Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...]r. nr [...] znak [...] p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...]r. nr [...]znak [...]

Pismem z dnia [...]r. skarżąca S. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę na decyzję tego organu z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...]r. nr [...]znak [...]ustalającą warunki zabudowy dla nieruchomości położonej przy ul [...] w T. zlokalizowanej na działce nr 1. W skardze S. W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ administracji nieprawidłowo ustalił strony postępowania.

Odpis wniosku przesłano uczestnikom postępowania, którzy do dnia wydania niniejszego postanowienia nie ustosunkowali się do jego treści.

Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została co najmniej jedna z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym).

Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy mieć przede wszystkim na względzie, że decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie uprawnia inwestora, ani też jakiejkolwiek innej osoby do prowadzenia robót budowlanych, a jedynie pozwala na ubieganie się w odrębnym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dopiero w takim postępowaniu przedmiotem rozpoznania stanie się m. in. konieczność ustalenia czy i na ile planowana inwestycja zgodna będzie z przepisami prawa budowlanego. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy terenu, organ bada przede wszystkim zgodność zamierzonej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Na skutek zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego badaniem tej zgodności zajmie się sąd na rozprawie.

W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm) roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w trakcie którego skarżącej będą przysługiwały środki ochrony prawnej.

Mając powyższe na uwadze żadna z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy nie zachodzi, albowiem wykonanie zaskarżonej decyzji bez przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, nie rodzi dla stron żadnych bezpośrednich, negatywnych skutków.

Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania aktu lub czynności, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż warunkiem uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, LEX 261365). Podkreślić należy, że jest to jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia wystąpienia powołanych przesłanek. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168).

W złożonym wniosku strona skarżąca nie powołała się na żadną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Skarżąca winna była wykazać, a przynajmniej uprawdopodobnić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego jednak w niniejszej sprawie nie uczyniono. Podstawy do wstrzymania jej wykonania nie mogły stanowić również sformułowane w skardze zarzuty w zakresie wydania tej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tych kwestii i z tego też względu nie mogą one stanowić, co do zasady (pomijając np.: ewentualne oczywiste przypadki wydania decyzji w warunkach nieważności) podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie.

W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o przepis art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.