcza podmiot, który się na niego powołuje (por. wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2665/14, LEX nr 2083563).

Na gruncie rozpatrywanej sprawy Sąd podziela stanowisko orzekających organów, że skarżący nie mają interesu prawnego, który legitymowałby ich do udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [..], co stanowiłby podstawę do uznania ich za stronę uprawnioną do skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania w tej sprawie. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że inwestycja zaplanowana na terenie działki nr [..] położonej w miejscowości B., gmina Ż., polegająca na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną będzie oddziaływać w jakikolwiek sposób na nieruchomość skarżących znajdującą się na działce nr [..].

Przede wszystkim, z materiału dowodowego sprawy wynika, że działka nr [..], której właścicielami są skarżący, nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [..]. Działka nr [..] otoczona jest działkami nr [..]-[..], które nie stanowią własności skarżących. Działki nr [..] i [..] oddziela od siebie działka nr [..], która razem z działką nr [..] stanowi dla działki nr [..] dostęp do drogi publicznej. Powyższej oceny nie zmienia podnoszona przez skarżących okoliczność uprzedniego wydzielenia działki nr [..] z terenu inwestycyjnego. Odległość między granicami działki [..] a działką nr [..] wynosi około 12,5 m, a biorąc pod uwagę wyznaczoną linię zabudowy na działce [..] i granicę działki nr [..] odległość ta wynosi około 23 m. Z kolei, odległość pomiędzy wyznaczoną linią zabudowy na działce [..] a zabudową znajdująca się na działce nr [..] wynosi ponad 40 m.

Ponadto, funkcja planowanej zabudowy nie odbiega w sposób istotny od funkcji zabudowy już istniejącej. Zaplanowana zabudowa kontynuować będzie funkcję zastanej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589) ustalenia dotyczące zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zapisuje się jako zabudowa mieszkaniowa.

Co więcej, a co istotne ze względu na zasadę dobrego sąsiedztwa, stanowiącą główną determinantę zachowania ładu przestrzennego na danym terenie, działka inwestycyjna nr [..] i stanowiąca własność skarżących działka nr [..] mają inny dostęp do drogi publicznej. W decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji Burmistrz Gminy określił dostęp do drogi publicznej jako dojazd do działki nr [..], stanowiącej własność Skarbu Państwa, przez działki nr [..] i [..] (poprzez ustanowienie odpowiednich służebności drogowych). Jak wskazał Burmistrz Gminy, a co nie zostało przez skarżących zakwestionowane, przedmiotowa decyzja nie przewiduje obsługi komunikacyjnej dla pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych poprzez istniejący układ komunikacyjny, z którego korzystają skarżący. Planowana obsługa komunikacyjna zakłada skierowanie ruchu samochodów na południe od działki nr [..], omijając zupełnie istniejące rozwiązania komunikacyjne, z których korzystają mieszkańcy N.

Z kolei, jak słusznie zauważyły orzekające w sprawie organy, kwestie wpływu planowanej zabudowy wielorodzinnej na generowanie hałasu czy zacienienie okolicznych działek bądź oceny wystarczającej ilości miejsc parkingowych, jako że nie są przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy a podlegają weryfikacji dopiero w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, nie mogą mieć wpływu na ustalenie interesu prawnego w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego, kolejnym etapem będzie zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. W postępowaniu tym ochrona interesów osób trzecich nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić, tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. Dopiero organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę będzie oceniał, czy projektowane zamierzenie spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie. Dotyczy to również usytuowania i konkretnej liczby miejsc parkingowych.

Z uwagi na powyższe, brak jest podstaw do przyjęcia, że zaplanowana na terenie działki nr [..] inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość stanowiącą własność skarżących, a zatem zasadne było wydanie przez orzekające w sprawie organy decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia decyzji z dnia 22 sierpnia 2019 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [..] położonej w miejscowości B., gmina Ż. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi bowiem, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał rozpoznaną skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.